#25books

Hallo lieve lezer! Fijn dat jij ook in het nieuwe jaar mijn site weer met een bezoekje vereert. Bij deze wens ik oprecht dat het een jaar mag worden nog mooier dan je jezelf gewenst hebt toen je afgelopen nacht om 12 uur de ogen heel even sloot en een kijkje nam in het nieuwe jaar. Zelf zie ik mijn bijdrage in het streven naar een liefde- en respectvolle omgang met alles wat leeft en bloeit. Daar kan ik mezelf nog heel wat in verbeteren en zal het ook niet nalaten om dat te doen. Verder wil ik proberen minder te klagen en te zeuren. Want om heel eerlijk te zijn, ik heb weinig reden om te klagen en te zeuren. In die zin ben ik een gezegend mens. Dus laat ik daar blij om zijn. Wat niet wil zeggen dat ik groot leed en persoonlijke drama’s bij anderen bagatelliseer. Integendeel. Door mijzelf wat bescheidener op te stellen hoop ik dat de aandacht gaat naar diegenen die echt reden tot klagen hebben (en het vaak niet doen). Dan gaat misschien tevens de hulp hun kant op.

Kortom, laten we er iets prachtigs van maken dit jaar!

~ ~ ~

Op deze eerste dag van het nieuwe jaar wil ik van de gelegenheid gebruik maken om in te haken op een leuke enquête die ik op de site van Inge leest tegenkwam. Het (meer gaan) lezen en vervolgens een leeservaring plaatsen is iets wat bij mij in 2013 vastere vormen heeft aangenomen door de deelname aan Een perfecte dag voor literatuur, en dit jaar ben ik van plan daar vrolijk mee verder te gaan.

[Een overzicht van de boeken die ik het afgelopen jaar heb uitgelezen is hier te vinden.]

Terugblik

1. Wat was het beste boek dat je het afgelopen jaar hebt gelezen? 
Natuurlijk was daar de bijzondere ervaring die ik had met het boek ‘Bloggen als een pro‘ door Elja Daae, maar de keus is gevallen op The Information door James Gleick.

Ik geef hier de ‘informatie’ op de achterflap die mij meteen deed overhalen dit boek aan te schaffen:

We live in the information age. But every era of history has had its own information revolution: the invention of writing, the composition of dictionaries, the creation of the charts that made navigation possible, the discovery of the electronic signal, the cracking of the genetic code.
In The Information, bestselling author of Chaos, James Gleick, tells the story of how human beings use, transmit and keep what they know. From African talking drums to Wikipedia, from Morse code to the ‘bit’, it is a fascinating account of the modern age’s defining idea and a brilliant exploration of how information has repeatedly revolutionised our lives.

2. Welk boek heeft je het meest teleurgesteld het afgelopen jaar?
Teleurgesteld is een te groot woord, maar ik had meer verwacht van The Italian Secretary door Caleb Carr. Ik had net de tv-serie over Sherlock Holmes van de BBC ontdekt en in een korte tijd achter elkaar gekeken. Daarna ‘viel ik een zwart gat’ en ging op zoek in mijn boekenkast waar ik al snel op het boek van Carr stuitte. Eerder had ik van hem o.a. The Alienist gelezen wat me goed bevallen was, daarom ik dacht me geen buil te vallen aan zijn poging om een Sherlock Holmes ‘in de oude stijl’ te schrijven. Dat viel dus wat tegen.

3. Door welk boek ben je het afgelopen jaar aangenaam verrast?
Een verrassing was voor mij The Namesake door Jhumpa Lahiri. Via de spontane boekenruil die Juli en ik zijn begonnen (en die we lekker in ons eigen tempo doen) ben ik aan dit boek begonnen zonder enkele verwachting vooraf. Ik had nog nooit van zowel boek als schrijfster gehoord en ik denk dat ik niet snel zelf voor dit boek gekozen zou hebben. Daarom is er dus zoiets moois als een boekenruil.

4. Als je van alle boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen slechts één titel aan mocht raden.., welk boek zou je dan kiezen?
Simpel. Arabieren kijken door Hassnae Bouazza. Omdat het zo’n belangrijk boek is.

5. Wat is de beste boekenreeks die je het afgelopen jaar hebt ontdekt?
Of het als een reeks gezien wordt, weet ik niet. Maar de boeken van Karl Ove Knausgård gaan mij hopelijk nog veel leesplezier geven. Het eerste deel Vader is in ieder geval grandioos. Liefde ligt klaar.

6. Welke nieuwe, veelbelovende auteur heb je het afgelopen jaar ontdekt?
Dat is toch wel de auteur wiens boek ik als laatste heb gelezen in 2013. Het gaat hier om João Ricardo Pedro die debuteerde met Jouw gezicht zal het laatste zijn:

[…] is van huis uit technisch ingenieur en werkte meer dan tien jaar in de telecommunicatie. In de lente van 2009 werd hij ontslagen en kon hij zijn langgekoesterde droom vervullen: een roman schrijven. Hij ontving er prompt de literaire prijs LeYa voor, waarmee een geldbedrag is gemoeid van 100.000 euro.

