Een nieuwe Game of Thrones

Met eerste ker­stdag had­den we geen plan­nen. En geen ver­plichtin­gen. Alle tijd voor lezen en tv kijken. Ein­delijk tijd voor Game of Thrones. De boeken heb ik weer teruggevon­den en ondanks alle goede voorne­mens van ruim een jaar gele­den ben ik pas gevorderd tot deel 3 — A Storm of Swords. Met de dvd’s zijn we een stuk verder. Op ker­stavond had­den we al een begin gemaakt en gis­ter zijn we vrolijk verder gegaan met seizoen 7.

Het was aan­ge­naam ver­pozen. Maar­rr… aan het eind van de avond, toen we tij­dens de aftitel­ing bij zat­en te komen van de laat­ste ontwik­kelin­gen begon het al een beet­je te kna­gen. Waar zat ‘m dat in?
Vooropgesteld, het was fan­tastis­che tele­visie. De vele intriges, onverwachte plotwendin­gen en groots opgezette veld­sla­gen hield­en ons van de eerste tot de laat­ste min­u­ut in span­ning. Omdat het dit­maal slechts zeven aflev­erin­gen betrof was het helaas ook weer heel snel voor­bij. Als bij een roller­coast­er in een pret­park waar je ook langer in de rij staat dan dat de daad­w­erke­lijke attrac­tie duurt.

Was het hoge tem­po de reden dat het me uitein­delijk wat tegen­viel? Veel kijk­ers had­den bijvoor­beeld kri­tiek op hoe de hoof­drol­spel­ers plots in staat waren grote afs­tanden te over­bruggen in onre­al­is­tisch korte tijd. Dat viel in vergelijk­ing met de voor­gaande seizoe­nen zek­er op.

Het speelde wel mee, denk ik. De charme van de eerste seizoe­nen, en zek­er bij de boeken is dat som­mige ver­haal­li­j­nen alle tijd kri­j­gen om uit­gew­erkt te wor­den. Dat was nu wel anders. Ergens heb ik gelezen dat een groot deel van het beschik­bare bud­get is opge­gaan aan de spe­cial effects, die inder­daad geweldig zijn. Jam­mer genoeg was de con­se­quen­tie dat er daarom min­der geld en ruimte overbleef waar­door er veel meer in veel min­der aflev­erin­gen gepropt moest wor­den. Hier­door leek het eerder alsof je naar een ordi­naire actiefilm zat te kijken.

Toch was dit niet wat mij het meeste parten speelde. Vanocht­end las ik in een recen­sie op Vul­ture een uit­leg die in mijn ogen veel meer de kern raakt:

[…] even the most loy­al and affec­tion­ate view­ers seem aware that some­thing basic has changed and might nev­er change back, and that it has every­thing to do with the fact that George R.R. Mar­tin, who keeps swear­ing he’ll fin­ish the books at some point, is not the show’s guid­ing light any­more.
[Game of Thrones Is Not What It Once Was, Matt Zoller Seitz]

Ik kan het alleen maar onder­schri­jven.

Door­dat de pro­du­cen­ten van de tv-serie het stok­je van George R.R. Mar­tin hebben overgenomen ben ik nu in hùn ver­sie van GoT terecht gekomen. Die ervaar ik anders dan het uni­ver­sum dat Mar­tin heeft geschapen. Niet zo heel vreemd als je er wat langer over nadenkt.

Natu­urlijk kun je vanu­it de per­son­ages en de ver­haal­li­j­nen verder schri­jven om er zo een ver­volg aan te geven. Iedereen heeft wel een bepaald idee of verwacht­ing hoe het zou kun­nen aflopen met de stri­jd in Wes­t­eros en het oprukkende zom­bieleger uit het Noor­den. Met een flinke dosis fan­tasie kom je een heel eind.

