Is Rams de ideale bloglayout?

Miss­chien had je het nog niet opge­merkt, maar begin decem­ber heeft Word­Press een nieuwe ver­sie (4.1) van haar blog­ger­splat­form uit­ge­bracht. Zoals gewoon­lijk hebben ze deze upgrade aange­grepen om tevens een nieuwe default bloglay­out te intro­duc­eren: Twen­ty Fif­teen.

twentyfifteen

Op de blog van Ernst-Jan Pfauth had ik gelezen dat hij naar deze nieuwe lay­out uitk­ijkt omdat hij Twen­ty Four­teen iet­wat te donker van kleurstelling vin­dt. Dat ben ik met hem eens. Maar dat is niet waar ik het hier over wil hebben. Het gaat me om een andere opmerk­ing van hem:

Ear­li­er this year I ditched my hand­made theme, because there just wasn’t a way to keep up with all the require­ments that come with peo­ple using hun­dreds of dif­fer­ent screens for access­ing your blog.

I mean, I love to geek around with Word­Press Themes and CSS, but doing it just as a hob­by isn’t enough any­more to guar­an­tee every vis­i­tor of my blog a good expe­ri­ence.

Nu kan ik niet zeggen dat ik een ‘hand­made theme’ heb. Daar­voor schi­et mijn ken­nis en vaardigheid van HTML/CSS/etc helaas teko­rt. Wel herken ik als ent­hou­si­ast knut­se­laar aan de vele bloglay­outs die beschik­baar zijn voor Word­Press dat het zo goed als ondoen­lijk is om alle bezoek­ers een gelijkaardi­ge ‘look & feel’ te bieden voor een met zorg uit­gekozen en geop­ti­maliseerde lay­out.

Boven­di­en lijkt het erop dat de ide­ale lay­out niet bestaat. Of althans voor mij ver­bor­gen bli­jft. Alti­jd is er weer een teko­rtkom­ing die ik in het beste geval met een plu­g­in of recht­streeks ingri­jpen in de php- en css-files bij­na weet weg te werken. Bij­na, maar net niet hele­maal. In het slecht­ste geval lukt het me hele­maal niet en moet ik met het gebrek zien te lev­en. Wat ik slechts enkele dagen weet vol te houden. Tot­dat de groeiende erg­er­nis me alsnog doet besluiten op zoek te gaan naar een ver­van­gend the­ma waar dit storend ele­ment zich niet meer open­baart.

Maar waar een ander schoonhei­ds­fout­je wordt gein­tro­duceerd. En we terug zijn bij af.

Ernst-Jan heeft het opgegeven. Hij kiest er voor om genoe­gen te nemen met de default lay­outs die Word­Press hem beschik­baar stelt. Ik voel er veel voor om hem in zijn voor­beeld te vol­gen. Daarom installeerde ik gis­ter Twen­ty Fif­teen.

Ik hield het fif­teen minuten vol. In die tijdss­panne was het me niet gelukt om de waanzin­nig grote font die gehanteerd wordt voor de ‘block­quote’ aan te passen naar een for­maat dat mij meer nor­maal lijkt. Bin­nens­monds vloek­end zette ik ‘Char­lene’ weer terug. Tenslotte was ik haar al meer dan twee weken trouw geweest.

Toen herin­nerde ik me ooit een inter­view gelezen te hebben met Anders Norén waarin ver­wezen werd naar een the­ma dat hij gemaakt had wat heel veel gelijkenis­sen zou hebben met het Twen­ty Fif­teen the­ma dat rond die tijd nog in ontwik­kel­ing was:

Norén seems to be equipped with a nev­er-end­ing foun­tain of inspi­ra­tion for new themes. His Rams theme, which bears a few sim­i­lar­i­ties to the upcom­ing Twen­ty Fif­teen default theme, was inspired by Dieter Rams, a Ger­man indus­tri­al design­er who is well known for his inno­v­a­tive, unob­tru­sive, and time­less prod­uct design.

Miss­chien dat de block­quotes er wel mooier vor­mgegeven waren, dacht ik meteen en ging aan de slag om Rams te installeren:

rams

Dat was gis­ter­avond laat.

Wat zijn mijn bevin­din­gen tot nog toe. Om te begin­nen is Rams erg min­i­maal. Dit gaat niet alleen op voor de vor­mgev­ing, ook de instellin­gen zijn dat. Buiten de kleurstelling die stan­daard op groen staat maar wel te wijzi­gen is, valt er verder niets in te stellen. Oh ja, het menu kun je ook nog aan­passen. Maar dan heb je het wel gehad. Je moet het doen met wat je kri­jgt. En wat je kri­jgt heeft wel wat in mijn ogen.

De link­erz­ijkant laat alleen het menu zien, en wat nog belan­grijk­er is, scrollt niet mee maar is gefix­eerd. Dat vind ik erg rust­gevend. Over de kleur valt te twisten maar die heb ik voor­lop­ig zo gelat­en. Vooral omdat met het wijzi­gen je ook de hyper­links in de tekst van kleur laat wijzi­gen.