7. Heb je dit jaar nog andere genres verkend?
Niet echt, of het moet zijn dat ik opnieuw een poging heb gewaagd tot het lezen van een dichtbundel (Waar we wonen door Thomas Möhlmann). Wat mij betreft gaan dat er meer worden in 2014. En ik bedenk me nu ook dat het lezen van Zeven minuten na middernacht door Patrick Ness onder een nieuw genre valt voor mij, namelijk die van de jeugdliteratuur.

8. Wat was het meest meeslepende, niet-neer-te-leggen boek dat je het afgelopen jaar hebt gelezen?
In de vroege zomer kreeg ik in het kader van een blogtournee het boek De vlinder en de storm door Walter Lucius toegestuurd. De 450 pagina’s van deze superspannende Nederlandse thriller had ik binnen de kortste keren weggelezen. Er schijnen meer delen te volgen.

9. Welk van de boeken die je dit jaar hebt gelezen heeft de allermooiste cover?
Dat is voor mij zonder twijfel het al eerder aangehaalde Zeven minuten na middernacht door Patrick Ness waarvan de fabelachtige illustraties verzorgd zijn door Jim Kay. Gewoonweg grandioos. Om uren in rond te dwalen.

illustratie – Jim Kay

10.Wie is je favoriete personage uit alle boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen?
In heel zijn fout-zijn is dat toch wel het ik-personage uit Van dode mannen win je niet door Walter van den Berg. Deze charmeur met losse handjes weet niet alleen ‘de vrouwtjes’ in te palmen, ook de lezers moeten in sterke schoenen staan willen ze niet een bepaald soort van sympathie voor deze uiterst onsympathieke man voelen. Erg knap wat Walter van den Berg hier voor elkaar heeft gekregen.

11.Welk boek heeft de grootste indruk op je gemaakt in 2013?
Hier twijfel ik tussen twee geschiedenisboeken waarin op verschillende wijze getoond wordt hoe achteloos machthebbers met hun ondergeschikten omgaan. Het is verbijsterend te lezen hoe ontelbaar veel mensenlevens opgeofferd worden voor een zogenaamd hogere zaak. Geschiedenis leert ons een hoop. Vooral dat er geen wijze lessen uit getrokken worden door nieuwe machthebbers die zich aandienen. Ik nomineer ze gewoon allebei: Mao’s massamoord door Frank Dikötter en 1812: Napoleons fatale veldtocht naar Moskou door Adam Zamoyski.

12.Welk boek had een scène die je zo enthousiast maakte, dat je niet kon wachten om er iemand over te vertellen? (Pas op dat je geen spoilers gebruikt!)
Opnieuw een vermelding voor Karl Ove Knausgård. In Vader staat een geweldige scène over hoe de ik-persoon een eerste optreden heeft met de band waarin hij speelt. Op een herfstige dag in 1984 buiten bij een winkelcentrum. Het zou zomaar mijzelf overkomen kunnen zijn. Lees het vanaf pagina 100.

13.Wat is je favoriete relatie (romantisch, vriendschappelijk, familie, enz) uit de boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen?
De relatie tussen Mari en Takahashi in After Dark door Haruki Murakami. Waarom? Hierom:

Takahashi reaches out and takes Mari’s hand. She is momentarily startled but doesn’t pull her hand from his. Takahashi keeps his gentle grip on her hand – her small, soft hand – for a very long time.
“I don’t really want to go,” Mari says.
“To China?”
“Uh-huh.”
“Why not?”
“‘Cause I’m scared.”
“That’s only natural,” he says. “You’re going to a strange, far-off place all by yourself.”
“I know.”
“You’ll be fine, though,” he says. “I know you. And I’ll be waiting for you here.”
Mari nods.
“You’re very pretty,” he says. “Did you know that?”
Mari looks up at Takahashi. Then she withdraws her hand from his and puts it into the pocket of her varsity jacket. Her eyes drop to her feet. She is checking to make sure her yellow sneakers are still clean.
“Thanks. But I want to go home now.”
“I’ll write to you,” he says. “A super-long letter, like in an old-fashioned novel.”
“Okay,” Mari says.

14.Wat is het beste boek dat je hebt gelezen op basis van een recensie?
Een bespreking van Afrikaners. Een volk op drift door Fred de Vries hoorde ik op de radio. Nog diezelfde avond heb ik het boek besteld en meteen begonnen te lezen toen het enkele dagen later bezorgd werd. Geen moment spijt van gehad.

15.Welk boek zou je het allerliefst terug willen zien in de bios, en met welke acteurs in de hoofdrollen?
Omdat ik weet dat The Namesake door Jhumpa Lahiri al verfilmd is, zou ik die het liefst willen zien.

Boeken en Bloggen

16.Wat is je favoriete boekenblog van 2013?
Makkie (zou mijn jongste kleinzoon zeggen). Not just any book en de blogs die Cathelijne Esser op haar eigen site schrijft.