Wat echter veel moeil­ijk­er is, of miss­chien zelfs wel onmo­gelijk, is om de wereld van GoT zoals George R.R. Mar­tin die in zijn hoofd heeft opge­bouwd te repro­duc­eren. De sfeer die zijn boeken ade­men, zijn humor, de op z’n tijd geweldige dialo­gen, de aan­dacht voor detail die hij heeft, dat alles valt miss­chien nog wel te copiëeren. Maar al deze indi­vidu­ele ele­menten opgeteld zullen één belan­grijk aspect mis­sen, en dat is de oor­spronke­lijke bedenker zelf.

Bij elke kun­stzin­nige cre­atie is een deel onlos­make­lijk ver­bon­den met de mak­er. Je kunt miss­chien de Nachtwacht naschilderen, maar stel voor dat je een halve Nachtwacht had gehad, wie zou dan in staat zijn om dit schilder­ij af te mak­en pre­cies zoals Rem­brandt dat voor ogen had gehad? Neem het per­son­age Cer­sei. Alleen George R.R. Mar­tin heeft een volledig beeld van haar karak­ter. Wij kun­nen slechts inter­preteren op basis van wat we over haar gelezen hebben hoe zij in elka­ar zit. Maar zek­er weten doen we dit nooit omdat we waarschi­jn­lijk essen­tiële infor­matie mis­sen die Mar­tin wel heeft.

In die lijn gere­de­neerd is de tv-serie GoT vanaf het moment dat men verder ging (zon­der hulp van Mar­tin) waar de boeken (voor­lop­ig) stopten een wezen­lijk andere GoT is gewor­den die losstaat van wat George R.R. Mar­tin voor ogen had. Dat staat los van het feit dat mocht Mar­tin ooit nog met een eigen ver­volg komen, de tv-serie in een vergelijk­ing er beter of slechter uitkomt. Het zijn twee aparte entiteit­en die alleen in naam het­zelfde zijn.

Vooral­snog kijk ik met even­veel span­ning uit naar het laat­ste seizoen van de tv-serie als naar de beloofde twee boekde­len die Mar­tin ons al ver­schil­lende malen heeft toegezegd. Ze kun­nen mij alle­bei ieder op hun eigen manier beko­ren.

~ ~ ~

Geef niet toe aan de verleiding

Van­daag zat de dvd-box van Game of Thrones bij de post. Ein­delijk is nu ook seizoen 7 voor ons beschik­baar. We had­den de serie als hard­core fans natu­urlijk al veel eerder kun­nen down­load­en of met een tijdelijk abon­nement op HBO kun­nen kijken, maar omdat we ooit met dvd’s begonnen zijn gaan we daar nu net­jes mee door. En als ik het goed begri­jp dan vol­gt er hier­na nog een laat­ste seizoen en dan is het over voor wat betre­ft de tv-serie.

Ik ben op een gegeven moment ook de boeken van George R.R. Mar­tin gaan lezen, maar daarmee lig ik hopeloos achter. Door (de voor­berei­din­gen voor) de ver­huiz­ing had ik er steeds min­der tijd voor en toen we een­maal een klein beet­je geset­teld waren zat­en veel van mijn boeken nog steeds in dozen ver­pakt. Onlangs heb ik ze gevon­den en staan ze weer in de boekenkast op mijn kamer. Miss­chien dat ik er bin­nenko­rt weer in verder ga.

Toen Inge de dvd-box zag liggen was ik even bang dat ze al meteen deze avond de eerste aflev­er­ing wilde afspe­len. Haar ken­nende zou het daar niet bij bli­jven. Toen ze het tussen neus en lip­pen opperde hield ik echter de boot af. Hoeveel zin ik ook heb om nu zelf te ervaren hoe het verder gaat, mijn hoofd staat er nog niet naar. Onlangs heb ik op het werk een andere func­tie gekre­gen en in die over­gang gaat veel tijd zit­ten. Dit gecom­bi­neerd met een directe col­le­ga die ons gaat ver­lat­en en een nieuwe man­ag­er die ingew­erkt moet wor­den maakt dat ik het momenteel wat drukker heb dan nor­maal.

