Songbird makes a man cry

Eerder deze avond zag ik de doc­u­men­taire serie Clas­sic Albums over Rumours van de band Fleet­wo­ord Mac. Tij­dens de stu­dio opnames had zowat elk ban­dlid ste­vige privé prob­le­men. Best wel onhandig als je beseft dat de groep bestond uit vijf leden, waar­van twee stellen in onmin leef­den. Bei­de relaties waren bezig uit elka­ar te vallen, en het overige lid, drum­mer Mick Fleet­wood, had ont­dekt dat zijn vrouw vreemdg­ing met zijn beste vriend. Voor een peri­ode van vele maan­den zat­en ze elke dag meer dan veer­tien uur op elka­ars lip. En het bracht het beste werk naar boven.

De liefde voor muziek hielp hen door deze zware tijd. Eén van hen con­cludeerde in de doc­u­men­taire dat ze er pas jaren lat­er achter kwa­men dat alle num­mers over elka­ars prob­le­men gin­gen. Indrin­gend vond ik de beken­te­nis van bassist John McVie. Hij vertelde, over­duidelijk nog steeds met een brok in zijn keel, dat hij steev­ast moest huilen bij het num­mer ‘Song­bird’. Geschreven, gespeeld en gezon­gen door zijn toen­ma­lige vrouw Chris­tine.

For you, there’ll be no more cry­ing,
For you, the sun will be shin­ing,
And I feel that when I’m with you,
It’s alright, I know it’s right

De heren van de cabaret­groep NUHR hebben tij­den gele­den een cd uit­ge­bracht met daarop alleen maar lied­jes. Een­t­je gaat over de obser­vatie van een stel­let­je op een ter­ras. De zanger/verteller ziet in hen de eerste teke­nen van een relatiebreuk al aan­wezig ter­wi­jl zij zelf nog in ongewisse verk­eren. Schi­jn­baar ver­liefd en gelukkig geni­eten zij van het lev­en. Maar met kille pre­cisie wordt hun liefde­vol samen­z­i­jn tot op het bot ontleed. En de diag­nose luidt: die gaan uit elka­ar. Hoe de zanger/verteller dat weet? Hij heeft ook ooit, jaren gele­den, daar zo gezeten.

And the song­birds are singing,
Like they know the score,
And I love you, I love you, I love you,
Like nev­er before.

Toen er jaren gele­den een onher­stel­baar gat in mijn hart ges­la­gen werd heb ik ook vele malen gehuild. Ik zal het hier maar meteen beken­nen. Het vreemde was dat de echte dijk­door­braak pas weken lat­er voor de eerste keer echt goed op gang kwam. Totaal onverwachts. Bij het beluis­teren van een muzieknum­mer. Zomaar ineens begonnen de tra­nen te stromen. Er kwam geen einde aan. Als ik niet alleen was geweest had ik me dood geschaamd. Maar ik was wel alleen. Erg alleen. Hemelter­gend alleen. Zo alleen dat het pijn deed. Ik kroop in een hoek­je. Doo­ds­bang voor mezelf en dat onmenselijk groot ver­dri­et dat bezig was mij te vert­eren. Plus het almaar sterk­er wor­dende besef van de onom­keer­bare fout die ik had gemaakt.

And I wish you all the love in the world,
But most of all, I wish it for myself.

Ik ga hier niet vertellen wat dat num­mer was. Dat bli­jft mijn geheim. Of, beter gezegd, mijn achilleshiel. Nog steeds kan ik het bij dit lied niet droog houden. En ik zag bij John McVie dat voor hem het­zelfde geldt. Hoe ik dat weet?

And the song­birds keep singing…

~ ~ ~