17.Welke review, die je het afgelopen jaar hebt geschreven, is je favoriet?
De fietser en de Mercedes. Over het boek Arabieren kijken door Hassnae Bouazza.

18.Wat is je favoriete boek-gerelateerde ontdekking van het afgelopen jaar? (website, winkel, wat dan ook zolang het maar met boeken te maken heeft.)
De Belgische boekenbeurs in Antwerpen.

19.Wat is jouw mooiste boekenblog moment van 2013?
Dat vond toevalligerwijs ook plaats tijdens die hierboven genoemde boekenbeurs in Antwerpen. En wel de ontmoeting die we hadden met Patrick Ness, schrijver van Zeven minuten na middernacht. Via Een perfecte dag voor literatuur waren we door uitgeverij De Geus uitgenodigd voor een interview met Patrick. Het was een plezierige en leerzame bijeenkomst met deze uiterst vriendelijke man die ook nog zo aardig was om een exemplaar van zijn boek te signeren voor mijn kleinkinderen.

20.Heb je meegedaan aan challenges dit jaar? Zo ja; hoe is dat voor je uitgepakt?
De enige uitdaging die ik mezelf had opgelegd was om 30 boeken of anders minimaal 6.000 pagina’s te lezen. De teller is uiteindelijk blijven stilstaan bij 29 boeken, maar de 6.000 pagina’s ben ik ruimschoots gepasseerd.

Vooruitblik

21.Aan welk boek ben je dit jaar niet toegekomen en staat nu boven aan je nog-te-lezen-lijstje voor volgend jaar?
Marie van Christophe Vekeman.

22.Naar welk boek, wat uitkomt in 2014, kijk je het meest uit?
Heel eerlijk gezegd zou ik niet weten wat er allemaal uitkomt in 2014. Ik laat me maar weer gewoon verrassen.

23.Wat hoop je in 2014 te bereiken met lezen/bloggen?
Meer voldoening te halen uit het lezen omdat het bloggen over boeken je dwingt wat langer na te denken over wat je gelezen hebt. Dat verdiept de leeservaring. Het gelezene blijft ook veel langer hangen is mijn ervaring. Er is dus niets mis met mijn geheugen zoals ik eerder wel dacht.

24.Naar welke boeken-evenementen van 2014 kijk je het meest uit?
Het Crossing Border festival in Den Haag. Ik ben er nog nooit geweest hoewel ik de kans had om er in 2013 via Een perfecte dag voor literatuur naar toe te kunnen. Helaas viel het samen met een hardloopwedstrijd in Nijmegen waar ik me voor had ingeschreven. Dit jaar is het op 13 t/m 15 november. Nieuwe ronden nieuwe kansen.

25.Doe je dit jaar mee aan een lees-challenge? Zo ja; welke?
Yep. Dit jaar ga ik proberen 35 boeken of anders minimaal 7.000 pagina’s te lezen!

~ ~ ~

50books – vraag 11

Deze blogpost is deel 11 van 50 in de serie 50books - 2013

Vraag 11:
Welk boek las je onlangs en wil je iedereen aanraden ook te lezen?

Stel: je slaat de laatste bladzijde van een boek dicht. Een boek waarvan je ademloos genoten hebt. Waarbij je alles aan de kant hebt gezet om het maar zo snel mogelijk helemaal te kunnen lezen. Waar je al lezende de drang hebt steeds sneller te gaan lezen om te weten hoe het afloopt, maar tevens hoopt dat het nog een eeuwigheid mag duren voordat je echt bij het einde bent aangekomen. Wat doe je dan wanneer je (met iets van spijt omdat deze ongekende leeservaring voorlopig is afgelopen) met het boek nog in je handen langzaam beseft dat je zo iets spannends, belangwekkends, emotioneels, interessants hebt gelezen dat je er een tijdlang compleet letterlijk en figuurlijk helemaal weg van was?

Nou, wat doe je dan?

Juist! Je wil het delen!

Je wil dat iedereen dit boek ook gaat lezen. Geen kans laat je onbenut om te vertellen waarom dit boek gelezen MOET worden. Bij het koffieautomaat op kantoor weet je behendig de discussies richting een onderwerp te sturen wat toevalligerwijs in het boek ter sprake komt. Voor de eerstvolgende die binnen je familie- of vriendenkring jarig is hoef je niet lang over een cadeau na te denken. Krijg je bezoek dan zal het boek onopvallend nonchalant ergens ‘rondslingeren’.

Troost je. Ik spreek uit ervaring. Bezondig me ook aan deze zendingsdrang. En, eerlijk gezegd, raak ik erg gemotiveerd wanneer een andere boeklezer hetzelfde gedrag vertoont en enthousiast weet te verhalen over zijn meest recente positieve leeservaring. Zeker wanneer het iemand betreft wiens smaak ik heb leren waarderen. Die me boeken doet lezen die ik anders misschien wel nooit ter hand zou hebben genomen. Onbetaalbaar.