Wat mij betre­ft houden we dus de span­ning erin tot­dat de ker­st­vakantie is aange­bro­ken. Dan vind ik het pri­ma om een aan­tal aflev­erin­gen achter elka­ar te kijken. Want dat is het gevaar dat ik nu zie wan­neer we niet aan de ver­lei­d­ing kun­nen weer­staan om met de eerste aflev­er­ing te begin­nen. Iedereen weet hoe dat afloopt. Met een cliffhang­er. Zodat je automa­tisch door­gaat met de vol­gende aflev­er­ing. Enzovoorts. Je bent gevan­gen in een binge-watch­ing cirkel.

Toe­val­lig las ik er afgelopen week­end over in Irrestible van Adam Atler:

Assum­ing you enjoy the show, if you obey the struc­ture of the episodes laid out by the writ­ers, you’ll strug­gle to escape the binge-view­ing process. What you can do instead, though, is to short-cir­cuit the cliffhang­ers either before they’re intro­duced or after they’re resolved.
[p.288]

Met andere woor­den, stop met kijken op het moment dat de cliffhang­er zich aan­di­ent (meestal zie je die wel aankomen), of ga door met de vol­gende aflev­er­ing om te zien hoe de cliffhang­er in elka­ar zit en stop dan. Zo is het iet­sjes makke­lijk­er om uit de binge-watch­ing cirkel te stap­pen.

Maar vooral­snog wil ik de kat niet op het spek binden. Het lijkt me ver­standi­ger om voor­lop­ig hele­maal niet te begin­nen om te voorkomen dat ondanks alle goede bedoelin­gen en tips we ergens mid­den in de nacht gefrus­treerd alsnog moeten stop­pen met kijken omdat ’s ocht­ends vroeg de wekker onver­bid­delijk een nieuwe werkdag aankondigt.

~ ~ ~

Zal ik het proberen?

Waar ik de tijd van­daan haal is me een raad­sel maar deze avond zat ik plots met een deel uit de serie A song of Ice and Fire op de bank. In de zomer­vakantie had ik Book One: A Game of Thrones gelezen en nu was ik bezig in Book Two: A Clash of Kings. Ik vroeg me af of ik alle delen zou weten uit te lezen voor­dat de DVD’s van seizoen 6 beschik­baar zouden komen. Inmid­dels wist ik allang dat de boeken en de tv-serie gaan­deweg het ver­haal uit elka­ar waren gegroeid waar­door ik me dus geen illusies hoefde te mak­en dat ik door snel te lezen eerder dan mijn Inge zou weten hoe het verder ging met de weinige per­son­ages van het eerste uur die nog wel in lev­en waren aan het eind van seizoen 5.

Toch had ik tij­dens het lezen van A Game of Thrones even met idee gespeeld om een poging te wagen alles in één ruk te uit te lezen. Omdat ik bang was volledig de weg kwi­jt te ger­ak­en wan­neer ik halver­wege het lezen weer met een nieuw seizoen op DVD zou begin­nen. Er kwam echter een hoop tussen waar­door het er niet van gekomen is. Nu leek me dat alsnog een plan wat miss­chien kans van sla­gen had. Tenslotte lezen de boeken lekker vlot­jes weg.

Eens zien hoeveel ik nog te gaan heb:

  • A Game of Thrones — 835 bladz­i­jdes — gelezen
  • A Clash of Kings — 1009 bladz­i­jdes — inmid­dels op bladz­i­jde 242
  • A Storm of Swords — 1177 bladz­i­jdes — nog te lezen
  • A Feast for Crows — 1060 bladz­i­jdes — nog te lezen
  • A Dance with Drag­ons — 1112 bladz­i­jdes — nog te lezen

En wan­neer komt de DVD-box uit?

game-of-thrones-seizoen-6

Ok, 14 novem­ber dus. Dat betekent met nog zo’n 25 dagen te gaan dat ik iedere dag 150 bladz­i­jdes moet lezen om die klus te klaren. Of ik kan proberen de DVD’s zolang apart te leggen tot­dat de ker­st­vakantie aan­breekt. We gaan het zien, euh lezen…

~ ~ ~
PS: Natu­urlijk ga ik het niet red­den om de boeken eerst te lezen alvorens met de DVD’s te begin­nen. Tegen de tijd dat ik de boeken uit heb met mijn huidi­ge leestem­po plus wat ik daar­naast alle­maal nog wil lezen, is de tech­nolo­gie om DVD’s af te spe­len allang verd­we­nen. De DVD-spel­er die we in huis hebben is eigen­lijk al ern­stig aan ver­vang­ing toe, dus miss­chien is het wel hand­ig om alvast een reserve aan te schaf­fen voor­dat het te laat is.

