#25books

Hal­lo lieve lez­er! Fijn dat jij ook in het nieuwe jaar mijn site weer met een bezoek­je vereert. Bij deze wens ik oprecht dat het een jaar mag wor­den nog mooier dan je jezelf gewenst hebt toen je afgelopen nacht om 12 uur de ogen heel even sloot en een kijk­je nam in het nieuwe jaar. Zelf zie ik mijn bij­drage in het streven naar een liefde- en respectvolle omgang met alles wat leeft en bloeit. Daar kan ik mezelf nog heel wat in ver­beteren en zal het ook niet nalat­en om dat te doen. Verder wil ik proberen min­der te kla­gen en te zeuren. Want om heel eerlijk te zijn, ik heb weinig reden om te kla­gen en te zeuren. In die zin ben ik een geze­gend mens. Dus laat ik daar blij om zijn. Wat niet wil zeggen dat ik groot leed en per­soon­lijke drama’s bij anderen bagatel­liseer. Inte­gen­deel. Door mijzelf wat beschei­den­er op te stellen hoop ik dat de aan­dacht gaat naar diege­nen die echt reden tot kla­gen hebben (en het vaak niet doen). Dan gaat miss­chien tevens de hulp hun kant op.

Kor­tom, lat­en we er iets prachtigs van mak­en dit jaar!

~ ~ ~

Op deze eerste dag van het nieuwe jaar wil ik van de gele­gen­heid gebruik mak­en om in te hak­en op een leuke enquête die ik op de site van Inge leest tegenkwam. Het (meer gaan) lezen en ver­vol­gens een leeser­var­ing plaat­sen is iets wat bij mij in 2013 vastere vor­men heeft aangenomen door de deel­name aan Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur, en dit jaar ben ik van plan daar vrolijk mee verder te gaan.

[Een overzicht van de boeken die ik het afgelopen jaar heb uit­gelezen is hier te vin­den.]

Terugblik

1. Wat was het beste boek dat je het afgelopen jaar hebt gelezen? 
Natu­urlijk was daar de bij­zon­dere ervar­ing die ik had met het boek ‘Bloggen als een pro’ door Elja Daae, maar de keus is gevallen op The Infor­ma­tion door James Gle­ick.

Ik geef hier de ‘infor­matie’ op de achter­flap die mij meteen deed over­halen dit boek aan te schaf­fen:

We live in the infor­ma­tion age. But every era of his­to­ry has had its own infor­ma­tion rev­o­lu­tion: the inven­tion of writ­ing, the com­po­si­tion of dic­tio­nar­ies, the cre­ation of the charts that made nav­i­ga­tion pos­si­ble, the dis­cov­ery of the elec­tron­ic sig­nal, the crack­ing of the genet­ic code.
In The Infor­ma­tion, best­selling author of Chaos, James Gle­ick, tells the sto­ry of how human beings use, trans­mit and keep what they know. From African talk­ing drums to Wikipedia, from Morse code to the ‘bit’, it is a fas­ci­nat­ing account of the mod­ern age’s defin­ing idea and a bril­liant explo­ration of how infor­ma­tion has repeat­ed­ly rev­o­lu­tionised our lives.

2. Welk boek heeft je het meest teleurgesteld het afgelopen jaar?
Teleurgesteld is een te groot woord, maar ik had meer verwacht van The Ital­ian Sec­re­tary door Caleb Carr. Ik had net de tv-serie over Sher­lock Holmes van de BBC ont­dekt en in een korte tijd achter elka­ar gekeken. Daar­na ‘viel ik een zwart gat’ en ging op zoek in mijn boekenkast waar ik al snel op het boek van Carr stuitte. Eerder had ik van hem o.a. The Alienist gelezen wat me goed bevallen was, daarom ik dacht me geen buil te vallen aan zijn poging om een Sher­lock Holmes ‘in de oude sti­jl’ te schri­jven. Dat viel dus wat tegen.

3. Door welk boek ben je het afgelopen jaar aan­ge­naam ver­rast?
Een ver­rass­ing was voor mij The Name­sake door Jhumpa Lahiri. Via de spon­tane boeken­ruil die Juli en ik zijn begonnen (en die we lekker in ons eigen tem­po doen) ben ik aan dit boek begonnen zon­der enkele verwacht­ing vooraf. Ik had nog nooit van zow­el boek als schri­jf­ster geho­ord en ik denk dat ik niet snel zelf voor dit boek gekozen zou hebben. Daarom is er dus zoi­ets moois als een boeken­ruil.

