Minimale middelen, maximaal effect

oncehansardirglova

Toen ik wat achtergrond informatie zocht voor mijn blogpost over het concert van Glen Hansard, las ik dat hij niet alleen muzikant is maar ook acteur. Zo had hij een rol in de film The Commitments, en samen met Markéta Irglová speelde hij in Once van regisseur John Carney. Het is deze laatstgenoemde film die ik gister op youtube1 opgezocht heb met het plan om ‘m komend weekend te kijken. Maar eenmaal gevonden heb ik ‘m meteen helemaal gekeken. Want wat is het een ontwapend mooie en ontroerende film.

Zonder veel opsmuk vertelt Once het verhaal van een Ierse straatzanger die in contact komt met een Tjechische emigré die hem het laatste zetje geeft om de studio in te duiken om enkele van zijn zelfgeschreven nummers op te nemen. Er lijkt zich een romance te ontwikkelen tussen de twee maar uiteindelijk vertrekt de zanger naar zijn ex in Londen terwijl de alleenstaande moeder achterblijft in Dublin met haar dochtertje, waarbij het onduidelijk blijft of haar man zich weer bij hen zal voegen.

De film is met weinig budget in een korte tijd opgenomen, en veel rollen zijn ingevuld door amateurs, familie en vrienden wat het geheel een bijzondere charme geeft. Hoewel het eindresultaat veel meer weg heeft van een documentaire voelt het wel degelijk aan als een romantische muziekfilm, en dat komt vooral door Hansard en Irglová. Hun samenspel (en samenzang) is een genot om naar te kijken (en te luisteren). Ik ben blij dat ik deze film alsnog heb ontdekt via het concert in Carré eerder deze week.

 

~ ~ ~


  1. Inmiddels is de film niet meer beschikbaar, althans niet via de link die ik gebruikt heb. 

Storm in een kop koffie

gh-carre2

In de auto ‘s ochtends op weg naar het werk neuriede ik mee met een wereldberoemd deuntje dat op de radio voorbijkwam. Zoals wel vaker had ik ook in dit geval de tekst niet echt in mijn hoofd zitten. Pas nu viel me de volgende strofe op:

Well, you had me several years ago
When I was still quite naive
When you said that we made such a pretty pair
And that you would never leave
But you gave away the things you loved
And one of them was me
I had some dreams, they were clouds in my coffee

Misschien dat het me raakte omdat ik de vorige dag gelezen had over Carrie Fisher en haar verzwegen drie maanden durende affaire met de mid-dertiger Harrison Ford toen ze zelf 19 jaar jong was (“I love him. I’ll always feel something for him.”). Misschien dat het me raakte omdat ik ook ooit een hoop dingen heb weggegeven die ik liefhad maar daar meestal niet aan herinnerd wil worden. Ik weet nog steeds niet hoe dat werkt in mijn hoofd.

Diezelfde dag zat ik ‘s avonds in Carré waar ik een concert bijwoonde van Glen Hansard. Het was via The Swell Season dat ik hem leerde kennen. The Swell Season was een folk rock duo gevormd door diezelfde Glen Hansard samen met Markéta Irglová. Na twee albums werd de samenwerking stopgezet en gingen ze ieder hun eigen weg. Waarom is me een raadsel, maar Glen ben ik blijven volgen terwijl Markéta uit mijn muzikale playlist verdween. Het was daarom een aangename verrassing dat Markéta door Glen Hansard was uitgenodigd om een aantal nummers mee te spelen.

Ik had ze nooit eerder samen zien optreden. Wat ik zag zal me lang bijblijven. Terwijl Hansard als een onstuimige herfsstorm over het podium raasde kon ik mijn ogen niet van de fragiele Irglová afhouden. Gezeten aan de piano leek het of ze wanhopig oogcontact probeerde te zoeken met Hansard die echter totaal opging in zijn muziek. Toen ze bij een volgend nummer samen achter de microfoon plaatsnamen was ik af en toe bang dat zij door een onverwachte beweging door hem van het toneel geveegd zou worden. En almaar die blik gericht op hem. Alsof ze het liefst in hem zou verdwijnen. Een wilde worden met hem.

