Een nieuwe Game of Thrones

Met eerste kerstdag hadden we geen plannen. En geen verplichtingen. Alle tijd voor lezen en tv kijken. Eindelijk tijd voor Game of Thrones. De boeken heb ik weer teruggevonden en ondanks alle goede voornemens van ruim een jaar geleden ben ik pas gevorderd tot deel 3 – A Storm of Swords. Met de dvd’s zijn we een stuk verder. Op kerstavond hadden we al een begin gemaakt en gister zijn we vrolijk verder gegaan met seizoen 7.

Het was aangenaam verpozen. Maarrr… aan het eind van de avond, toen we tijdens de aftiteling bij zaten te komen van de laatste ontwikkelingen begon het al een beetje te knagen. Waar zat ‘m dat in?
Vooropgesteld, het was fantastische televisie. De vele intriges, onverwachte plotwendingen en groots opgezette veldslagen hielden ons van de eerste tot de laatste minuut in spanning. Omdat het ditmaal slechts zeven afleveringen betrof was het helaas ook weer heel snel voorbij. Als bij een rollercoaster in een pretpark waar je ook langer in de rij staat dan dat de daadwerkelijke attractie duurt.

Was het hoge tempo de reden dat het me uiteindelijk wat tegenviel? Veel kijkers hadden bijvoorbeeld kritiek op hoe de hoofdrolspelers plots in staat waren grote afstanden te overbruggen in onrealistisch korte tijd. Dat viel in vergelijking met de voorgaande seizoenen zeker op.

Het speelde wel mee, denk ik. De charme van de eerste seizoenen, en zeker bij de boeken is dat sommige verhaallijnen alle tijd krijgen om uitgewerkt te worden. Dat was nu wel anders. Ergens heb ik gelezen dat een groot deel van het beschikbare budget is opgegaan aan de special effects, die inderdaad geweldig zijn. Jammer genoeg was de consequentie dat er daarom minder geld en ruimte overbleef waardoor er veel meer in veel minder afleveringen gepropt moest worden. Hierdoor leek het eerder alsof je naar een ordinaire actiefilm zat te kijken.

Toch was dit niet wat mij het meeste parten speelde. Vanochtend las ik in een recensie op Vulture een uitleg die in mijn ogen veel meer de kern raakt:

[…] even the most loyal and affectionate viewers seem aware that something basic has changed and might never change back, and that it has everything to do with the fact that George R.R. Martin, who keeps swearing he’ll finish the books at some point, is not the show’s guiding light anymore.
[Game of Thrones Is Not What It Once Was, Matt Zoller Seitz]

Ik kan het alleen maar onderschrijven.

Doordat de producenten van de tv-serie het stokje van George R.R. Martin hebben overgenomen ben ik nu in hùn versie van GoT terecht gekomen. Die ervaar ik anders dan het universum dat Martin heeft geschapen. Niet zo heel vreemd als je er wat langer over nadenkt.

Natuurlijk kun je vanuit de personages en de verhaallijnen verder schrijven om er zo een vervolg aan te geven. Iedereen heeft wel een bepaald idee of verwachting hoe het zou kunnen aflopen met de strijd in Westeros en het oprukkende zombieleger uit het Noorden. Met een flinke dosis fantasie kom je een heel eind.

Wat echter veel moeilijker is, of misschien zelfs wel onmogelijk, is om de wereld van GoT zoals George R.R. Martin die in zijn hoofd heeft opgebouwd te reproduceren. De sfeer die zijn boeken ademen, zijn humor, de op z’n tijd geweldige dialogen, de aandacht voor detail die hij heeft, dat alles valt misschien nog wel te copiëeren. Maar al deze individuele elementen opgeteld zullen één belangrijk aspect missen, en dat is de oorspronkelijke bedenker zelf.

Bij elke kunstzinnige creatie is een deel onlosmakelijk verbonden met de maker. Je kunt misschien de Nachtwacht naschilderen, maar stel voor dat je een halve Nachtwacht had gehad, wie zou dan in staat zijn om dit schilderij af te maken precies zoals Rembrandt dat voor ogen had gehad? Neem het personage Cersei. Alleen George R.R. Martin heeft een volledig beeld van haar karakter. Wij kunnen slechts interpreteren op basis van wat we over haar gelezen hebben hoe zij in elkaar zit. Maar zeker weten doen we dit nooit omdat we waarschijnlijk essentiële informatie missen die Martin wel heeft.