4. Als je van alle boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen slechts één titel aan mocht raden.., welk boek zou je dan kiezen?
Sim­pel. Ara­bieren kijken door Has­s­nae Bouaz­za. Omdat het zo’n belan­grijk boek is.

5. Wat is de beste boeken­reeks die je het afgelopen jaar hebt ont­dekt?
Of het als een reeks gezien wordt, weet ik niet. Maar de boeken van Karl Ove Knaus­gård gaan mij hopelijk nog veel leesplezi­er geven. Het eerste deel Vad­er is in ieder geval grandioos. Liefde ligt klaar.

6. Welke nieuwe, veel­belovende auteur heb je het afgelopen jaar ont­dekt?
Dat is toch wel de auteur wiens boek ik als laat­ste heb gelezen in 2013. Het gaat hier om João Ricar­do Pedro die debu­teerde met Jouw gezicht zal het laat­ste zijn:

[…] is van huis uit tech­nisch inge­nieur en werk­te meer dan tien jaar in de telecom­mu­ni­catie. In de lente van 2009 werd hij ontsla­gen en kon hij zijn langgekoes­ter­de droom vervullen: een roman schri­jven. Hij ontv­ing er prompt de lit­eraire pri­js LeYa voor, waarmee een geldbedrag is gemoeid van 100.000 euro.

7. Heb je dit jaar nog andere gen­res verk­end?
Niet echt, of het moet zijn dat ik opnieuw een poging heb gewaagd tot het lezen van een dicht­bun­del (Waar we wonen door Thomas Möhlmann). Wat mij betre­ft gaan dat er meer wor­den in 2014. En ik bedenk me nu ook dat het lezen van Zeven minuten na mid­der­nacht door Patrick Ness onder een nieuw genre valt voor mij, namelijk die van de jeugdlit­er­atu­ur.

8. Wat was het meest meeslepende, niet-neer-te-leggen boek dat je het afgelopen jaar hebt gelezen?
In de vroege zomer kreeg ik in het kad­er van een blog­tournee het boek De vlin­der en de storm door Wal­ter Lucius toeges­tu­urd. De 450 pagina’s van deze super­span­nende Ned­er­landse thriller had ik bin­nen de kort­ste keren weggelezen. Er schi­j­nen meer delen te vol­gen.

9. Welk van de boeken die je dit jaar hebt gelezen heeft de aller­mooiste cov­er?
Dat is voor mij zon­der twi­jfel het al eerder aange­haalde Zeven minuten na mid­der­nacht door Patrick Ness waar­van de fabelachtige illus­traties ver­zorgd zijn door Jim Kay. Gewoon­weg grandioos. Om uren in rond te dwalen.

illus­tratie — Jim Kay

10.Wie is je favori­ete per­son­age uit alle boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen?
In heel zijn fout-zijn is dat toch wel het ik-per­son­age uit Van dode man­nen win je niet door Wal­ter van den Berg. Deze charmeur met losse hand­jes weet niet alleen ‘de vrouwt­jes’ in te pal­men, ook de lez­ers moeten in sterke schoe­nen staan willen ze niet een bepaald soort van sym­pa­thie voor deze uiterst onsym­pa­thieke man voe­len. Erg knap wat Wal­ter van den Berg hier voor elka­ar heeft gekre­gen.

11.Welk boek heeft de groot­ste indruk op je gemaakt in 2013?
Hier twi­jfel ik tussen twee geschiedenis­boeken waarin op ver­schil­lende wijze getoond wordt hoe achteloos machtheb­bers met hun ondergeschik­ten omgaan. Het is ver­bi­jsterend te lezen hoe ontel­baar veel mensen­levens opge­of­ferd wor­den voor een zoge­naamd hogere zaak. Geschiede­nis leert ons een hoop. Vooral dat er geen wijze lessen uit getrokken wor­den door nieuwe machtheb­bers die zich aan­di­enen. Ik nom­i­neer ze gewoon alle­bei: Mao’s mas­samo­ord door Frank Diköt­ter en 1812: Napoleons fatale veld­tocht naar Mosk­ou door Adam Zamoys­ki.