Zelf had ik het eerder dit jaar na lezing van ‘Arabieren kijken’ geschreven door Hassnae Bouazza. Het is zo’n boek waar je in eerste instantie niet meteen het gevoel hebt dat je iets bijzonders aan het lezen bent. Totdat je doorkrijgt dat het bezig is om al je vooroordelen over de Arabische wereld te ontzenuwen. Niet dat ik serieus dacht dat men er daar met z’n allen een volledige dagtaak van had gemaakt om op korte termijn de wereldheerschappij over te nemen. Maar wat ze dan wel deden? Hoe hun dagelijks leven er uitziet? In hoeverre ze gelijke dromen hebben als wij? Dat wist ik allemaal niet. Nu nog steeds niet, maar ik ben wel een flink stuk wijzer geworden.

Ideaal was dus het aanbod van Not Just Any Book om mee te doen aan de Blogtournee rondom het boek van Hassnae Bouazza. Ik hoefde er niet over na te denken. Hiervoor was ik heel graag bereid wat te schuiven in mijn vrijetijdsplanning om een blog over dit boek te kunnen schrijven. Want. Ik zou graag willen dat jullie dit boek ook gaan lezen.

Lees hier waarom ik dat vind => De fietser en de Mercedes
En volg hier de blogtournee op twitter voor nieuwe blogs (nog tot 29 maart) => #arabierenkijken

En dan nu de hamvraag: Welk boek las jij onlangs en wil je iedereen aanraden ook te lezen? Aarzel niet en probeer ons te overtuigen jouw leeservaring ook te ondergaan zodat boeken die het waard zijn daadwerkelijk de aandacht krijgen die ze verdienen. Niet alleen omdat we in het staartje van de Boekenweek zitten, maar omdat jouw mening telt! Altijd.

~ ~ ~

De fietser en de Mercedes

Eens zat ik in een kamer samen met een vrouw. We hadden een zakelijke afspraak. Zij was daar om mij te helpen. Ik had hulp gezocht. We waren in gesprek over de vorderingen die ik gemaakt had sinds onze vorige ontmoeting. Het raam stond open. Van buiten klonk af en toe wat straatrumoer. Meestal hadden vogelgeluiden de overhand. Ik dronk van mijn koffie toen plots een doffe klap klonk. Er volgde een hoop kabaal. De vrouw die tegenover mij zat stond op, keek even in de straat voordat ze het raam sloot. Stilte daalde over ons neer. Ze nam weer plaats achter het bureau. Vragend keek ik haar aan terwijl ze wat aantekeningen maakte in de map die voor haar lag.

“Ik zag een fietser en een Mercedes”, zei ze uiteindelijk. Haast achteloos, alsof het niet ter zake deed. Wat natuurlijk ook het geval was. Maar het had mijn nieuwsgierigheid gewekt. In mijn verbeelding zag ik hoe de overstekende fietser geschept werd door de roekeloos rijdende Mercedes. Die vanzelfsprekend was doorgereden nadat hij had gezien dat de fietser er ogenschijnlijk zonder kleerscheuren vanaf was gekomen. Het kabaal kwam van de fietser die achterbleef met een hoopje verwrongen ijzer en nog niet doorhad dat hij van geluk mocht spreken dat het daarbij gebleven was. Opgefokt door de adrenaline die op hoge snelheid door zijn gehavende lichaam schoot rende hij met gebalde vuist achter de auto. Tevergeefs.
“Aha”, mompelde ik veelbetekend waarna we verder gingen met de sessie.

In het dorp waar ik ben opgegroeid, hadden we vlakbij een speeltuin die voor mij het centrum van de wereld vormde. Daar speelde het leven zich af wanneer ik niet op (de lagere) school of thuis was. Het leek of iedereen uit de buurt zich daar ophield. Jong en oud. Op een dag riepen een paar vriendjes dat we ‘aapjes gingen kijken’. Ik aarzelde, want ik zag die apen al iedere dag wanneer ik naar school ging. Ze zaten in twee grote kooien bij een huis enkele straten verderop. Dat mocht toen nog. Denk ik.

Maar ze waren niet van plan naar deze apen te gaan. Nee, het betrof hier andere ‘uitheemse diersoorten’. Een familie pas gearriveerde gastarbeiders. Niet dat ik dat toen al wist. Alleen het feit dat we hier te maken hadden met buurtbewoners die een afwijkende huidskleur hadden was voldoende om joelend op te trekken naar het huis waar zij woonachtig waren. Schuchter sloot ik me aan. Een held ben ik nooit geweest. Toen niet en nu nog steeds niet. Ik was niet de enige. Hoe dichter we in de nabijheid van de bewuste straat kwamen, hoe stiller we werden.