In die lijn geredeneerd is de tv-serie GoT vanaf het moment dat men verder ging (zonder hulp van Martin) waar de boeken (voorlopig) stopten een wezenlijk andere GoT is geworden die losstaat van wat George R.R. Martin voor ogen had. Dat staat los van het feit dat mocht Martin ooit nog met een eigen vervolg komen, de tv-serie in een vergelijking er beter of slechter uitkomt. Het zijn twee aparte entiteiten die alleen in naam hetzelfde zijn.

Vooralsnog kijk ik met evenveel spanning uit naar het laatste seizoen van de tv-serie als naar de beloofde twee boekdelen die Martin ons al verschillende malen heeft toegezegd. Ze kunnen mij allebei ieder op hun eigen manier bekoren.

~ ~ ~

Geef niet toe aan de verleiding

Vandaag zat de dvd-box van Game of Thrones bij de post. Eindelijk is nu ook seizoen 7 voor ons beschikbaar. We hadden de serie als hardcore fans natuurlijk al veel eerder kunnen downloaden of met een tijdelijk abonnement op HBO kunnen kijken, maar omdat we ooit met dvd’s begonnen zijn gaan we daar nu netjes mee door. En als ik het goed begrijp dan volgt er hierna nog een laatste seizoen en dan is het over voor wat betreft de tv-serie.

Ik ben op een gegeven moment ook de boeken van George R.R. Martin gaan lezen, maar daarmee lig ik hopeloos achter. Door (de voorbereidingen voor) de verhuizing had ik er steeds minder tijd voor en toen we eenmaal een klein beetje gesetteld waren zaten veel van mijn boeken nog steeds in dozen verpakt. Onlangs heb ik ze gevonden en staan ze weer in de boekenkast op mijn kamer. Misschien dat ik er binnenkort weer in verder ga.

Toen Inge de dvd-box zag liggen was ik even bang dat ze al meteen deze avond de eerste aflevering wilde afspelen. Haar kennende zou het daar niet bij blijven. Toen ze het tussen neus en lippen opperde hield ik echter de boot af. Hoeveel zin ik ook heb om nu zelf te ervaren hoe het verder gaat, mijn hoofd staat er nog niet naar. Onlangs heb ik op het werk een andere functie gekregen en in die overgang gaat veel tijd zitten. Dit gecombineerd met een directe collega die ons gaat verlaten en een nieuwe manager die ingewerkt moet worden maakt dat ik het momenteel wat drukker heb dan normaal.

Wat mij betreft houden we dus de spanning erin totdat de kerstvakantie is aangebroken. Dan vind ik het prima om een aantal afleveringen achter elkaar te kijken. Want dat is het gevaar dat ik nu zie wanneer we niet aan de verleiding kunnen weerstaan om met de eerste aflevering te beginnen. Iedereen weet hoe dat afloopt. Met een cliffhanger. Zodat je automatisch doorgaat met de volgende aflevering. Enzovoorts. Je bent gevangen in een binge-watching cirkel.

Toevallig las ik er afgelopen weekend over in Irrestible van Adam Atler:

Assuming you enjoy the show, if you obey the structure of the episodes laid out by the writers, you’ll struggle to escape the binge-viewing process. What you can do instead, though, is to short-circuit the cliffhangers either before they’re introduced or after they’re resolved.
[p.288]

Met andere woorden, stop met kijken op het moment dat de cliffhanger zich aandient (meestal zie je die wel aankomen), of ga door met de volgende aflevering om te zien hoe de cliffhanger in elkaar zit en stop dan. Zo is het ietsjes makkelijker om uit de binge-watching cirkel te stappen.

Maar vooralsnog wil ik de kat niet op het spek binden. Het lijkt me verstandiger om voorlopig helemaal niet te beginnen om te voorkomen dat ondanks alle goede bedoelingen en tips we ergens midden in de nacht gefrustreerd alsnog moeten stoppen met kijken omdat ‘s ochtends vroeg de wekker onverbiddelijk een nieuwe werkdag aankondigt.

~ ~ ~

Zal ik het proberen?