12.Welk boek had een scène die je zo ent­hou­si­ast maak­te, dat je niet kon wacht­en om er iemand over te vertellen? (Pas op dat je geen spoil­ers gebruikt!)
Opnieuw een ver­meld­ing voor Karl Ove Knaus­gård. In Vad­er staat een geweldige scène over hoe de ik-per­soon een eerste optre­den heeft met de band waarin hij speelt. Op een herf­stige dag in 1984 buiten bij een winkel­cen­trum. Het zou zomaar mijzelf overkomen kun­nen zijn. Lees het vanaf pag­i­na 100.

13.Wat is je favori­ete relatie (roman­tisch, vriend­schap­pelijk, fam­i­lie, enz) uit de boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen?
De relatie tussen Mari en Taka­hashi in After Dark door Haru­ki Muraka­mi. Waarom? Hierom:

Taka­hashi reach­es out and takes Mari’s hand. She is momen­tar­i­ly star­tled but doesn’t pull her hand from his. Taka­hashi keeps his gen­tle grip on her hand — her small, soft hand — for a very long time.
“I don’t real­ly want to go,” Mari says.
“To Chi­na?”
“Uh-huh.”
“Why not?”
“ ‘Cause I’m scared.”
“That’s only nat­ur­al,” he says. “You’re going to a strange, far-off place all by your­self.”
“I know.”
“You’ll be fine, though,” he says. “I know you. And I’ll be wait­ing for you here.”
Mari nods.
“You’re very pret­ty,” he says. “Did you know that?”
Mari looks up at Taka­hashi. Then she with­draws her hand from his and puts it into the pock­et of her var­si­ty jack­et. Her eyes drop to her feet. She is check­ing to make sure her yel­low sneak­ers are still clean.
“Thanks. But I want to go home now.”
“I’ll write to you,” he says. “A super-long let­ter, like in an old-fash­ioned nov­el.”
“Okay,” Mari says.

14.Wat is het beste boek dat je hebt gelezen op basis van een recen­sie?
Een besprek­ing van Afrikan­ers. Een volk op drift door Fred de Vries hoorde ik op de radio. Nog diezelfde avond heb ik het boek besteld en meteen begonnen te lezen toen het enkele dagen lat­er bezorgd werd. Geen moment spi­jt van gehad.

15.Welk boek zou je het aller­lief­st terug willen zien in de bios, en met welke acteurs in de hoof­drollen?
Omdat ik weet dat The Name­sake door Jhumpa Lahiri al ver­filmd is, zou ik die het lief­st willen zien.

Boeken en Bloggen

16.Wat is je favori­ete boeken­blog van 2013?
Makkie (zou mijn jong­ste klein­zoon zeggen). Not just any book en de blogs die Cathe­li­jne Ess­er op haar eigen site schri­jft.

17.Welke review, die je het afgelopen jaar hebt geschreven, is je favori­et?
De fietser en de Mer­cedes. Over het boek Ara­bieren kijken door Has­s­nae Bouaz­za.

18.Wat is je favori­ete boek-gere­la­teerde ont­dekking van het afgelopen jaar? (web­site, winkel, wat dan ook zolang het maar met boeken te mak­en heeft.)
De Bel­gis­che boeken­beurs in Antwer­pen.

19.Wat is jouw mooiste boeken­blog moment van 2013?
Dat vond toe­val­liger­wi­js ook plaats tij­dens die hier­boven genoemde boeken­beurs in Antwer­pen. En wel de ont­moet­ing die we had­den met Patrick Ness, schri­jver van Zeven minuten na mid­der­nacht. Via Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur waren we door uit­gev­er­ij De Geus uitgen­odigd voor een inter­view met Patrick. Het was een plezierige en leerzame bijeenkomst met deze uiterst vrien­delijke man die ook nog zo aardig was om een exem­plaar van zijn boek te signeren voor mijn kleinkinderen.

20.Heb je meegedaan aan chal­lenges dit jaar? Zo ja; hoe is dat voor je uit­gepakt?
De enige uitdag­ing die ik mezelf had opgelegd was om 30 boeken of anders min­i­maal 6.000 pagina’s te lezen. De teller is uitein­delijk bli­jven stil­staan bij 29 boeken, maar de 6.000 pagina’s ben ik ruim­schoots gepasseerd.

Vooruitblik

21.Aan welk boek ben je dit jaar niet toegekomen en staat nu boven aan je nog-te-lezen-lijst­je voor vol­gend jaar?
Marie van Christophe Veke­man.

