Tradities, routines en meditaties

Van­daag is de laat­ste dag van #syn­chroonkijken (het immens pop­u­laire ini­ti­atief van Else Kramer) aange­bro­ken. Het zal even wen­nen zijn om morgenocht­end op te staan zon­der een foto-opdracht in de mail­box. Maar gelukkig heeft Else beloofd om met een nazorgmail te komen. Dat zal nodig zijn wan­neer ik zie hoeveel tijd en ent­hou­si­asme menigeen in deze bij­zon­dere week heeft gestopt. Het was ontzettend gaaf om mee te hebben gedaan, hoewel ik er nu een sok aan heb overge­houden die zichzelf op een voet­stuk heeft geplaatst en alleen nog maar met de nodi­ge égards behan­deld wil wor­den. Een sok met kap­sones, dat is geen sok

De opdracht voor dag 5: Fotografeer jezelf

Van­daag mag je een zelf­portret mak­en.

En als je nu denkt ‘ik wil niet herken­baar met mijn hoofd online’: dat hoeft niet.

Dan fotografeer je gewoon een klein stuk­je van jezelf. Of je doet iets con­ceptueels qua­si onherken­baar.

Alle inzendin­gen wor­den verza­meld op pin­ter­est.

selfie

De zondagocht­end, dat begint steeds meer een dag van tra­di­tie, rou­tine of med­i­tatie te wor­den. Het is maar hoe je er naar kijkt. In ieder geval is het de gewoonte om vroeg op te staan en een goed ont­bi­jt te nut­ti­gen wat de kans kri­jgt om te kun­nen zakken voor­dat ik een rond­je ga ren­nen. Tij­dens het ont­bi­jt scan ik de blogs door die ik probeer te vol­gen. Daar­na wat kran­ten en tijd­schriften tot­dat het tijd is voor de #popmed­i­tatie die stan­daard iedere zondagocht­end om 8 uur door Steven Gort wordt ver­zorgd. Van­daag alweer voor de 80ste keer!

Tij­dens het onder­gaan van de #popmed­i­tatie schri­jf ik aan mijn eigen weke­lijkse zondagocht­end­blog. Om 9 uur wil ik een nieuwe vraag voor het #50books ini­ti­atief klaar hebben staan. Dat lukt steeds beter hoewel het een enkele keer wat lat­er wordt. Maar hoe dan ook, wan­neer het blog gepost is, dan trek ik mijn sportk­leren aan voor een rond­je ren­nen. Inmid­dels heb ik voor de zondag een vast rond­je uit­ge­zocht wat pre­cies 10 kilo­me­ter lang is, exclusief het stuk­je par­cours wat ik gebruik voor warm­ing-up en cool­ing-down. Het is ook pre­cies de afs­tand die ik 31 augus­tus ga ren­nen in het kad­er van Run for Kika.

Wan­neer ik hard­loop denk ik gaan­deweg aan steeds min­der. Ik probeer het lopen te onder­gaan. Mijn hoofd leeg te ren­nen. Daar­bij gebruik ik de laat­ste tijd een num­mer van Neil Young dat 27 minuten en 51 sec­on­den duurt. Op de repeat-stand kan ik het 2x afluis­teren en ben dan klaar met mijn 10 km. Het num­mer is gro­ten­deels instru­men­taal en brengt me in een soort van trance waarin het makke­lijk lopen is. De tekst sluit won­der­wel aan bij de gemoed­stoe­s­tand die ik probeer te bereiken en de sub­tiele over­gang op 1:25 vind ik van een ontroerende schoonheid:

In my med­i­ta­tion
I block out all my thoughts
When they come back I push them out
Like Jesus had a rock

Heel soms lukt het niet om in dat med­i­tatieve loopritme te komen. Ik bli­jf me bewust van mijn fysiek. Dijen die tegen elka­ar schuren. Zweet wat over mijn gezicht stroomt. Het hij­gen, het kre­unen. De andere lop­ers en loop­sters die ik zie. Hun deinende billen, borsten. Hun gehi­jg, gekre­un. En dan kan ik maar aan één ding denken. Sor­ry. Weinig ver­hef­fend eigen­lijk. Of ik denk aan niets. Of ik denk aan seks. De reme­die is om hard­er te gaan ren­nen. Als­maar hard­er. Waar­door ik er bin­nen de korste keren zo doorheen zit dat ik er de eerste uren zelfs niet meer aan wil denken.

~ ~ ~ 

Loos alarm

Na van­daag nog 1 dag en dan is #syn­chroonkijken (het immens pop­u­laire ini­ti­atief van Else Kramer) alweer voor­bij. Dan hebben meer dan duizend ent­hou­si­astelin­gen een week lang elke dag geza­men­lijk een foto gemaakt van een­zelfde onder­w­erp. Zomaar, omdat het kan. En ook nog leuk is.

De opdracht voor dag 5: Fotografeer iets kleins

Van­daag mag je inzoomen op de micro­cos­mos…

…en kijken naar het kleine.

Alle inzendin­gen wor­den verza­meld op pin­ter­est.

klein

Deze ocht­end was ik weer voor dag en dauw wakker. Met mijn zelfge­maak­te ont­bi­jt en kop­je koffie ging ik naar buiten om van de zon te kun­nen geni­eten voor­dat het mij te warm zou wor­den. Bij het ope­nen van de deur meende ik iets (een klein diert­je?) te zien wegschi­eten in de stru­iken. Bang dat onze rat weer was terugge­keerd ging ik snel een kijk­je nemen. Gelukkig, loos alarm. Het was onze tuink­abouter maar.

