Ik hou het voor gezien

Jaren gele­den ging ik samen met een col­le­ga naar de drop­ping van para­chutis­ten boven de Ginkelse hei. Het was voor mij de eerste keer. Ik had er veel over geho­ord sinds we in Arn­hem woon­den, maar het was er al die tijd nog nooit van gekomen.

Al vroeg in de ocht­end waren we vertrokken om zek­er te zijn van een goed plek­je ergens vooraan om niets te hoeven mis­sen. In Arn­hem hing er al flink wat mist en dat werd alleen maar erg­er. Bij de pro­vi­sorisch aan­gelegde par­keer­plaats aangekomen zagen we geen hand meer voor ogen.

Op goed geluk gin­gen we ergens in de berm zit­ten en hoopten er ’t beste van. Helaas trok de mist niet op waar­door het veel te gevaar­lijk was om te sprin­gen. Tegen het mid­dagu­ur besloten we naar huis te gaan. Niet veel lat­er hoor­den we op de radio dat de erg­ste mist was verd­we­nen en het lucht­land­ing­spro­gram­ma alsnog werd uit­gevo­erd.

Het jaar daarop sprak­en we af een nieuwe poging te wagen. Bij het ont­wak­en zag ik echter dat er opnieuw een dikke laag mist hing. Ik belde mijn col­le­ga en al gauw waren we het eens dat we beter kon­den thuis­bli­jven. Het even­e­ment vond zon­der noe­menswaardi­ge ver­trag­ing gewoon plaats.

Weer een jaar lat­er sloeg ik over en bezocht mijn col­le­ga samen met zijn vriendin de Ginkelse hei. Wegens dichte mist werd het ocht­end­pro­gram­ma afge­last. Gefrus­teerd liepen ze nog wat rond voor­dat ze naar huis afdropen. Het ver­volg laat zich raden. ’s Mid­dags werd er gewoon gespron­gen.

Sinds­di­en denken we er zelfs niet meer over om te gaan. Mist of geen mist. Het schi­jnt niet aan ons besteed te zijn. Er rest ons niets meer dan de vlieg­tu­igen te spot­ten en elka­ar wat foto’s of bericht­jes te sturen dat we er iets van meegekre­gen hebben. Zo ook deze namid­dag toen een stuk of zeven toestellen laag boven ons huis in ver­traagd tem­po kwa­men overgevlo­gen. Een half uurt­je lat­en zag ik ze iets verder in for­matie van Huis­sen richt­ing Arn­hem vliegen. Het bli­jft een indruk­wekkend gezicht. Nog mooier moet het zijn om er dan para­chutis­ten uit te zien sprin­gen.

~ ~ ~

Een dropping te vroeg

Samen met een col­le­ga stond ik vanocht­end om 8:30 uur bij het eerste punt 7 nadat we koffie had­den gehaald bij het tweede punt 4 (indi­en men de pun­ten in de hier­boven getoonde afbeeld­ing van boven naar bene­den vol­gt). We waren in afwacht­ing van de eerste drop­ping van zo’n 500 para­chutis­ten die gep­land stond om op klok­slag 10:00 uur plaats te vin­den (we had­den vertrouwen in de mil­i­taire pre­cisie van dit even­e­ment). De tweede drop­ping stond gep­land voor laat in de namid­dag. Daar­voor had­den we echter niet gekozen omdat we bang waren dat het dan teveel moeite zou kosten om er te komen. Er wer­den 75.000 toeschouw­ers verwacht.

We waren niet de eni­gen die een­zelfde plan had­den. Maar hoeveel dat er waren was moeil­ijk te zien. Van­wege dichte mist.

Vanu­it het niets klonk vrolijke oor­logsmuziek en af en toe een med­edel­ing dat het para­chute­sprin­gen voor­lop­ig nog geen door­gang kon vin­den. Van­wege diezelfde dichte mist. Pas toen we onze kop koffie had­den opge­dronken ont­waar­den we de con­touren van een luid­sprek­er die pal voor onze neus aan de overkant van de zandweg stond opgesteld.

