(Hoe) bepaal ik dat?

Op de site van De Cor­res­pon­dent zag ik een oproep om geza­men­lijk het boek A litt­le life van Hanya Yana­gi­ha­ra te gaan lezen. De titel deed een bel­le­tje rin­ke­len. Ik dacht het boek ooit eer­der in han­den te heb­ben gehad maar uit­ein­de­lijk niet tot aan­koop te zijn over­ge­gaan. Even twij­fel­de ik. Een boek van ruim acht­hon­derd blad­zij­des ter­wijl ik al zoveel te lezen heb lig­gen.
Maar natuur­lijk kon ik het niet laten en heb dezelf­de dag nog onli­ne een bestel­ling geplaatst. Met daar­bij ook haar debuut­ro­man The peo­p­le in the trees. Want die leek me ook wel heel inte­res­sant toen ik daar wat meer infor­ma­tie over opzocht. Ik plaatste de twee boe­ken in het­zelf­de win­kel­mand­je als de Game of Thro­nes serie geschre­ven door Geor­ge R. R. Mar­tin. Dat waren de boe­ken die ik eigen­lijk wil­de lezen omdat we de DVD’s onlangs alle­maal had­den beke­ken en ik wel benieuwd was naar hoe het ver­der ging.
Toen de bestel­ling enke­le dagen later gele­verd werd wist ik inmid­dels al dat de geschre­ven serie Game of Thro­nes op veel fron­ten afwij­kend is van de tv uit­voe­ring. Niet dat ik de boe­ken nu onge­le­zen in de hoek leg, maar de onmid­del­lij­ke nood­zaak was weg­ge­val­len. Dan toch maar aan A litt­le life begin­nen? Of lie­ver The peo­p­le in the trees? En dan daar­na pas A litt­le life?
Hoe dan ook, ik had er de hele dag de tijd voor om een keu­ze te maken aan­ge­zien de klein­kin­de­ren kwa­men loge­ren. Lezen zou pas een optie zijn wan­neer ze een­maal in bed lagen en de rust in huis weder­ge­keerd was.
Vele ver­moei­en­de maar o zo gezel­li­ge uren later was het zover. Ze slie­pen. Tijd voor een boek en een drank­je. Dom genoeg had ik mijn sta­pel­tje boe­ken nog op de kamer laten lig­gen waar nu een van de klein­kin­de­ren lag te sla­pen. Die wil­de ik niet wak­ker maken en dus liep ik op mijn tenen in het don­ker naar de kast en pak­te op goed geluk het boven­ste boek. Dat was zo te voe­len aan het for­maat A litt­le life. Ik was er nog steeds niet uit welk boek ik wil­de lezen. Ten­slot­te gaf ik gehoor aan het stem­me­tje dat zei dat ik moest begin­nen met haar debuut. Ik pak­te het twee­de boek van de sta­pel en sloop de kamer weer uit.
Op de over­loop geko­men bleek dat ik niet The peo­p­le in the trees in mijn han­den had, maar Onder­wor­pen van Michel Hou­el­le­becq. Dat leek me bij nader inzien ook wel een heel mooi boek om te lezen. […]  Lees ver­der