22.Naar welk boek, wat uitkomt in 2014, kijk je het meest uit?
Heel eerlijk gezegd zou ik niet weten wat er alle­maal uitkomt in 2014. Ik laat me maar weer gewoon ver­rassen.

23.Wat hoop je in 2014 te bereiken met lezen/bloggen?
Meer vol­doen­ing te halen uit het lezen omdat het bloggen over boeken je dwingt wat langer na te denken over wat je gelezen hebt. Dat verdiept de leeser­var­ing. Het gelezene bli­jft ook veel langer hangen is mijn ervar­ing. Er is dus niets mis met mijn geheugen zoals ik eerder wel dacht.

24.Naar welke boeken-even­e­menten van 2014 kijk je het meest uit?
Het Cross­ing Bor­der fes­ti­val in Den Haag. Ik ben er nog nooit geweest hoewel ik de kans had om er in 2013 via Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur naar toe te kun­nen. Helaas viel het samen met een hard­loop­wed­stri­jd in Nijmegen waar ik me voor had ingeschreven. Dit jaar is het op 13 t/m 15 novem­ber. Nieuwe ron­den nieuwe kansen.

25.Doe je dit jaar mee aan een lees-chal­lenge? Zo ja; welke?
Yep. Dit jaar ga ik proberen 35 boeken of anders min­i­maal 7.000 pagina’s te lezen!

~ ~ ~

50books — vraag 11

Deze blog­post is deel 11 van 50 in de serie 50books — 2013

Vraag 11:
Welk boek las je onlangs en wil je iedereen aan­raden ook te lezen?

Stel: je slaat de laat­ste bladz­i­jde van een boek dicht. Een boek waar­van je adem­loos genoten hebt. Waar­bij je alles aan de kant hebt gezet om het maar zo snel mogelijk hele­maal te kun­nen lezen. Waar je al lezende de drang hebt steeds sneller te gaan lezen om te weten hoe het afloopt, maar tevens hoopt dat het nog een eeuwigheid mag duren voor­dat je echt bij het einde bent aangekomen. Wat doe je dan wan­neer je (met iets van spi­jt omdat deze ongek­ende leeser­var­ing voor­lop­ig is afgelopen) met het boek nog in je han­den langza­am beseft dat je zo iets span­nends, belang­wekkends, emo­tion­eels, inter­es­sants hebt gelezen dat je er een tijd­lang com­pleet let­ter­lijk en figu­urlijk hele­maal weg van was?

Nou, wat doe je dan?

Juist! Je wil het delen!

Je wil dat iedereen dit boek ook gaat lezen. Geen kans laat je onbe­nut om te vertellen waarom dit boek gelezen MOET wor­den. Bij het koffieau­tomaat op kan­toor weet je behendig de dis­cussies richt­ing een onder­w­erp te sturen wat toe­val­liger­wi­js in het boek ter sprake komt. Voor de eerstvol­gende die bin­nen je fam­i­lie- of vrien­denkring jarig is hoef je niet lang over een cadeau na te denken. Kri­jg je bezoek dan zal het boek onop­val­lend non­cha­lant ergens ‘rond­slin­geren’.

Troost je. Ik spreek uit ervar­ing. Bezondig me ook aan deze zend­ings­drang. En, eerlijk gezegd, raak ik erg gemo­tiveerd wan­neer een andere boek­lez­er het­zelfde gedrag ver­toont en ent­hou­si­ast weet te ver­halen over zijn meest recente posi­tieve leeser­var­ing. Zek­er wan­neer het iemand betre­ft wiens smaak ik heb leren waarderen. Die me boeken doet lezen die ik anders miss­chien wel nooit ter hand zou hebben genomen. Onbe­taal­baar.

Zelf had ik het eerder dit jaar na lez­ing van ‘Ara­bieren kijken’ geschreven door Has­s­nae Bouaz­za. Het is zo’n boek waar je in eerste instantie niet meteen het gevoel hebt dat je iets bij­zon­ders aan het lezen bent. Tot­dat je doorkri­jgt dat het bezig is om al je vooro­orde­len over de Ara­bis­che wereld te ontzenuwen. Niet dat ik serieus dacht dat men er daar met z’n allen een volledi­ge dag­taak van had gemaakt om op korte ter­mi­jn de wereld­heer­schap­pij over te nemen. Maar wat ze dan wel deden? Hoe hun dagelijks lev­en er uitzi­et? In hoev­erre ze gelijke dromen hebben als wij? Dat wist ik alle­maal niet. Nu nog steeds niet, maar ik ben wel een flink stuk wijz­er gewor­den.