~ ~ ~

Onafhankelijk

We zijn inmid­dels bij dag 5 van #syn­chroonkijken, het nu immens pop­u­laire ini­ti­atief van Else Kramer. Want sinds ze gis­ter bij TV Rijn­mond in het nieuw­bul­letin haar ver­haal mocht komen doen (vanaf 4:42) wil iedereen natu­urlijk mee­doen. En dat kan nog alti­jd!

Oh ja, had ik al gezegd dat mijn sok extra uit­gelicht werd? Wel­nu, vanaf 5:25 kun je er niet omheen. Kijken dus! En mee­doen!

De opdracht voor dag 5: Fotografeer leegte

Dat kan natu­urlijk een lege ruimte zijn, maar ook ander­soor­tige leegte.

Wat voor leegte komen jul­lie van­daag tegen?

Alle inzendin­gen wor­den verza­meld op pin­ter­est.

leegte

Als zoge­naamd vri­je en onafhanke­lijke geesten had­den de meeste van mijn collega’s van­daag besloten mas­saal thuis te bli­jven omdat onze amerikaanse collega’s gro­ten­deels vrij waren op don­derdag van­wege Inde­pen­dence Day en de aanslui­tende vri­jdag. Zij een lang week­end, dan wij ook een lang week­end! Van­daar de uit­gestor­ven par­keer­garage en dito kan­toren deze ocht­end. In de vol­strek­te stilte was het relaxed werken en na een paar uur was mijn inbox leeg.

~ ~ ~

Poetsafdruk

Dag 4 van #syn­chroonkijken, het almaar pop­u­laird­er wor­dende ini­ti­atief van Else Kramer. Zo pop­u­lair zelfs, dat ze gis­ter bij TV Rijn­mond in het nieuw­bul­letin haar ver­haal mocht komen doen (vanaf 4:42). Waar­bij mijn sok ook nog eens promi­nent in beeld kwam (vanaf 5:25).

De opdracht voor dag 4: Fotografeer blauw

Deze opdracht hoef ik denk ik niet verder toe te licht­en…

Alle inzendin­gen wor­den verza­meld op pin­ter­est.

glassex

Het is don­derda­gavond. Ik kom thuis van het werk. Rond­kijk­end zie ik dat de poet­svrouw is geweest. Het geld dat we alti­jd klaar­leggen op tafel is verd­we­nen. De meeste spullen staan niet meer op hun vertrouwde plek. Maar vooral de verza­mel­ing lege en aange­bro­ken flessen glas­sex vor­men het meest over­tu­igende bewi­js dat niet zomaar een poet­svrouw is geweest, maar de onze. Alleen zij laat deze karak­ter­istieke poet­saf­druk achter.

~ ~ ~

Zomerzon

Van­daag alweer de derde dag van #syn­chroonkijken, het almaar pop­u­laird­er wor­dende ini­ti­atief van Else Kramer. Werd gis­ter de duizend­ste deel­ne­mer ver­welkomd, van­daag kwa­men er nog eens ruim hon­derd bij. Waanzin­nig.

De opdracht voor dag 3: Fotografeer de zomer

Van­daag mag je fotografer­en hoe deze zomer er voor jou uit ziet. 

IJs­jes.
Een volledig ver­re­gend tuin­feest.
Uitzicht.
Voeten in het warme zand.
Win­ter­jas.
Korte jurk­jes.
Lust.
Kinderen.
Geen kinderen.
Biki­ni waar je wel of niet in past.
Lome mid­da­gen.
San­dalen.
Slapen.

Van­daag mag je jouw zomer portret­teren. 

Alle inzendin­gen wor­den verza­meld op pin­ter­est.

zomerDe komende weken ben ik nog volop aan het werk. Mijn zomer­vakantie begint pas op 5 augus­tus. Dit jaar hopelijk weer eens drie weken vri­jaf in plaats van twee of ander­halve week wat de laat­ste jaren de gewoonte is gewor­den. Tot die tijd geni­et ik ’s avonds en het week­end van de zomer­pe­ri­ode door plaats te nemen in een van de tuin­stoe­len en weg te dromen bij het rust­gevende gelu­id van de kleine fontein in de vijver. Bli­jft de zon weg, dan zorg ik voor een waardi­ge ver­vanger. Want in de zomer zit je buiten. Onder de zon. Weer of geen weer.

Belofte maakt …

Van­daag de tweede dag van #syn­chroonkijken, het almaar pop­u­laird­er wor­dende ini­ti­atief van Else Kramer. Schreef ik gis­ter nog dat er ruim zeshon­derd mensen aan mee­doen, van­daag is de teller al op de duizend terecht­gekomen. Waanzin­nig.

De opdracht voor dag 2: Fotografeer iets dat je hebt gemaakt

Een schilder­ij. 
Een meubel­stuk.
Een dessert.
Een pre­sen­tatie.
Een boter­ham.
Een lied.
Een wan­del­ing.
Een was­ma­chine.
Een som.

Het maakt niet uit wat. Als jij het maar gemaakt hebt. 

Alle inzendin­gen wor­den verza­meld op pin­ter­est.

Al weken, maan­den, zit ik tegen die onder­ti­tel van mijn blog aan te hikken. Het is een belofte. Die ik gemaakt heb. Maar die ik niet waar­maak. Niet nakom. Dus wordt het tijd om ofwel alsnog de belofte in te lossen. Dan­wel een andere onder­ti­tel te kiezen. De toekomst zal het uitwi­jzen. Deze week, dankz­ij #syn­chroonkijken, heb ik nog even respi­jt om tot een afge­wogen besliss­ing te komen.

~ ~ ~