Ongevaarlijke steun

Van de Rabobank kreeg ik een herin­ner­ings­mailt­je om mijn Ran­dom Read­er te lat­en ver­van­gen in ver­band met de komst van het IBAN num­mer. Ik heb alleen niet zo’n appa­raat­je, dus ver­van­gen zal moeil­ijk wor­den. Ook dit mailt­je had ik naar de prul­len­bak ver­plaatst, net zoals het oor­spronke­lijke mailt­je. Maar miss­chien moet ik het alsnog opdiepen vanon­der de vele spam- en onz­in­mail die er nader­hand over­heen zijn gegaan. Want tij­dens mijn zoek­tocht naar een goed doel waar we eventueel via een blo­gestafette of -marathon aan­dacht aan kun­nen best­e­den gedurende de komende vakantiepe­ri­ode kwam ik (niet geheel toe­val­lig) op de site van Frontaal Naakt terecht. Ook hier een oproep:

Doneer aan de enige dwars­denk­ende, onafhanke­lijke site van Ned­er­land. Stort wat u mis­sen kunt op reken­ingnum­mer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breed­veld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.

Iets wat ik al een paar keer heb gedaan, maar wat niet vaak genoeg kan gebeuren. Daarom nam ik er mijn porte­mon­nee bij, zocht naar een bankpas­je en wilde gaan betal­en via Pay­Pal toen ik me opeens weer realiseerde dat dat helaas niet kan. En wel hierom. Zo’n Ran­dom Read­er kan dan toch uitkomst bieden. In afwacht­ing van mijn bestelling (en ook omdat we nog geen hulp­be­ho­evend doel hebben gevon­den voor de blo­gac­tie) lijkt het me daarom een goed idee dat jul­lie  alvast wat geld over­mak­en aan Frontaal Naakt om deze dwarse maar oh zo noodza­ke­lijke site te ste­unen in de stri­jd tegen de over­heersende aan­wezigheid van Dom Rechtse ele­menten in onze samen­lev­ing. Denk niet dat het geen zin heeft, want zie, er lijkt een ken­ter­ing op komst:

Zo werd ik onlangs geciteerd door het Parool als één van de media, niet als het mid­delpunt van het zoveel­ste geval van klein­burg­er­lijke veront­waardig­ing om iets dat ik schreef, of zou hebben geschreven. Echt joh, ik wist niet wat me overk­wam!
Waarmee ik maar wil zeggen: je associeren met Frontaal Naakt wordt steeds min­der gevaar­lijk!

Kor­tom, aarzel niet en schuif wat van je ein­de­jaars­bonus door naar Frontaal Naakt nu je nog niet alles hebt uit­gegeven aan ker­st­cadeaus en vuur­w­erk. Je zult er geen spi­jt van kri­j­gen.

~ ~ ~

Geef mij maar Frontaal Naakt

Een boeiende vraag van­daag op Frontaal Naakt:

Hoe kun je niet geas­so­cieerd willen wor­den met Frontaal Naakt, maar wel met het racis­tis­che en anti­semi­tis­che Geen­Sti­jl? Waarom is het in orde om met geweld tegen rechters te dreigen en te pleit­en voor het opsluiten van ander­s­denk­enden, maar moet je je verdedi­gen als je dat fas­cis­toïde noemt?

Aan­lei­d­ing was een kort stuk­je op de site van Metro door Jan Dijk­graaf (bij mij vooral bek­end als de voor­naam­ste reden op mijn abon­nement toen­der­ti­jd bij HP/DeTijd op te zeggen) waarin hij op een ‘veilige’ manier zijn agressieve zeg­je kon doen over de rechter van dienst die het had bestaan een Pool weg te lat­en komen met slechts 120 uur taak­straf voor het doo­dri­j­den van drie per­so­n­en (waaron­der een kind van 2 jaar). Als het aan Jan had gele­gen dan zou de rechter inmid­dels een toon­t­je hoger hebben gezon­gen. Het is makke­lijk scoren want wie zet nu geen vraagtekens bij de schi­jn­bare tegen­stelling tussen de lage straf­maat tegen­over het onvoorstel­bare leed wat veroorza­akt is. En veilig scoren, want slim ergens het kleine ‘als’ wegge­mof­feld tussen de verder grote woor­den. Alleen de aan­dachtige lez­er die het opvalt.