Ideaal was dus het aan­bod van Not Just Any Book om mee te doen aan de Blog­tournee ron­dom het boek van Has­s­nae Bouaz­za. Ik hoefde er niet over na te denken. Hier­voor was ik heel graag bereid wat te schuiv­en in mijn vri­jeti­jd­splan­ning om een blog over dit boek te kun­nen schri­jven. Want. Ik zou graag willen dat jul­lie dit boek ook gaan lezen.

Lees hier waarom ik dat vind => De fietser en de Mer­cedes
En volg hier de blog­tournee op twit­ter voor nieuwe blogs (nog tot 29 maart) => #ara­bierenkijken

En dan nu de hamvraag: Welk boek las jij onlangs en wil je iedereen aan­raden ook te lezen? Aarzel niet en probeer ons te over­tu­igen jouw leeser­var­ing ook te onder­gaan zodat boeken die het waard zijn daad­w­erke­lijk de aan­dacht kri­j­gen die ze ver­di­enen. Niet alleen omdat we in het staart­je van de Boeken­week zit­ten, maar omdat jouw mening telt! Alti­jd.

~ ~ ~

De fietser en de Mercedes

Eens zat ik in een kamer samen met een vrouw. We had­den een zake­lijke afspraak. Zij was daar om mij te helpen. Ik had hulp gezocht. We waren in gesprek over de vorderin­gen die ik gemaakt had sinds onze vorige ont­moet­ing. Het raam stond open. Van buiten klonk af en toe wat straa­tru­mo­er. Meestal had­den vogel­gelu­iden de over­hand. Ik dronk van mijn koffie toen plots een doffe klap klonk. Er vol­gde een hoop kabaal. De vrouw die tegen­over mij zat stond op, keek even in de straat voor­dat ze het raam sloot. Stilte daalde over ons neer. Ze nam weer plaats achter het bureau. Vra­gend keek ik haar aan ter­wi­jl ze wat aan­tekenin­gen maak­te in de map die voor haar lag.

Ik zag een fietser en een Mer­cedes”, zei ze uitein­delijk. Haast achteloos, alsof het niet ter zake deed. Wat natu­urlijk ook het geval was. Maar het had mijn nieuws­gierigheid gewekt. In mijn ver­beeld­ing zag ik hoe de over­stek­ende fietser geschept werd door de roekeloos rij­dende Mer­cedes. Die vanzelf­sprek­end was doorg­ere­den nadat hij had gezien dat de fietser er ogen­schi­jn­lijk zon­der kleer­scheuren vanaf was gekomen. Het kabaal kwam van de fietser die achterbleef met een hoop­je ver­wron­gen ijz­er en nog niet doorhad dat hij van geluk mocht spreken dat het daar­bij gebleven was. Opge­fokt door de adren­a­line die op hoge snel­heid door zijn gehavende lichaam schoot rende hij met gebalde vuist achter de auto. Tev­ergeefs.
“Aha”, mom­pelde ik veel­betek­end waar­na we verder gin­gen met de sessie.

In het dorp waar ik ben opge­groeid, had­den we vlak­bij een speel­tu­in die voor mij het cen­trum van de wereld vor­mde. Daar speelde het lev­en zich af wan­neer ik niet op (de lagere) school of thuis was. Het leek of iedereen uit de buurt zich daar ophield. Jong en oud. Op een dag riepen een paar vriend­jes dat we ‘aap­jes gin­gen kijken’. Ik aarzelde, want ik zag die apen al iedere dag wan­neer ik naar school ging. Ze zat­en in twee grote kooien bij een huis enkele strat­en verderop. Dat mocht toen nog. Denk ik.

Maar ze waren niet van plan naar deze apen te gaan. Nee, het betrof hier andere ‘uitheemse dier­soorten’. Een fam­i­lie pas gear­riveerde gas­tar­bei­ders. Niet dat ik dat toen al wist. Alleen het feit dat we hier te mak­en had­den met buurt­be­won­ers die een afwijk­ende huid­skleur had­den was vol­doende om joe­lend op te trekken naar het huis waar zij woonachtig waren. Schuchter sloot ik me aan. Een held ben ik nooit geweest. Toen niet en nu nog steeds niet. Ik was niet de enige. Hoe dichter we in de nabi­jheid van de bewuste straat kwa­men, hoe stiller we wer­den.