Bij het huis aangekomen, bleven we staan dralen. Wat nu? Alles leek hetzelfde als voordat zij daar waren komen wonen. De verveling sloeg toe. Een aantal van ons maakte aanstalten terug te gaan naar de speeltuin. Totdat iemand riep dat hij iets zag bewegen. Dat we stil moesten zijn. Ik zag een paar vriendjes die eerder nog een grote mond hadden gehad zich snel verschuilen achter een dichte heg. In paniek vroeg ik me af wat ik zelf moest doen. Niet dat het er nog toe deed want de voordeur ging al open en een opvallend kleine man kwam naar buiten gelopen. Aan zijn hand een bijna even groot meisje. Met een schok herkende ik haar. Eerder die dag had ik haar bij de bakker gezien waar mijn moeder mij naar toe gestuurd had voor een boodschap. Ze stond voor mij. Stil en met de blik naar beneden gericht. De bakker was bezig om haar bestelling in een tas te stoppen. Ik bewonderde haar glanzende bos haar. Kon het ruiken boven de geur van het versgebakken brood uit. Bij het omdraaien keken we elkaar recht in de ogen. Geheid dat ik meteen een rode kleur op mijn wangen moet hebben gekregen, en het stamelende ‘hoi’ dat ik misschien heb weten uit te brengen zal ze amper verstaan hebben. Wel glimlachte ze naar me.

Nu keek ze me weer glimlachend aan. Maar voordat ik iets kon zeggen of zelfs maar naar haar teruglachen, begon de groep om mij heen, die ineens alle bravoure weer hervonden had (misschien dat de kleine gestalte van de man ondanks zijn impossante snor, hierbij geholpen had) luidkeels allerlei schunnigs te schreeuwen. De dappersten begonnen zelfs met zand te gooien. Verschrikt bleven de man en het kind in de deuropening staan. Een handvol zand kwam vol in haar gezicht terecht. Hierna renden we hard weg. Ik rende met hen mee. En heb geen enkele keer meer omgekeken.

Echter hoe ik ook rende. De schaamte kwam ik niet voorbij. Die bleef en is nooit meer weggegaan. Schaamte om mijn eigen zwakheid. Schaamte om het botte gedrag van mijn vriendjes.

Ik zal hier niet beweren dat deze ervaring mijn verdere leven heeft gekleurd. Hoewel, waarom ook niet? Het is een feit dat ik sindsdien gepoogd heb die ‘smet uit mijn verleden’ weg te poetsen. Oprecht heb ik me altijd ingelaten met iedereen waarvan de wieg niet in Nederland heeft gestaan, of waarvan de ouders uit het buitenland kwamen. Wat veelal makkelijk verloopt. Of het nu Molukkers, Spanjaarden, Turken, Marokkanen, Indiërs, Chinezen of Surinamers betreft, vaak is het ijs snel gebroken en raken we aan de praat over de verschillen en overeenkomsten in onze achtergrond. Niets zo leerzaam en interessant dan iemand afkomstig uit een (gedeeltelijk) andere cultuur in vervoering zijn (levens)verhaal te horen vertellen.

Waarbij ik niet verbloem dat mij ook minder goede ervaringen ten deel zijn gevallen. Ooit zijn mijn handschoenen tijdens carnaval gestolen door een buitenlander. Dat moet wel want die hadden het sneller koud dan wij.

Zonder gekheid. We hebben zeer zeker problemen die voor een gedeelte terug te voeren zijn op de migratie van buitenlanders naar Nederland en de haperende integratie van verschillende culturen. Daar sluit ik mijn ogen niet voor. Maar, zonder deze problemen te bagatelisseren, ze kunnen niet eenvoudigweg toegerekend worden aan een complete bevolkingsgroep of religie wat de laatste tijd steeds meer gemeengoed is geworden. Dat gaat voorbij aan alle diversiteit en uniciteit van mensen onderling. Ik weiger aan te nemen dat ‘de Arabische wereld’ uit is op de omverwerping van Europa. Of dat alle moslims hun vrouwen onderdrukken en homo’s het liefst uit het raam gooien. Juist vanwege het feit dat ik hiermee afwijk van een hopelijk niet gangbare mening binnen Nederland toon ik aan dat niet iedereen hetzelfde denkt of hetzelfde nastreeft. Ik ben Nederlander, net zoals Geert Wilders een Nederlander is. Maar daar houden de voornaamste overeenkomsten dan ook wel op.

En zo is het ook gesteld met de mensen die nu vaak het doelwit zijn van lastercampagnes. Zij zijn niet allemaal over één kam te scheren. Het zijn de fanatici die namens hen spreken die het zicht vertroebelen. Het zijn de extremisten die aanslagen plegen en daardoor een broodnodige toenadering in de weg staan. Zij zijn gebaat bij het in stand houden van de vooroordelen. Hun waandenkbeelden. Die daardoor helaas de vooroordelen bevestigen die de haatzaaiers in het andere kamp nodig hebben om hun propaganda te blijven uitstorten. Waardoor het moslimdebat beladen blijft en op deze wijze de aanpak van bijvoorbeeld criminaliteit onder Marokkaanse jongeren een uiterst precaire aangelegendheid wordt.

Maar genoeg over de lui die pretenderen (in dit geval) ‘de Arabische wereld’ te vertegenwoordigen. Zij krijgen al voldoende podium. Liever hoor ik de stem van de mensen uit al die verschillende landen zelf. Waar zijn zij zoal de hele dag mee bezig? Staat hun dagbesteding inderdaad helemaal in het teken van vlagverbranding en het voorbereiden van aanslagen? Ik kan het me nauwelijks voorstellen.