Thuis las ik dat ze Glen had leren kennen op 13-jarige leeftijd toen hij al dertig jaar was. Zes jaar later kregen ze een relatie die zo’n twee jaar zou duren. Nu schijnt ze gelukkig getrouwd met kinderen in IJsland te wonen. Ik kan me echter niet aan het idee onttrekken dat de liefde nog lang niet over is ondanks dat Glen haar toenmalige dromen wreed verstoord heeft. Maar misschien zie ik dingen die er niet zijn (I see dead romance).

gh-carre1

~ ~ ~

PS: Het concert was fantastisch! Speciale gast was Javier Mas, de vaste gitarist in de band van Leonard Cohen, waardoor de Cohen-covers als eerbetoon aan de onlangs overleden artiest een extra lading kregen. In totaal duurde het optreden twee en een half uur waarin niet alleen nummers uit het solo-repertoire gespeeld werden, maar ook van The Swell Season, Van Morrison, Prince (nog een mooi eerbetoon aan een artiest die ons dit jaar ontvallen is) en Woody Guthrie. En alles weergaloos gespeeld door een band die elkaar perfect aanvoelde. Hoe Hansard sommige nummers met gevoel voor humor en compassie wist in te leiden verdient ook vermelding. Uitsmijter was ‘So Long, Marianne’, waarvoor de hele band op de rand van het podium plaatsnam en het publiek uitgenodigd werd om mee te zingen.

gh-carre3

~ ~ ~

Alle 60 goed

In mijn blogplannen gaf ik het al aan, en hier istie dan. Mijn top-10 van favoriete muziekalbums voor het blog van Ruud. Ga er zeker een kijkje nemen want er begint zich al een mooie verzameling van lijstjes te vormen. Wat nog leuker is, stel zelf een top-10 samen en lever die in bij Ruud. Dat weet hij vast te waarderen.

Mijn eigen top-10 heb ik als volgt samengesteld. Allereerst ben ik door al mijn albums gegaan en heb puur op intuïtie alleen die titels geselecteerd welke ik het afgelopen jaar meerdere keren heb afgespeeld. Of waarbij ik meteen een warm gevoel kreeg toen ik het album in mijn handen had. Op die manier kwam ik tot een aantal van zestig stuks. Er moesten er dus vijftig sneuvelen. Dat lukte me niet. Het lukte pas toen ik het idee kreeg om alle zestig albums de komende tijd op mijn blog in het zonnetje te zetten. Zodat ze allemaal de kans krijgen te schitteren en jullie te overtuigen dat je ze ook moet gaan beluisteren (als dat niet al het geval zou zijn). Daarvoor ga ik de maandag gebruiken.

Ik kan niet beloven dat ik elke week een album bespreek. Ook kan het zijn dat ik een keer afwijk van de lijst van zestig omdat me ineens een ander album toepasselijker lijkt. Of misschien wil ik wel eens over een ander aspect van muziek bloggen. Hoe dan ook, de maandag wordt muziekdag. Bij deze is dat afgesproken.

Dan nu mijn lijst. Eerst de top-10 die ik aangeleverd heb bij Ruud. En het was echt veel makkelijker om er tien uit te kiezen nu ik wist dat ik ze toch alle zestig zou gaan bespreken. De top-10 gaat gepaard met een clip per album. Vaak het in mijn ogen mooiste nummer. Maar ook dat is arbitrair. De meeste albums bestaan louter uit mooie nummers.

Na de top-10 volgt een opsomming van de overige vijftig nummers die de lijst compleet maken.