PS1: Op de site van Elec­tric Lit zag ik een ont­moedi­gend overzicht staan van de leesti­jd ver­bon­den aan ‘klassiek­ers’. Ont­moedi­gend in de zin dat de A song of Ice and Fire serie op de hoog­ste plaats staat qua tijd die je nodig hebt om het in z’n geheel te lezen. Klik hier voor de Info­graph­ic.

~ ~ ~

Lezen is niet kijken

image

Het is vakantie en ik lees A Game of Thrones. De tv-serie (seizoen 1 t/m 5) hebben we op dvd gekeken. Omdat het nog wel even duurt voor­dat seizoen 6 op dvd beschik­baar komt besloot ik de boeken aan te schaf­fen. Maar zoals ik eerder al schreef wijkt de tv-serie op belan­grijke pun­ten af van de boeken. Het blijkt zelfs dat de tv-serie in seizoen 6 (of is het pas in 7?) verder gaat dan waar de auteur George R.R. Mar­tin met zijn boeken is. Toch besloot ik met het eerste deel te begin­nen. Omdat ik nu een­maal graag lees en benieuwd was of de boeken ook zo ver­slavend zouden zijn.
Het valt me op dat zek­er in dit eerste deel veel van wat ik lees bij­na iden­tiek in de tv-serie terugkomt. Niet dat ik het heb teruggekeken, maar voor mijn gevoel zijn zelfs de dialo­gen in veel gevallen een op een overgenomen. Een feest van herken­ning. Het grote ver­schil (los van de uiteen­lopende ver­haal­li­j­nen die blijk­baar lat­er geïn­tro­duceerd wor­den) zit ‘m natu­urlijk in het inner­lijk lev­en van de per­son­ages. Dat laat zich moeil­ijk­er ver­fil­men. Nee, de tv-serie moet het meer hebben van uiter­lijk ver­toon (en dat dan ook nog lief­st zo expli­ci­et en haarscherp in beeld gebracht).
Neem nu de vol­gende scene waarin Lady Cate­lyn getu­ige is van een kri­tieke veld­slag waar veel van afhangt en waar haar oud­ste zoon (nog geen zestien jaar) bij ver­stek van haar echtgenoot de aan­val­slei­der is. We vol­gen haar (elk hoofd­stuk van gemid­deld zo’n 10 tot 15 bladz­i­jdes wordt geheel vanu­it het per­spec­tief van een der per­son­ages beschreven) ter­wi­jl ze zich meer en meer zor­gen maakt over haar zoon maar verder niets anders kan doen dan vanaf de zijli­jn toek­ijken en afwacht­en:

[…] when she looked across the val­ley to the far ridge, she saw the Greatjon’s rid­ers emerge from the dark­ness beneath the trees. They were in a long line, an end­less line, and as they burst from the wood there was an instant, the small­est part of a heart­beat, when all Cate­lyn saw was the moon­light on the points of their lances, as if a thou­sand wil­low­isps were com­ing down the ridge, wreathed in sil­ver flame.
Then she blinked, and they were only men, rush­ing down to kill or die.
[p.699, A Game of Thrones, George R.R. Mar­tin]

In de tv-serie is dit bij uit­stek het moment om even flink uit te pakken om zo’n clash van twee stri­j­dende par­ti­jen eens goed in alle heftige details die gepaard gaan bij zulke zak­en van lev­en en dood in beeld te bren­gen. Een emmert­je bloed meer of min­der doet er dan niet toe. Je hoeft eigen­lijk niet te kijken om te weten hoe het er aan toe gaat.
Pre­cies wat Lady Cate­lyn doet in het boek. Niet kijken.