Waar ik de tijd vandaan haal is me een raadsel maar deze avond zat ik plots met een deel uit de serie A song of Ice and Fire op de bank. In de zomervakantie had ik Book One: A Game of Thrones gelezen en nu was ik bezig in Book Two: A Clash of Kings. Ik vroeg me af of ik alle delen zou weten uit te lezen voordat de DVD’s van seizoen 6 beschikbaar zouden komen. Inmiddels wist ik allang dat de boeken en de tv-serie gaandeweg het verhaal uit elkaar waren gegroeid waardoor ik me dus geen illusies hoefde te maken dat ik door snel te lezen eerder dan mijn Inge zou weten hoe het verder ging met de weinige personages van het eerste uur die nog wel in leven waren aan het eind van seizoen 5.

Toch had ik tijdens het lezen van A Game of Thrones even met idee gespeeld om een poging te wagen alles in één ruk te uit te lezen. Omdat ik bang was volledig de weg kwijt te geraken wanneer ik halverwege het lezen weer met een nieuw seizoen op DVD zou beginnen. Er kwam echter een hoop tussen waardoor het er niet van gekomen is. Nu leek me dat alsnog een plan wat misschien kans van slagen had. Tenslotte lezen de boeken lekker vlotjes weg.

Eens zien hoeveel ik nog te gaan heb:

  • A Game of Thrones – 835 bladzijdes – gelezen
  • A Clash of Kings – 1009 bladzijdes – inmiddels op bladzijde 242
  • A Storm of Swords – 1177 bladzijdes – nog te lezen
  • A Feast for Crows – 1060 bladzijdes – nog te lezen
  • A Dance with Dragons – 1112 bladzijdes – nog te lezen

En wanneer komt de DVD-box uit?

game-of-thrones-seizoen-6

Ok, 14 november dus. Dat betekent met nog zo’n 25 dagen te gaan dat ik iedere dag 150 bladzijdes moet lezen om die klus te klaren. Of ik kan proberen de DVD’s zolang apart te leggen totdat de kerstvakantie aanbreekt. We gaan het zien, euh lezen…

~ ~ ~
PS: Natuurlijk ga ik het niet redden om de boeken eerst te lezen alvorens met de DVD’s te beginnen. Tegen de tijd dat ik de boeken uit heb met mijn huidige leestempo plus wat ik daarnaast allemaal nog wil lezen, is de technologie om DVD’s af te spelen allang verdwenen. De DVD-speler die we in huis hebben is eigenlijk al ernstig aan vervanging toe, dus misschien is het wel handig om alvast een reserve aan te schaffen voordat het te laat is.

PS1: Op de site van Electric Lit zag ik een ontmoedigend overzicht staan van de leestijd verbonden aan ‘klassiekers’. Ontmoedigend in de zin dat de A song of Ice and Fire serie op de hoogste plaats staat qua tijd die je nodig hebt om het in z’n geheel te lezen. Klik hier voor de Infographic.

~ ~ ~

Lezen is niet kijken

Het is vakantie en ik lees A Game of Thrones. De tv-serie (seizoen 1 t/m 5) hebben we op dvd gekeken. Omdat het nog wel even duurt voordat seizoen 6 op dvd beschikbaar komt besloot ik de boeken aan te schaffen. Maar zoals ik eerder al schreef wijkt de tv-serie op belangrijke punten af van de boeken. Het blijkt zelfs dat de tv-serie in seizoen 6 (of is het pas in 7?) verder gaat dan waar de auteur George R.R. Martin met zijn boeken is. Toch besloot ik met het eerste deel te beginnen. Omdat ik nu eenmaal graag lees en benieuwd was of de boeken ook zo verslavend zouden zijn.

Het valt me op dat zeker in dit eerste deel veel van wat ik lees bijna identiek in de tv-serie terugkomt. Niet dat ik het heb teruggekeken, maar voor mijn gevoel zijn zelfs de dialogen in veel gevallen een op een overgenomen. Een feest van herkenning. Het grote verschil (los van de uiteenlopende verhaallijnen die blijkbaar later geïntroduceerd worden) zit ‘m natuurlijk in het innerlijk leven van de personages. Dat laat zich moeilijker verfilmen. Nee, de tv-serie moet het meer hebben van uiterlijk vertoon (en dat dan ook nog liefst zo expliciet en haarscherp in beeld gebracht).