Zoals je begri­jpt zien de block­quotes er naar mijn smaak wel mooi uit anders had ik deze blog­post over dit the­ma niet geschreven. Tegen­wo­ordig zie je meestal dat er een ver­ti­cale lijn gebruikt wordt om een block­quote te onder­schei­den van de rest van de tekst. Dat is hier niet het geval. Norén heeft gekozen voor het aan­hal­ing­steken. Mijn voorkeur zou zijn geweest om dat weg te lat­en, maar voor­lop­ig laat ik het zo.

Vergeleken met het Twen­ty Fif­teen the­ma staat de link­er zijbalk ook echt hele­maal links, waar­door zek­er bij een grote scherm de aan­dacht naar de tekst gaat en de zijbalk min of meer verd­wi­jnt. Ook dat vind ik te pref­er­eren. Net zoals onder aan de blog­post stan­daard alle meta-data niet te zien is maar opgeroepen kan wor­den door op het ‘hamburger’-icoon te klikken. Opnieuw is hier gekozen om de tekst cen­traal te stellen.

Al met al ben ik veel meer tevre­den over Rams dan over Twen­ty Fif­teen. Ik heb er in tegen­stelling tot bij­na al mijn voor­gaande lay­outs hele­maal niet aan hoeven te sleute­len ter­wi­jl ik toch het idee heb dat er aan mijn wensen tege­moet is gekomen. Zou de ide­ale bloglay­out voor mij dan toch bestaan? Of ben ik in een milde bui nu ik een paar dagen vakantie heb?

[Read in Eng­lish]

~ ~ ~

Is Rams the ideal blog layout?

Maybe you hadn’t noticed, but ear­ly Decem­ber Word­Press has released a new ver­sion (4.1) of its blog­gers plat­form. As usu­al, they used this upgrade to also intro­duce a new default blog lay­out: Twen­ty Fif­teen.

twentyfifteen

On the blog of Ernst-Jan Pfauth I read that he looks for­ward to this new lay­out because he finds Twen­ty Four­teen a bit too dark in col­or set­ting. I agree with him. But that’s not what I want to dis­cuss today. For me it’s anoth­er remark he makes:

Ear­li­er this year I ditched my hand­made theme, because there just wasn’t a way to keep up with all the require­ments that come with peo­ple using hun­dreds of dif­fer­ent screens for access­ing your blog.

I mean, I love to geek around with Word­Press Themes and CSS, but doing it just as a hob­by isn’t enough any­more to guar­an­tee every vis­i­tor of my blog a good expe­ri­ence.

Now I can’t say that I have a hand­made theme. To do so I lack the knowl­edge and skills of HTML / CSS / etcetera. How­ev­er, I rec­og­nize as some­one who likes to play around with the many blog themes avail­able for Word­Press that it becomes very hard to near­ly impos­si­ble to cre­ate some­thing which give all of your vis­i­tors the same look and feel, regard­less of the the devices they use.

More­over, it seems that the ide­al lay­out does not exist. Or at least for me remains hid­den. Always there seems to be a short­com­ing that I, at best, can almost solve with a plu­g­in or by chang­ing code in the php and css files. Almost, but not quite. At worst I’m not able to solve it all and have to live with it. What I man­age to do for sev­er­al days. Until the grow­ing annoy­ance makes me decide to start look­ing for a replace­ment theme where this dis­turb­ing ele­ment no longer reveals.

But where anoth­er flaw is intro­duced. And we’re back to start all over again.

Ernst-Jan has giv­en up. He choos­es to set­tle for the default lay­outs Word­Press has avail­able. I tend to fol­low in his foot­steps. That’s why I installed Twen­ty Fif­teen yes­ter­day after­noon to give it a try.

I loved it for fif­teen min­utes. In that peri­od  I didn’t suc­ceed to change the insane­ly large font that is used for block quotes in to a for­mat that seems more nor­mal. Dis­ap­point­ed I put the Char­lene theme back.

Then I remem­bered hav­ing read an inter­view with Anders Norén who referred to a theme he had made which seems to have many sim­i­lar­i­ties as com­pared with the Twen­ty Fif­teen theme still under devel­op­ment around that time:

Norén seems to be equipped with a nev­er-end­ing foun­tain of inspi­ra­tion for new themes. His Rams theme, which bears a few sim­i­lar­i­ties to the upcom­ing Twen­ty Fif­teen default theme, was inspired by Dieter Rams, a Ger­man indus­tri­al design­er who is well known for his inno­v­a­tive, unob­tru­sive, and time­less prod­uct design.

Maybe the block­quotes were bet­ter designed with­in the Rams theme, I thought and start­ed to install it:

rams

That was late last night.

What are my find­ings so far. To begin with Rams is very min­i­mal. This not only applies to the design, but also to the set­tings. Apart from the stan­dard col­or scheme that is green but can be changed, there is noth­ing to adjust. Oh of course, the menu you can change as well. But that’s it. You have to do with what you get. And what you get is very good when you ask me.