Hier­na wordt de lijn door­getrokken naar vooral de sites van Geen­Sti­jl en The Post Online die grossieren in dergelijke ongen­u­anceerde artike­len waar de oploss­ing van menig prob­leem met veel bom­barie gep­re­sen­teerd wordt. Het zal geen ver­rass­ing zijn dat in de meeste gevallen deze prob­le­men door buiten­lan­ders (al naar gelang de aard van het prob­leem ook wel moslim, Marokkaan, Oost-Euro­peaan genoemd, om duidelijk te mak­en dat het hier niet de hard­w­erk­ende Ned­er­lan­der betre­ft want die is alleen maar slachtof­fer) veroorza­akt wor­den. De oploss­ing ligt voor de hand. In die gevallen dat het prob­leem niet door een buiten­lan­der is veroorza­akt is er meestal geen prob­leem. Wel zo hand­ig.

Terug naar de vraag­stelling van Frontaal Naakt. Waarom valt men vooral over zijn artike­len of tweets wan­neer hij de stukken op GS en TPO aan de kaak stelt. Of met name de per­so­n­en die deze haat­bag­ger weten te pro­duc­eren. Zoals hij zelf stelt:

Niet het feit dat [Annabel] Nan­ninga Nazi’s bewon­dert, is een prob­leem. Nee, dat ik schri­jf dat ze Nazi’s bewon­dert, dat is het prob­leem.

Ik weet het antwo­ord niet. Kan er slechts naar gis­sen. Miss­chien is het gele­gen in het feit dat makke­lijk scorende stuk­jes makke­lijk weglezen en in eerste instantie dat deel van je weten te prikke­len dat een een­voudi­ge oploss­ing voor een moeil­ijk prob­leem graag toe­laat. Het lev­en is al ingewikkeld genoeg tenslotte. Dat het na een tijd­je gaat wrin­gen en schuren is verve­lend maar daar­voor is een reme­die. Nog meer van diezelfde stuk­jes met een­voudi­ge oplossin­gen. Want kwan­titeit is lei­dend. Als het zo vaak her­haald wordt dan moet het wel waar zijn.

Nog­maals, het is slechts giswerk. Ik kan alleen voor mezelf spreken wan­neer ik aangeef dat ik gruwel van sites zoals GS. De ver­sim­pelde weer­gave van onze com­plexe samen­lev­ing vind ik stu­i­tend. Als voor­beeld een willekeurig stuk­je waar mijn oog op viel toen ik weer eens een kijk­je nam. Het gaat hier over de ‘ver­sla­g­leg­ging’ van de inbraak bij een 61-jarige inwon­er van Gronin­gen. De man slaat de inbrek­er het zieken­huis in en mag daar­voor mee als ver­dachte naar het poli­tiebu­reau voor nad­er onder­zoek. Wat nu nad­er onder­zoek!? Voor GS is deze zaak zo glashelder als maar kan zijn:

Noem ons maar weer voor­barig en pop­ulis­tisch, maar dit is een glashelder ver­haal. Werkschuw tuig brak in bij een krasse zes­tiger met een diepge­wortelde mijn en dijn-over­tuig­ing. Die liet zich niet zomaar beste­len en gooide een werp­stoel dan­wel greep hij naar bijzettafelt­je Frëd om de orde in zijn Gron­ingse koninkrijk­je te her­stellen.

We zijn slechts enkele dagen verder en inmid­dels heeft het er alle schi­jn van dat het glasheldere ver­haal opgetrokken is uit vele lagen mat­glas.

Ja, ik noem het voor­barig en pop­ulis­tisch zoals op deze sites vee­lal het nieuws gebracht wordt. En ik noem het gemakzuchtig en dom wan­neer je daar als lez­er genoe­gen mee neemt.

Geef mij dan maar Frontaal Naakt. Niet te beroerd om verder te kijken dan de een­voudi­ge oploss­ing. Niet te bang om de con­frontatie aan te gaan. Niet te een­voudig van geest om de moeil­ijke vra­gen te bli­jven stellen. Waar­door het niet meer dan nor­maal is dat hij regel­matig zak­en aanstipt die voor mij soms moeil­ijk liggen. Vooro­orde­len waar ik me niet van bewust was bijvoor­beeld. Ontken­nen (of de aan­dacht ver­leggen naar hoe het onge­makke­lijke nieuws wordt gebracht)  is dan de voor de hand liggende en makke­lijke weg. Maar die is al zo druk­be­zocht. Lat­en we daar alsje­blieft weg­bli­jven.

Kor­tom, echte antwo­or­den heb ik niet maar stelling neem ik wel: ik asso­cieer me met Frontaal Naakt.

~ ~ ~

Running met de riem die je hebt

Hoewel ik er luchtig over deed eerder deze week was ik toch wel bang dat mijn verzwik­te voet roet in het eten zou gooien voor wat betre­ft mijn halve marathon aspi­raties. Don­derda­gavond werd al snel duidelijk dat mijn train­ingsrond­je van drie kilo­me­ter overges­la­gen moest wor­den. Met mijn sportk­led­ing aan was ik nog niet in staat om de straat fat­soen­lijk uit te lopen. Dus langza­am weer naar huis.