GH02

Om het mas­saal toege­stroomde pub­liek op de vroege ocht­end toch te ver­mak­en nu de para­chutis­ten niet vol­gens schema zouden sprin­gen, zette een stoet his­torische voer­tu­igen eerder dan gep­land zich in beweg­ing. Eerst had­den we nog niets in de gat­en, maar al snel priem­den de eerste koplam­p­en van een jeep door de nog steeds dichte mist.

GH03

Een imposante en schi­jn­baar onu­it­put­telijke verza­mel­ing leg­ervo­er­tu­igen bleef hier­na voor­bij rollen. Vee­lal bevolkt door fanatieke hob­by­is­ten die tijd, geld noch moeite ges­paard had­den om zow­el hun voer­tu­ig als eigen kledij hele­maal tip top in orde te hebben. Maar ook zag je regel­matig een door het lev­en getek­ende vet­er­aan vol trots achter het stu­ur zit­ten.

GH05

GH06

GH09

Inmid­dels was het wel iet­sjes opgeklaard (zo hield­en wij onszelf voor de gek) doch voor de organ­isatie (die het ter­rein aan een grondig onder­zoek had onder­wor­pen) was het wel duidelijk dat de eerste drop­ping uit­gesteld moest gaan wor­den naar ergens rond het mid­dagu­ur.

GH11We wer­den hier­van op de hoogte gebracht via opnieuw de luid­sprek­ers waar een of andere adju­dant van een of andere para­troop­er afdel­ing in zijn allerbeste schoolen­gels uitlegde dat hoewel de mist op de Ginkelse Hei iet­sjes was opgeklaard (zo hield hij ons voor de gek) de sit­u­atie op Eind­hoven Air­port nog erg ‘fogged up’ was. Algemene hilar­iteit alom en daar maak­te hij gebruik van om ons te wijzen op het kam­pe­ment van de Brit­ten een stuk­je verderop in de bossen (bij punt 8 voor diege­nen die het kaart­je ter oriën­tatie hanteren) waar we een kijk­je kon­den gaan nemen in afwacht­ing van meer zek­er­heid wan­neer er gespron­gen zou gaan wor­den.

Wij gin­gen een kijk­je nemen.

GH12

GH15

GH16

GH17

Om 12 uur had­den we het alle­maal wel gezien en liepen terug naar ons punt 7 waar het veel drukker was gewor­den. We kre­gen te horen dat de vlieg­tu­igen nog steeds niet waren vertrokken vanu­it Eind­hoven. Daarom werd met de her­denk­ingscer­e­monie begonnen. Ver­schil­lende sprek­ers stak­en hun ver­haal af en er wer­den kransen gelegd. We zat­en er te ver vanaf om er veel van mee te kri­j­gen. Dit­maal was de mist geen spel­brek­er maar de afs­tand.

Opeens brak de zon door. De tem­per­atu­ur liep evenredig snel op met de verwachtin­gen onder de bezoek­ers die het nu wel zagen zit­ten dat er bin­nenko­rt gespron­gen kon gaan wor­den. Helaas. Opnieuw was daar adju­dant ‘fogged-up’ met slecht nieuws. In Eind­hoven was het nog steeds niet mogelijk om op te sti­j­gen. De nieuwe indi­catie was dat de vlieg­tu­igen miss­chien op z’n vroegst rond 14:00 uur kon­den vertrekken. Even lat­er werd hier non­cha­lant 15:00 uur van gemaakt. Dat was het sein voor ons om te vertrekken.

Met veel moeite wur­m­den we ons door de mensen­mas­sa die vooraan bij de ingang van het ter­rein alles deed ver­stop­pen.

GH21

Na nog een tijd­je in de file te hebben ges­taan met andere teleurgestelden die het ook niet meer zagen gebeuren of ook nog aan hun zater­dagse to-do lijst moesten gaan werken waren we om 15:00 uur weer thuis. Een uurt­je lat­er hoorde ik op het nieuws dat ‘onder mas­sale belang­stelling zo’n 500 para­chutis­ten boven de Ginkelse Hei uit his­torische vlieg­tu­igen zijn gespron­gen’.

Gelukkig hebben we de foto’s nog.

~ ~ ~