Gelukkig biedt daar het nieuwe boek van Hassnae Bouazza uitkomst. Zij heeft een geslaagde poging gedaan om vanuit verschillende invalshoeken een beschrijving te geven van wat leeft onder de bevolking in de Arabische wereld. Het is afwisselend verfrissend, verhelderend en verrassend te lezen dat veel van onze vooroordelen zijn wat ze blijken te zijn; ongefundeerde en non-representatieve meningen. Ons door de strot geduwd door die lui waarover ik het hier niet meer zou hebben.

Lees dus dit boek van Hassnae Bouazza en ontdek hoe films, tv-series en andere vormen van media allang bezig waren om een stille revolutie te bewerkstelligen. Een emancipatoire inhaalslag op alle fronten die verder gaat dan de meesten van ons hier voor mogelijk achten. Alleen maar verrassend te noemen omdat we ons zo weinig moeite hebben getroost verder te kijken dan onze neus lang is. Gehinderd door schotelantenne en hoofddoek is het misschien moeilijk communiceren, maar er valt nog zoveel te winnen wanneer van beide kanten daar toch meer inspanning voor getroost wordt. Want dan zou al snel blijken hoe leeg de opgeblazen retoriek is van hen die ik niet meer wil horen.

Hassnae Bouazza toont ons met haar inlevende manier van schrijven een Arabische wereld van de gewone mens die veel gevarieerder in elkaar zit dan wij geneigd zijn te geloven. Ook veel moderner. Dat doet ze overtuigend door dicht bij zichzelf te blijven. Geen verheven toon. Veel voorbeelden die iedereen zullen aanspreken omdat ze aansluiten bij onze dagelijkse leefwereld. Ze schuwt het tevens niet om daar waar nodig zichzelf kwetsbaar op te stellen. Waarvoor respect, gezien de bagger die ze al vele malen over zich heen heeft gekregen.

Zelf bleef ik regelmatig hangen bij de passages waarin ze verhaalt over haar vroegste jeugd in Nederland. Haar eerste kennismaking met ons tolerante landje waar we altijd zo hoog van opgeven. Vroeger. Toen alles nog goed was.

En soms kan ik het niet laten mezelf te verbeelden dat zij het was die daar ooit voor me stond bij de bakker. Hoe graag ik had gehad dat het allemaal anders was gelopen. Iets om trots op te zijn. Namens ons allemaal.

“Hoi”, zeg ik. “Ga je mee naar de speeltuin?”
Ik pak haar vrije hand. Haar vader knikt dat het goed is. Mijn vriendjes kijken lachend toe.
I had a dream…

Oh ja, wat betreft die fietser en de Mercedes? Die hadden verder niets met het voorval te maken. Een stel gemeentewerkers was bezig een stuk weg af te zetten toen daarbij een hek omviel. De fietser en de Mercedes moesten wachten totdat het hek opgeruimd was voordat ze verder konden.

~ ~ ~

In januari 2013 verscheen bij Uitgeverij Ambo ‘Arabieren kijken’ van Hassnae Bouazza. In dit boek toont Bouazza de gewone mens in de Arabische wereld zoals wij die niet vaak zien. Ze gaat in op de rol van de media en hoe deze heeft bijgedragen aan de huidige politieke omwentelingen en beschrijft de geschiedenis van de regio, de huidige samenlevingen en de religie. Het resultaat is een prachtig boek over de Henk en Ingrid van de Arabische wereld, van Marokko tot Egypte en van Syrië tot Saudi-Arabië.

Om dit boek de aandacht te geven die het toekomt, organiseert website Not Just Any Book een blogtournee. De aftrap wordt verricht door Hassnae Bouazza zelf op maandag 18 maart.

Dit is de volledige lijst van bloggers die meedoen aan de blogtournee:

Ma 18 > hassnaebouazza.nl >> Oogsnoepjes
Di 19 > petepel.nl >> De fietser en de Mercedes
Wo 20 > koperentuin.nl >> Lezers kijken
Do 21 > sargasso.nl >> Arabieren kijken met Hassnae Bouazza
Vrij 22 > jacobjanvoerman.nl >> Arabieren kijken, Blogtournee
Za 23 > boekenbijlage.nl >> Interview met Hassnae Bouazza
Zo 24 > religionresearch.org >> Oriëntalisme en gewone mensen
Ma 25 > caroliengeurtsen.nl >> Arabieren kijken = mensen vergelijken
Di 26 > republiekallochtonie.nl >> Rachid en Mohamed
Wo 27 > geschrevengoed.blogspot.nl >> Arabieren kijken, een alledaagse revolutie
Do 28 > pinkbullets.nl
Vrij 29 > ruudketelaar.wordpress.com

~ ~ ~

Komt dat zien! Zegt het voort!

Want we gaan arabieren kijken!