Bij het huis aangekomen, bleven we staan dralen. Wat nu? Alles leek het­zelfde als voor­dat zij daar waren komen wonen. De verveling sloeg toe. Een aan­tal van ons maak­te aanstal­ten terug te gaan naar de speel­tu­in. Tot­dat iemand riep dat hij iets zag bewe­gen. Dat we stil moesten zijn. Ik zag een paar vriend­jes die eerder nog een grote mond had­den gehad zich snel ver­schuilen achter een dichte heg. In paniek vroeg ik me af wat ik zelf moest doen. Niet dat het er nog toe deed want de voordeur ging al open en een opval­lend kleine man kwam naar buiten gelopen. Aan zijn hand een bij­na even groot meis­je. Met een schok herk­ende ik haar. Eerder die dag had ik haar bij de bakker gezien waar mijn moed­er mij naar toe ges­tu­urd had voor een bood­schap. Ze stond voor mij. Stil en met de blik naar bene­den gericht. De bakker was bezig om haar bestelling in een tas te stop­pen. Ik bewon­derde haar glanzende bos haar. Kon het ruiken boven de geur van het vers­ge­bakken brood uit. Bij het omdraaien keken we elka­ar recht in de ogen. Geheid dat ik meteen een rode kleur op mijn wan­gen moet hebben gekre­gen, en het stame­lende ‘hoi’ dat ik miss­chien heb weten uit te bren­gen zal ze amper ver­staan hebben. Wel glim­lachte ze naar me.

Nu keek ze me weer glim­lachend aan. Maar voor­dat ik iets kon zeggen of zelfs maar naar haar teruglachen, begon de groep om mij heen, die ineens alle bravoure weer her­von­den had (miss­chien dat de kleine gestalte van de man ondanks zijn impos­sante snor, hier­bij geholpen had) luid­keels aller­lei schun­nigs te schree­uwen. De dap­per­sten begonnen zelfs met zand te gooien. Ver­schrikt bleven de man en het kind in de deu­ropen­ing staan. Een hand­vol zand kwam vol in haar gezicht terecht. Hier­na ren­den we hard weg. Ik rende met hen mee. En heb geen enkele keer meer omgekeken.

Echter hoe ik ook rende. De schaamte kwam ik niet voor­bij. Die bleef en is nooit meer wegge­gaan. Schaamte om mijn eigen zwakheid. Schaamte om het botte gedrag van mijn vriend­jes.

Ik zal hier niet bew­eren dat deze ervar­ing mijn verdere lev­en heeft gek­leurd. Hoewel, waarom ook niet? Het is een feit dat ik sinds­di­en gepoogd heb die ‘smet uit mijn verleden’ weg te poet­sen. Oprecht heb ik me alti­jd inge­lat­en met iedereen waar­van de wieg niet in Ned­er­land heeft ges­taan, of waar­van de oud­ers uit het buiten­land kwa­men. Wat vee­lal makke­lijk ver­loopt. Of het nu Molukkers, Span­jaar­den, Turken, Marokka­nen, Indiërs, Chinezen of Suri­namers betre­ft, vaak is het ijs snel gebro­ken en rak­en we aan de praat over de ver­schillen en overeenkom­sten in onze achter­grond. Niets zo leerza­am en inter­es­sant dan iemand afkom­stig uit een (gedeel­telijk) andere cul­tu­ur in ver­vo­er­ing zijn (levens)verhaal te horen vertellen.

Waar­bij ik niet verbloem dat mij ook min­der goede ervarin­gen ten deel zijn gevallen. Ooit zijn mijn hand­schoe­nen tij­dens car­naval gestolen door een buiten­lan­der. Dat moet wel want die had­den het sneller koud dan wij.

Zon­der gekheid. We hebben zeer zek­er prob­le­men die voor een gedeelte terug te voeren zijn op de migratie van buiten­lan­ders naar Ned­er­land en de haperende inte­gratie van ver­schil­lende cul­turen. Daar sluit ik mijn ogen niet voor. Maar, zon­der deze prob­le­men te bagatelis­seren, ze kun­nen niet een­voudig­weg toegerek­end wor­den aan een com­plete bevolk­ings­groep of religie wat de laat­ste tijd steeds meer gemeen­goed is gewor­den. Dat gaat voor­bij aan alle diver­siteit en uniciteit van mensen onder­ling. Ik weiger aan te nemen dat ‘de Ara­bis­che wereld’ uit is op de omver­w­er­p­ing van Europa. Of dat alle moslims hun vrouwen onder­drukken en homo’s het lief­st uit het raam gooien. Juist van­wege het feit dat ik hier­mee afwijk van een hopelijk niet gang­bare mening bin­nen Ned­er­land toon ik aan dat niet iedereen het­zelfde denkt of het­zelfde nas­treeft. Ik ben Ned­er­lan­der, net zoals Geert Wilders een Ned­er­lan­der is. Maar daar houden de voor­naam­ste overeenkom­sten dan ook wel op.