After­ward, she could not claim she had seen the bat­tle. Yet she could hear, and the val­ley rang with echoes. […] When she real­ized there was no more to see, she closed her eyes and lis­tened. The bat­tle came alive around her. She heard hoof­beats, iron boots splash­ing in shal­low water, the woody sounds of swords on oak­en shields and the scrape of steel against steel, the hiss of arrows, the thun­der of drums, the ter­ri­fied scream­ing of a thou­sand hors­es. Men shout­ed curs­es and begged for mer­cy, and got it (or not), and lived (or died).
[p.699]

Dat vind ik dus mooi aan lezen. Niet een plas­tis­che geweld­sorgie op tv die weinig aan de ver­beeld­ing over­laat, maar je eigen fan­tasie mogen gebruiken om in te vullen wat niet beschreven is. Nog mooier had ik het gevon­den wan­neer Mar­tin was gestopt na de zin ‘The bat­tle came alive around her’ want tenslotte moet er alti­jd wat te zeuren zijn. Hoe dan ook ben ik tot nu toe meer gecharmeerd van het boek dan van de ver­film­ing. Wat meestal het geval is.

SHARING IS CARING

17 Films you didn’t know were adapt­ed from books

17filmsfrombooks

~ ~ ~

(Hoe) bepaal ik dat?

Op de site van De Cor­re­spon­dent zag ik een oproep om geza­men­lijk het boek A lit­tle life van Hanya Yanag­i­hara te gaan lezen. De titel deed een bel­let­je rinke­len. Ik dacht het boek ooit eerder in han­den te hebben gehad maar uitein­delijk niet tot aankoop te zijn overge­gaan. Even twi­jfelde ik. Een boek van ruim achthon­derd bladz­i­jdes ter­wi­jl ik al zoveel te lezen heb liggen.
Maar natu­urlijk kon ik het niet lat­en en heb dezelfde dag nog online een bestelling geplaatst. Met daar­bij ook haar debu­utro­man The peo­ple in the trees. Want die leek me ook wel heel inter­es­sant toen ik daar wat meer infor­matie over opzocht. Ik plaat­ste de twee boeken in het­zelfde winkel­mand­je als de Game of Thrones serie geschreven door George R. R. Mar­tin. Dat waren de boeken die ik eigen­lijk wilde lezen omdat we de DVD’s onlangs alle­maal had­den bekeken en ik wel benieuwd was naar hoe het verder ging.
Toen de bestelling enkele dagen lat­er geleverd werd wist ik inmid­dels al dat de geschreven serie Game of Thrones op veel fron­ten afwijk­end is van de tv uitvo­er­ing. Niet dat ik de boeken nu ongelezen in de hoek leg, maar de onmid­del­lijke noodza­ak was weggevallen. Dan toch maar aan A lit­tle life begin­nen? Of liev­er The peo­ple in the trees? En dan daar­na pas A lit­tle life?
Hoe dan ook, ik had er de hele dag de tijd voor om een keuze te mak­en aangezien de kleinkinderen kwa­men logeren. Lezen zou pas een optie zijn wan­neer ze een­maal in bed lagen en de rust in huis wed­erge­keerd was.
Vele ver­moeiende maar o zo gezel­lige uren lat­er was het zover. Ze sliepen. Tijd voor een boek en een drankje. Dom genoeg had ik mijn stapelt­je boeken nog op de kamer lat­en liggen waar nu een van de kleinkinderen lag te slapen. Die wilde ik niet wakker mak­en en dus liep ik op mijn tenen in het donker naar de kast en pak­te op goed geluk het boven­ste boek. Dat was zo te voe­len aan het for­maat A lit­tle life. Ik was er nog steeds niet uit welk boek ik wilde lezen. Tenslotte gaf ik gehoor aan het stem­met­je dat zei dat ik moest begin­nen met haar debu­ut. Ik pak­te het tweede boek van de stapel en sloop de kamer weer uit.
Op de over­loop gekomen bleek dat ik niet The peo­ple in the trees in mijn han­den had, maar Onder­wor­pen van Michel Houelle­becq. Dat leek me bij nad­er inzien ook wel een heel mooi boek om te lezen.