Het is boekenweek. Zeggen ze. Boeken en hun auteurs (in die volgorde wat mij betreft) krijgen de komende dagen op allerlei manieren welverdiende aandacht. Ook website Not Just Any Book doet hieraan mee door een blogtournee te organiseren rondom één specifiek boek, ‘Arabieren kijken’ geschreven door Hassnae Bouazza.

Wat is dat dan? Een blogtournee?
Simpel. Iemand (in dit geval Hassnae zelf) begint met het plaatsen van een blog en de volgende dag neemt een andere blogger het stokje over. Enzovoorts enzoverder. Natuurlijk besteden alle blogs aandacht aan hetzelfde onderwerp => in dit geval het boek ‘Arabieren kijken’ geschreven door Hassnae Bouazza. Of had ik dat al gezegd?

En uw eigenste petepel.nl doet ook mee aan deze blogtournee. Ik voel me zeer vereerd (en lig al nachten wakker van het feit) dat ik het stokje over mag nemen (hoezo het stokje meteen hoog leggen…) van Hassnae om mijn blog op dinsdag 19 maart te posten.

Dit is de volledige lijst van bloggers die meedoen aan de blogtournee:

Ma 18 > hassnaebouazza.nl
Di 19 > petepel.nl
Wo 20 > koperentuin.nl
Do 21 > sargasso.nl
Vrij 22 > jacobjanvoerman.nl
Za 23 > boekenbijlage.nl
Zo 24 > religionresearch.org
Ma 25 > caroliengeurtsen.nl
Di 26 > republiekallochtonie.nl
Wo 27 > geschrevengoed.blogspot.nl
Do 28 > pinkbullets.nl
Vrij 29 > ruudketelaar.wordpress.com

Gaat het ook nog ergens over? Zeker weten! ‘Arabieren kijken’ is een belangrijk en verhelderend boek omdat het op een uiterst leesbare wijze tegenwicht biedt aan onze kijk op de arabische wereld die in veel gevallen sterk gekleurd is door vooroordelen of domweg gebrek aan kennis.

Voor het gemak wordt vergeten dat er vooral gewone mensen in de Arabische landen leven. Mensen die niet, zoals de beelden in de media ons willen laten geloven, dagelijks vlaggen verbranden en de westerse wereld haten, maar mensen met universele verlangens en gevoelens. Mensen van vlees en bloed.

Wat nu?
Ik zie twee opties. Oftewel gaan jullie vanaf maandag elke dag de blogtournee volgen (en promoten op twitter, facebook, etc.) om zo bekend te raken met het boek ‘Arabieren kijken’ en daarna schaffen jullie het boek aan om het zelf te lezen. Niets en niemand houdt jullie dan tegen er ook nog even een blogje tegenaan te gooien wanneer het boek uitgelezen is.

Maar nog beter is dat jullie onmiddellijk richting boekhandel vertrekken waar het boek nu nog inclusief een boekenweekgeschenk aangeschaft kan worden. Vervolgens installeren jullie jezelf op je favoriete leesplek en gaan het boek dit weekend helemaal lezen. Hierna gaan jullie de blogtournee alsnog volgen (en promoten, of had ik dat al gezegd?) om met de opgedane kennis de blogs te voorzien van relevante reacties.

Waarom?
Omdat het boek het waard is.
Daarom!

~ ~ ~

Stil

Het kan verkeren. Vandaag dacht ik nog wat verder na over de xyz-vraag van gister. Ook raakte ik onder het betreffende blog en op twitter in gesprek over het onderwerp. Is het nodig om je blog tot één onderwerp te beperken? Kun je zakelijk en persoonlijk bloggen op één plek combineren? Moet je door blijven bloggen wanneer je zoekende bent of is het beter om sommige blogs maar beter niet te posten? Wat weerhoudt je ervan om de blogs te schrijven die je zou willen schrijven, maar schrijf je wel de blogs waar je niet altijd even tevreden over bent?

Veel verschillende vragen en niet altijd was een antwoord voorhanden. Het lijkt er zelfs op dat er binnenkort een #blogpraat sessie aan gewijd gaat worden. Maar dat terzijde. Voor mij werd het duidelijk dat ikzelf de laatste tijd (door omstandigheden nog nader te duiden, ooit) te gemakzuchtig ben geworden. Wilde ik eerder nog wel wel eens serieus tijd steken in het het schrijven van (en indien nodig, wat onderzoek plegen voor) een blog, dan is dat door diezelfde nog nader te duiden omstandigheden iets wat er nu niet meer van komt (een uitzondering daargelaten). Dat vind ik jammer want het brengt mijn blog uit balans.

Wat ik namelijk altijd voor ogen heb gehad met het schrijven voor mijn blog, is dat het gevarieerd moest zijn. En kwalitatief van een bovengemiddeld niveau. Waar de taal creatief gebruikt werd. De grens tussen fictie en non-fictie moeilijk traceerbaar. Waardoor eender welk onderwerp hopelijk op een eigen wijze gebracht kon worden. Er zijn al zoveel meningen. Laat mij er dan een ietwat afwijkende kijk op geven. Een niet gangbare belichting die de aandacht vestigt op andere details. Met heel af en toe een paradigmaverschuiving in het klein tot gevolg. Zoiets. Ieder heeft zo zijn dromen.