The left side­bar shows only the menu, and more impor­tant­ly, does not scroll but has a fixed posi­tion. I think it’s very rest­ful. Although the default green col­or is debat­able I have decid­ed to keep it this way. Because when you change the col­or it also auto­mat­i­cal­ly updates the col­or of hyper­links in the text.

As you prob­a­bly under­stand by now the block­quotes are match­ing my taste oth­er­wise I would not have writ­ten this blog post at all. Nowa­days, you usu­al­ly see a ver­ti­cal line in order to dis­tin­guish a block­quote from the rest of the text. That is not the case with Rams. Norén has cho­sen to use the quo­ta­tion icon. It’s not my pref­er­ence, but for now I leave it like this.

Com­pared with the Twen­ty Fif­teen theme the left side­bar is real­ly far left, mak­ing sure that on a big screen, the atten­tion stays focused on the text and the side­bar more or less dis­ap­pears from view. Which is anoth­er sub­tle dif­fer­ence which I like. Same thing with the meta-data at the bot­tom of the blog post. Default this is hid­den but can be accessed by click­ing on the ‘ham­burg­er’ icon. Again a choice for focus on the text and no dis­trac­tion.

All in all I am much more sat­is­fied with Rams than with Twen­ty Fif­teen. Con­trary to all the pre­vi­ous lay­outs I used there is no need so far to change code, install addi­tion­al plu­g­ins or any oth­er fine-tun­ing. Could it be that the ide­al blog lay­out for me real­ly exist? Or am I just in a gen­er­ous mood now I have a few days of vaca­tion?

[Lees in het Ned­er­lands]

~ ~ ~

PS

Een PS? Ja, bij mijn blog van gis­ter over ‘Ara­bieren kijken’. Ik had er de hele dag een dubbel gevoel bij. Her­haaldelijk vroeg ik me af of ik de toon niet veel scher­p­er had moeten zetten. Het onder­w­erp gaat me best wel na aan het hart en wan­neer ik zie hoe er soms onre­delijk op de man/vrouw wordt gespeeld kan ik me daar best wel kwaad om mak­en. Maar wan­neer ik dan fel-kri­tisch mijn standpunt(en) in een blog probeer te ver­wo­or­den dreigt het al snel tot een­zelfde niveau af te gli­j­den, of ik weet niet veel nieuws toe te voe­gen. Tevens zit ik ook niet te wacht­en op het soort reac­ties dat zulke blogs hoogst­waarschi­jn­lijk zullen oproepen. Ik ben bang dat het al snel in een ordi­naire scheld­par­tij kan uit­mon­den, ten­min­ste wan­neer ik niet full-time bezig zou zijn om mij onwel­geval­lige com­mentaren weg te mod­eren. Daar heb ik al hele­maal geen zin in.

Het ligt me schi­jn­baar niet om zulke blogs te schri­jven. Of, miss­chien waarschi­jn­lijk­er, ik kan het niet. Dus hoewel ik de kans had om in het kad­er van de #blog­tournee voor een grot­er pub­liek uiterst gede­tailleerd en geen tegen­spraak duldend mijn opvat­tin­gen te poneren over het huidi­ge inte­gratiede­bat in Ned­er­land, koos ik voor een andere insteek. Een­t­je die mij veel natu­urlijk­er afgaat. En welke een mooi com­pli­ment van Has­s­nae Bouaz­za opleverde (ik glim nog van trots…).

’s Avonds las ik verder in het boek van Ernst-Jan Pfauth dat ik een week gele­den besteld had (ja, ik loop wel vak­er achter de feit­en aan) en stuitte op de vol­gende pas­sage:

Als je een harde con­frontatie met lez­ers aankan, loont het een provo­cerende sti­jl uit te proberen. Schri­jf gen­u­anceerde artike­len als je het snel per­soon­lijk opvat als bezoek­ers tegen je tekeer­gaan of kri­tisch rea­geren. Zoek door te exper­i­menteren de sti­jl die bij je past.
[p.93 — Sex, blogs & Rock-‘n‑Roll — Ernst-Jan Pfauth]

Deze avond lag bij thuiskomst het nieuwe boek van Elja Daae op de deur­mat (ja, ik loop wel vak­er op de troepen vooruit) en kon niet nalat­en er meteen in gaan te bladeren. Tot mijn (heel erg) grote ver­baz­ing zag ik daar ineens mijzelf ver­noemd staan (ik glim nog van trots…):

Ik ga graag naar petepel.nl; de posts zijn soms fic­tief, soms niet, maar alti­jd sym­pa­thiek en tot nadenken stem­mend.
[p.43 — Bloggen als een pro in 60 minuten — Elja Daae]

Mijn eigen­ste con­clusie:

Ik denk dat Ernst-Jan Pfauth gelijk heeft en dat ik geen harde con­frontatie met de lez­ers aankan. Maar door te exper­i­menteren heb ik een eigen sti­jl weten te ontwikke­len die vol­gens Elja Daae ‘sym­pa­thiek’ is en ‘tot nadenk­end stem­mend’. Daar doe ik het voor! Mijn dubbele gevoel is verd­we­nen.

Dat wilde ik jul­lie lat­en weten. Sym­phatiek rea­geren mag.

~ ~ ~