onderworpen

Een pro­fes­sor aan de Sor­bonne, groot ken­ner van het oeu­vre van Joris-Karl Huys­mans, ziet zijn land in 2022 aan de vooravond van de pres­i­dentsverkiezin­gen steeds verder polaris­eren: een burg­eroor­log lijkt onver­mi­jdelijk. De tra­di­tionele par­ti­jen zijn uit­ge­speeld, de stri­jd gaat tussen het Front Nation­al en de Moslim­broed­er­schap. Op de val­reep doet een van de lei­ders een poli­tieke meesterzet.
Onder­wor­pen
Michel Houelle­becq
Uit­gev­er De Arbei­der­spers
ISBN 9789029538619
~ ~ ~
Dit is een bij­drage voor het #50books ini­ti­atief dat in 2016 door Hen­drik-Jan de Wit wordt ver­zorgd.
Vraag 24:
Hoe bepaal jij wat je leest?
~ ~ ~

Wintertijd

Het wil niet echt win­ter wor­den dit jaar. Nor­maal gespro­ken vind ik het wel iets hebben dat rond de ker­stda­gen er een pak sneeuw uit de lucht valt en vorst in de grond zit. Maar nu ben ik er wat min­der rouwig om dat het uit­bli­jft. Dit heeft alles te mak­en met mijn nieuwe hob­by, het sur­vival­run­nen. De huidi­ge aan­ge­name weer­som­standighe­den geven mij volop de gele­gen­heid door te bli­jven trainen en aan mijn tech­niek te werken zodat ik hopelijk beter voor­bereid ben om de hin­dernissen te nemen wan­neer de bit­tere koude alsnog ons land bin­nen­trekt.

Het wordt winter.

Deze vakantiepe­ri­ode zijn we thuis begonnen met het kijken naar de serie Game of Thrones. Van de sint had mijn Inge de dvd-box van seizoen 1 gekre­gen en al na enkele aflev­erin­gen ver­zocht ze mij om snel de overige seizoe­nen aan te schaf­fen zodat we tij­dens de ker­stda­gen niet zon­der kwa­men te zit­ten. Inmid­dels zit­ten we mid­den in het tweede seizoen en is al ver­schil­lende keren het mot­to van de Starks voor­bij gekomen: ‘Win­ter is com­ing.’

As we all know, the mot­to of House Stark is “Win­ter is Com­ing.” The mot­to reminds mem­bers of the house to pre­pare, be on-guard, and be vig­i­lant. Win­ter hits Win­ter­fell and the Stark lands the hard, since they are so far north. As lords of the north, the Starks must remem­ber their respon­si­bil­i­ty to shep­herd and pro­tect their peo­ple in these win­ters: being alert and pre­pared is essen­tial.
[Win­ter is Com­ing: The Long Win­ter in Wes­t­eros | His­to­ry Behind Game of Thrones]

Winter is coming.

In de boek­winkel eerder van­daag had ik de Ned­er­landse ver­tal­ing van het nieuwe boek van Gar­ry Kas­parov in han­den. Hij waarschuwt ons voor de toen­e­mende dreig­ing die uit­gaat van Rus­land en Vladimir Poet­in. Indi­en de west­erse wereld zich niet hard­er opstelt tegen­over Poet­in loopt het de kans een derde werel­door­log over zich af te roepen. Ik bladerde gedachteloos wat door het boek vooraleer ik doorhad dat de titel van het boek (Het wordt win­ter) recht­streeks ver­wi­jst naar Game of Thrones:

The mot­to “Win­ter is Com­ing” also has a deep­er mean­ing accord­ing to George RR Mar­tin. The mot­to express­es the idea that there are “always dark peri­ods in each of our lives, and even if things are good now (“sum­mer”), we must always be ready for a dark peri­od when events turn against us (“win­ter”).”
[Win­ter is Com­ing: The Long Win­ter in Wes­t­eros | His­to­ry Behind Game of Thrones]

Dat de win­ter nog maar even op zich laat wacht­en.
~ ~ ~