Heb ik een voorbeeld in gedachten? Een site die mij inspireert? In de praktijk brengt waar ik slechts met bewondering kan toekijken? Jazeker. Niet slechts eentje, maar een (ook weer niet al te lang) lijstje bloggers volg ik trouw. Allereerst om veelal ademloos hun blogs te lezen. Daarnaast om te leren. Door hun blogs te ondergaan. Te doorgronden. Wat iets anders is dan klakkeloos copieëren. Ik probeer iets te mee te krijgen van hun bezieling. De kracht die uit de blogs spreekt. Hoe ze over totaal verschillende onderwerpen (persoonlijk, zakelijk, maatschappelijk relevant, in de hobbysfeer) durven te bloggen zonder dat dit afbreuk doet aan ‘het gezicht’ van hun blog. Dat het kan, bewijzen zij.

Dat het kan verkeren, bewijst de dagelijkse harde bloggerspraktijk…

fn-stil

Vanaf vandaag moet ik namelijk Frontaal Naakt van mijn lijstje schrappen. Peter Breedveld (samen met zijn geliefde Hassnae Bouazza) gooit de handdoek in de ring. Moegestreden:

Welnu, ik bén kapot. Zij hebben gewonnen, ik ben de loser. Ik kan het niet meer opbrengen.

Over alles wat zich heeft afgespeeld waardoor Breedveld tot deze drastische en dieptrieste beslissing is gekomen ga ik hier niet uitwijden. Daar wordt op verschillende plekken al veel aandacht aan besteed. Neem de tijd en lees zijn verhaal. Volg daarna de linkjes. Ik wil hier alleen stilstaan bij het feit dat een sublieme blogger waarvoor ik veel waardering heb, ermee stopt. Moet stoppen. Terwijl we er met z’n allen bij stonden. En ernaar keken. Of zelfs wegkeken. Stilzwijgend.

In een van de allereerste reacties onder het FNEXIT blog staat een bekende preek afkomstig van de Duitse predikant Martin Niemöller:

Toen de nazi’s de communisten arresteerden heb ik gezwegen;
ik was immers geen communist.
Toen ze de sociaaldemocraten gevangenzetten heb ik gezwegen;
ik was immers geen sociaaldemocraat.
Toen ze de syndicalisten kwamen halen heb ik gezwegen;
ik was immers geen syndicalist.
Toen ze de Joden opsloten heb ik gezwegen;
ik was immers geen Jood.
Toen ze de katholieken arresteerden heb ik gezwegen;
ik was immers geen katholiek.
Toen ze mij kwamen halen
…was er niemand meer die nog kon protesteren.

Daar ben ik nu nog stil van.

~ ~ ~

notjust50books

Eigenlijk was ik van plan om vanavond een blog te schrijven voor vraag 5 van mijn eigenste #50books (waarop door jullie elke week weer meer gereageerd wordt). Maar wat zijn plannen wanneer je eerder op de avond nog stoer in #blogpraat hebt aangegeven dat je de inspiratie altijd voorrang geeft boven (in dit geval) de wil om te bloggen? Dus schrijf ik nu geen blog over het boek dat ik momenteel lees (en bijna, bijna! uit heb). En waarom niet?, zullen jullie vragen. *spanning opbouwt* Wel, omdat ik kort na afloop van #blogpraat een uiterst inspirerende mail kreeg waar ik onmiddellijk enthousiast van werd. Of ik mee wil doen. Aan een blogtournee!

Daar hoef ik vanzelfsprekend niet over na te denken. Natuurlijk wil ik dat. Het is me vorig jaar ook aangeboden n.a.v. de verschijning van de nieuwe dichtbundel ‘Ademhalen onder de maan’, door Ingmar Heytze. Ik las het boek, schreef er het blog Schreefgroei over en mocht me verheugen met heel wat nieuwe lezers die de blogtournee op de voet volgden. Verder hield ik er ook nog eens de dichtbundel zelf aan over welke me door de uitgeverij gratis was toegezonden als voorbereiding voor mijn blog. Alleen maar positieve ervaringen.

Het betekent alleen dat ik vanavond geen #50books blog ga schrijven over het boek dat ik momenteel lees, maar dat er later een blog zal verschijnen over datzelfde boek (waarvan ik de titel nog niet bekend zal maken totdat er meer info op de website van Not Just Any Book staat) in het kader van de blogtournee. De inspiratie hoe dat blog er uit gaat zien heb ik al. Maar ik schrijf nog niets op. Eerst het boek helemaal uitlezen en dan alles laten bezinken. Opdat daarna het juiste blogmateriaal naar boven komt drijven.

notjust-50books

~ ~ ~

Inmiddels mag ik verklappen dat ‘Arabieren kijken’ door Hassnae Bouazza via de blogtournee terecht onder de aandacht gebracht gaat worden. De aftrap valt samen met het begin van de boekenweek, dus op 18 maart. Meer info? Kijk op de site van Not just any book.

arabierenkijken

~ ~ ~