Neem nu de volgende scene waarin Lady Catelyn getuige is van een kritieke veldslag waar veel van afhangt en waar haar oudste zoon (nog geen zestien jaar) bij verstek van haar echtgenoot de aanvalsleider is. We volgen haar (elk hoofdstuk van gemiddeld zo’n 10 tot 15 bladzijdes wordt geheel vanuit het perspectief van een der personages beschreven) terwijl ze zich meer en meer zorgen maakt over haar zoon maar verder niets anders kan doen dan vanaf de zijlijn toekijken en afwachten:

[…] when she looked across the valley to the far ridge, she saw the Greatjon’s riders emerge from the darkness beneath the trees. They were in a long line, an endless line, and as they burst from the wood there was an instant, the smallest part of a heartbeat, when all Catelyn saw was the moonlight on the points of their lances, as if a thousand willowisps were coming down the ridge, wreathed in silver flame.
Then she blinked, and they were only men, rushing down to kill or die.
[p.699, A Game of Thrones, George R.R. Martin]

In de tv-serie is dit bij uitstek het moment om even flink uit te pakken om zo’n clash van twee strijdende partijen eens goed in alle heftige details die gepaard gaan bij zulke zaken van leven en dood in beeld te brengen. Een emmertje bloed meer of minder doet er dan niet toe. Je hoeft eigenlijk niet te kijken om te weten hoe het er aan toe gaat.
Precies wat Lady Catelyn doet in het boek. Niet kijken.

Afterward, she could not claim she had seen the battle. Yet she could hear, and the valley rang with echoes. […] When she realized there was no more to see, she closed her eyes and listened. The battle came alive around her. She heard hoofbeats, iron boots splashing in shallow water, the woody sounds of swords on oaken shields and the scrape of steel against steel, the hiss of arrows, the thunder of drums, the terrified screaming of a thousand horses. Men shouted curses and begged for mercy, and got it (or not), and lived (or died).
[p.699]

Dat vind ik dus mooi aan lezen. Niet een plastische geweldsorgie op tv die weinig aan de verbeelding overlaat, maar je eigen fantasie mogen gebruiken om in te vullen wat niet beschreven is. Nog mooier had ik het gevonden wanneer Martin was gestopt na de zin ‘The battle came alive around her’ want tenslotte moet er altijd wat te zeuren zijn. Hoe dan ook ben ik tot nu toe meer gecharmeerd van het boek dan van de verfilming. Wat meestal het geval is.

SHARING IS CARING

17 Films you didn’t know were adapted from books

17filmsfrombooks

~ ~ ~

(Hoe) bepaal ik dat?

Op de site van De Correspondent zag ik een oproep om gezamenlijk het boek A little life van Hanya Yanagihara te gaan lezen. De titel deed een belletje rinkelen. Ik dacht het boek ooit eerder in handen te hebben gehad maar uiteindelijk niet tot aankoop te zijn overgegaan. Even twijfelde ik. Een boek van ruim achthonderd bladzijdes terwijl ik al zoveel te lezen heb liggen.
Maar natuurlijk kon ik het niet laten en heb dezelfde dag nog online een bestelling geplaatst. Met daarbij ook haar debuutroman The people in the trees. Want die leek me ook wel heel interessant toen ik daar wat meer informatie over opzocht. Ik plaatste de twee boeken in hetzelfde winkelmandje als de Game of Thrones serie geschreven door George R. R. Martin. Dat waren de boeken die ik eigenlijk wilde lezen omdat we de DVD’s onlangs allemaal hadden bekeken en ik wel benieuwd was naar hoe het verder ging.
Toen de bestelling enkele dagen later geleverd werd wist ik inmiddels al dat de geschreven serie Game of Thrones op veel fronten afwijkend is van de tv uitvoering. Niet dat ik de boeken nu ongelezen in de hoek leg, maar de onmiddellijke noodzaak was weggevallen. Dan toch maar aan A little life beginnen? Of liever The people in the trees? En dan daarna pas A little life?
Hoe dan ook, ik had er de hele dag de tijd voor om een keuze te maken aangezien de kleinkinderen kwamen logeren. Lezen zou pas een optie zijn wanneer ze eenmaal in bed lagen en de rust in huis wedergekeerd was.
Vele vermoeiende maar o zo gezellige uren later was het zover. Ze sliepen. Tijd voor een boek en een drankje. Dom genoeg had ik mijn stapeltje boeken nog op de kamer laten liggen waar nu een van de kleinkinderen lag te slapen. Die wilde ik niet wakker maken en dus liep ik op mijn tenen in het donker naar de kast en pakte op goed geluk het bovenste boek. Dat was zo te voelen aan het formaat A little life. Ik was er nog steeds niet uit welk boek ik wilde lezen. Tenslotte gaf ik gehoor aan het stemmetje dat zei dat ik moest beginnen met haar debuut. Ik pakte het tweede boek van de stapel en sloop de kamer weer uit.
Op de overloop gekomen bleek dat ik niet The people in the trees in mijn handen had, maar Onderworpen van Michel Houellebecq. Dat leek me bij nader inzien ook wel een heel mooi boek om te lezen.