Op vri­jdag heb ik zelfs niet eens de moeite genomen me om te kle­den. Ik had mezelf voorgenomen om het maar eens een week­je aan te kijken. Toch ging het op zater­dag alweer kriebe­len. In de tuin deed ik wat oefenin­gen en de post bracht ik voorzichtig ren­nend naar de brieven­bus. Het ging zon­der prob­le­men. Alleen wat sti­jf­jes. Tegen de avond trok ik daarom iet­sjes zenuwachtig mijn sportk­led­ing aan en beloofde mijn Inge om me aan de voorgeschreven afs­tand van drie kilo­me­ter te houden.

Het wer­den er zes. En het ging goed. De sti­jfheid liep ik er bin­nen de eerste hon­der­den meters al uit. Daar­na bleef het soe­pelt­jes. Het was zo heer­lijk dat ik niet kon lat­en om wat verder door te lopen dan mijn oor­spronke­lijke plan (en belofte). ’s Avonds was ik opnieuw even bang dat deze over­moedigheid mij op zondag zou opbreken want ik had het in mijn hoofd gehaald om meteen maar weer mijn huidi­ge train­ingss­chema op te pakken waar ik gebleven zou zijn zon­der klein blessureleed: veer­tien en een halve kilo­me­ter…

Opnieuw ging het goed. Het lopen althans.

Wat niet goed ging was de ervar­ing van een zoge­naamde ‘run­ning belt’ met kleine flesjes water die ik wilde uit­proberen. Het principe leek zo vanzelf­sprek­end: een riem die aan de achterkant iets bred­er is en waar vier kleine flesjes aan beves­tigd waren. Vier flesjes in plaats van één grote fles. Zodat het gewicht net­jes verdeeld zou wor­den over de breedte van mijn (onder)rug. Logisch toch?

Alleen was de prak­tijk weer­barstiger dan de the­o­rie. Al na enkele tien­tallen meters had ik er hele­maal genoeg van. Het is dat er geen kliko’s op de route te zien waren en ik een redelijk fat­soen­lijk milieube­wust per­soon­t­je ben anders had ik de riem zon­der par­don wegge­gooid. Er zat niets anders op dan de elastis­che ban­den wat strakker aan te halen (wat niet mee­valt tij­dens het lopen) en de hot­sende en klot­sende flesjes elke tien sec­on­den terug te duwen in hun poging om zich voor op mijn buik te ves­ti­gen.

Het gaf wel vol­doende aflei­d­ing. Voor ik het wist had ik er ondanks alle erg­er­nis reeds zes kilo­me­ter op zit­ten. Bij de tien kilo­me­ter had ik drie flesjes leegge­dronken en bedacht ik me dat het goed was de riem niet wegge­gooid te hebben want ik had een sport­gel­let­je in een van de zak­jes gestopt.

Dat was ook nieuw. Op inter­net had ik gelezen dat je een flinke boost kon kri­j­gen wan­neer je zo’n gel gebruik­te. Nieuws­gierig slik­te ik het iso­tone spul weg en niet veel lat­er leek het inder­daad of ik pas in mijn eerste kilo­me­ters zat. De rest van mijn train­ingsrond­je liep ik zon­der al teveel moeite uit. Won­der­baar­lijk. Niet dat ik op vleugels liep of een ultra-scherpe tijd neerzette in het laat­ste stuk. Maar wel dat het leek alsof ik een tweede adem had gekre­gen. Ze had­den bij Run­ners world niet over­dreven voor wat betre­ft die sport­gel.

Wel met betrekking tot die run­ning belt.

~ ~ ~

UITGELICHT want SHARING is CARING

Ongen­u­anceerde hufter — Frontaal Naakt

Als een ongen­u­anceerde hufter iemand is die zijn nek uit­steekt, die per­soon­lijk risi­co neemt en een enorm hoge pri­js betaalt door open­lijk kri­tisch te bli­jven, die het opneemt tegen extreem gevaar­lijk en totaal geweten­loos gajes, ja, dan ben ik een ongen­u­anceerde hufter. En daar ben ik trots op.

Ja. Hij steekt zijn nek uit. Ja. Hij neemt per­soon­lijk risi­co. Ja. Hij betaalt een enorm hoge pri­js. Maar dat Frontaal Naakt een ongen­u­anceerde hufter is zou ik niet willen zeggen. Wel dat ik ontzettend veel respect heb voor de manier waarop hij onver­moeibaar keer op keer feil­loos het gedacht­en­goed van dat extreem gevaar­lijk en totaal geweten­loos gajes weet te ontle­den. Met alle griezelige gevol­gen van­di­en.

~ ~ ~