Op maandag 6 januari 2014 wil ik met Muziekmaandag van start gaan. Hoogstwaarschijnlijk ga ik beginnen met allereerst de albums uit de top-10 te bespreken, maar pin me d’r niet op vast. Ik hoop dat er in ieder geval voldoende variatie in de lijst zit, zodat er voor iedereen op zijn tijd iets te genieten valt.

~ ~ ~

TOP-10

Black Dub (2010) – Black Dub
Nomad:

Out of the Blue (1977) – E.L.O.
Steppin’ out:

Rhythm and repose (2012) – Glen Hansard
Maybe not tonight:

Laagstraat 443 (2005) – J.W. Roy
As ge ooit:

Greendale (2003) – Neil Young
Carmichael:

The Final Cut (1983) – Pink Floyd
The final cut:

One Nite Alone (2002) – Prince
Joy in repetition:

Santana III (1971) – Santana
Taboo:

One day you’ll dance for me, New York City (2004) – Thomas Dybdahl
If we want it, it’s right:

Egyptology (1997) – World Party
Hercules:

~ ~ ~

EN NOG EENS 5X EEN TOP-10

Down the way – Angus and Julia Stone
The white album – The Beatles
Dust bunnies – Bettie Serveert
Self Portrait – Bob Dylan
The ghost of Tom Joad – Bruce Springsteen
Straight from the heart – Carlos Guitarlos
Déjà Vu – Crosby, Stills, Nash & Young
Seaborne West – Daryll-Ann
Orchards/Lupine – DeWolff
Communique – Dire Straits

Donny Hathaway – Donny Hathaway
Weird Scenes inside the gold mine – The Doors
Gatecrashin’ – Eric Vloeimans
Tusk – Fleetwood Mac
Nursery Cryme – Genesis
Achterland – Gerard van Maasakkers
Jazzmatazz, Vol 1 – Guru
She – Harry Connick, Jr.
Israel Nash’s Rain plans – Israel Gripka Nash
Running on empty – Jackson Browne

Rainy Day Music – The Jayhawks
Grace – Jeff Buckley
Electric Ladyland – Jimi Hendrix
Johnny Cash at San Quentin – Johnny Cash
The Köln Concert – Keith Jarrett
Once I was an eagle – Laura Marling
Led Zeppelin IV – Led Zeppelin
Ten new songs – Leonard Cohen
Josephine – Magnolia Electric Co.
Paper walls – Marc Cohn

Push the sky away – Nick Cave
Pentatonic Wars and Love Songs – Otis Taylor
22 Dreams – Paul Weller
Stadtaffe – Peter Fox
Polichinelle – The Prayer Boat
Californication – Red Hot Chili Peppers
Wind om het huis – Ricky Koole
The pros and cons of hitchhiking – Roger Waters
Ashes & Fire – Ryan Adams
Diamond Life – Sade

Universal Mother – Sinéad O’Connor
Liberation – Smoke Feathers
Spinvis – Spinvis
Katy lied – Steely Dan
Songs in the Key of Life – Stevie Wonder
Laughing Stock – Talk Talk
Achtung Baby – U2
A night in San Francisco – Van Morrison
Fisherman’s Blues – The Waterboys
Wolfmother – Wolfmother

~ ~ ~

Verlangen

Kom, laat me je hand vasthouden. Voor heel even maar. Vergeet de wereld om je heen.

En zeg me wat je voelt.

Wees niet bevreesd. Laat de woorden stromen. Geen remmingen. Wie zou het kunnen horen?

Open nu je ogen. Kijk me aan. Niet zo verlegen. Je hoeft je nergens voor te schamen.

Want het is wat ik ook wil. Wat ik ook zei.

Zojuist.

Net voordat je binnenkwam. Toen ik in gedachten je hand mocht vasthouden. Heel even maar.

En de hele wereld om me heen vergat. Behalve jou.

Ik weet het. Die wereld bestaat wel.

Maar nu even niet

And in the long grass where we lay

Let the whole world fall away
And though in time we walked apart
You were always in my heart

~ ~ ~