onderworpen

Een professor aan de Sorbonne, groot kenner van het oeuvre van Joris-Karl Huysmans, ziet zijn land in 2022 aan de vooravond van de presidentsverkiezingen steeds verder polariseren: een burgeroorlog lijkt onvermijdelijk. De traditionele partijen zijn uitgespeeld, de strijd gaat tussen het Front National en de Moslimbroederschap. Op de valreep doet een van de leiders een politieke meesterzet.
Onderworpen
Michel Houellebecq
Uitgever De Arbeiderspers
ISBN 9789029538619
~ ~ ~
Dit is een bijdrage voor het #50books initiatief dat in 2016 door Hendrik-Jan de Wit wordt verzorgd.
Vraag 24:
Hoe bepaal jij wat je leest?
~ ~ ~

Wintertijd

Het wil niet echt winter worden dit jaar. Normaal gesproken vind ik het wel iets hebben dat rond de kerstdagen er een pak sneeuw uit de lucht valt en vorst in de grond zit. Maar nu ben ik er wat minder rouwig om dat het uitblijft. Dit heeft alles te maken met mijn nieuwe hobby, het survivalrunnen. De huidige aangename weersomstandigheden geven mij volop de gelegenheid door te blijven trainen en aan mijn techniek te werken zodat ik hopelijk beter voorbereid ben om de hindernissen te nemen wanneer de bittere koude alsnog ons land binnentrekt.

Het wordt winter.

Deze vakantieperiode zijn we thuis begonnen met het kijken naar de serie Game of Thrones. Van de sint had mijn Inge de dvd-box van seizoen 1 gekregen en al na enkele afleveringen verzocht ze mij om snel de overige seizoenen aan te schaffen zodat we tijdens de kerstdagen niet zonder kwamen te zitten. Inmiddels zitten we midden in het tweede seizoen en is al verschillende keren het motto van de Starks voorbij gekomen: ‘Winter is coming.’

As we all know, the motto of House Stark is “Winter is Coming.” The motto reminds members of the house to prepare, be on-guard, and be vigilant. Winter hits Winterfell and the Stark lands the hard, since they are so far north. As lords of the north, the Starks must remember their responsibility to shepherd and protect their people in these winters: being alert and prepared is essential.
[Winter is Coming: The Long Winter in Westeros | History Behind Game of Thrones]

Winter is coming.

In de boekwinkel eerder vandaag had ik de Nederlandse vertaling van het nieuwe boek van Garry Kasparov in handen. Hij waarschuwt ons voor de toenemende dreiging die uitgaat van Rusland en Vladimir Poetin. Indien de westerse wereld zich niet harder opstelt tegenover Poetin loopt het de kans een derde wereldoorlog over zich af te roepen. Ik bladerde gedachteloos wat door het boek vooraleer ik doorhad dat de titel van het boek (Het wordt winter) rechtstreeks verwijst naar Game of Thrones:

The motto “Winter is Coming” also has a deeper meaning according to George RR Martin. The motto expresses the idea that there are “always dark periods in each of our lives, and even if things are good now (“summer”), we must always be ready for a dark period when events turn against us (“winter”).”
[Winter is Coming: The Long Winter in Westeros | History Behind Game of Thrones]

Dat de winter nog maar even op zich laat wachten.
~ ~ ~