En zo is het ook gesteld met de mensen die nu vaak het doel­wit zijn van laster­cam­pagnes. Zij zijn niet alle­maal over één kam te scheren. Het zijn de fanati­ci die namens hen spreken die het zicht vertroe­be­len. Het zijn de extrem­is­ten die aansla­gen ple­gen en daar­door een broodnodi­ge toe­nader­ing in de weg staan. Zij zijn gebaat bij het in stand houden van de vooro­orde­len. Hun waan­denkbeelden. Die daar­door helaas de vooro­orde­len beves­ti­gen die de haatza­aiers in het andere kamp nodig hebben om hun pro­pa­gan­da te bli­jven uit­storten. Waar­door het moslimde­bat beladen bli­jft en op deze wijze de aan­pak van bijvoor­beeld crim­i­naliteit onder Marokkaanse jon­geren een uiterst pre­caire aan­gele­gend­heid wordt.

Maar genoeg over de lui die pre­tenderen (in dit geval) ‘de Ara­bis­che wereld’ te verte­gen­wo­ordi­gen. Zij kri­j­gen al vol­doende podi­um. Liev­er hoor ik de stem van de mensen uit al die ver­schil­lende lan­den zelf. Waar zijn zij zoal de hele dag mee bezig? Staat hun dagbeste­d­ing inder­daad hele­maal in het teken van vlagver­brand­ing en het voor­berei­den van aansla­gen? Ik kan het me nauwelijks voorstellen.

Gelukkig biedt daar het nieuwe boek van Has­s­nae Bouaz­za uitkomst. Zij heeft een ges­laagde poging gedaan om vanu­it ver­schil­lende inval­shoeken een beschri­jv­ing te geven van wat leeft onder de bevolk­ing in de Ara­bis­che wereld. Het is afwis­se­lend ver­fris­send, ver­helderend en ver­rassend te lezen dat veel van onze vooro­orde­len zijn wat ze blijken te zijn; onge­fun­deerde en non-rep­re­sen­tatieve menin­gen. Ons door de strot geduwd door die lui waarover ik het hier niet meer zou hebben.

Lees dus dit boek van Has­s­nae Bouaz­za en ont­dek hoe films, tv-series en andere vor­men van media allang bezig waren om een stille rev­o­lu­tie te bew­erk­stel­li­gen. Een eman­ci­pa­toire inhaal­slag op alle fron­ten die verder gaat dan de meesten van ons hier voor mogelijk acht­en. Alleen maar ver­rassend te noe­men omdat we ons zo weinig moeite hebben getroost verder te kijken dan onze neus lang is. Gehin­derd door schote­lantenne en hoofd­doek is het miss­chien moeil­ijk com­mu­niceren, maar er valt nog zoveel te win­nen wan­neer van bei­de kan­ten daar toch meer inspan­ning voor getroost wordt. Want dan zou al snel blijken hoe leeg de opge­blazen reto­riek is van hen die ik niet meer wil horen.

Has­s­nae Bouaz­za toont ons met haar inlevende manier van schri­jven een Ara­bis­che wereld van de gewone mens die veel gevarieerder in elka­ar zit dan wij geneigd zijn te geloven. Ook veel mod­ern­er. Dat doet ze over­tu­igend door dicht bij zichzelf te bli­jven. Geen ver­heven toon. Veel voor­beelden die iedereen zullen aanspreken omdat ze aansluiten bij onze dagelijkse leefw­ereld. Ze schuwt het tevens niet om daar waar nodig zichzelf kwets­baar op te stellen. Waar­voor respect, gezien de bag­ger die ze al vele malen over zich heen heeft gekre­gen.

Zelf bleef ik regel­matig hangen bij de pas­sages waarin ze ver­haalt over haar vroeg­ste jeugd in Ned­er­land. Haar eerste ken­nis­mak­ing met ons tol­er­ante land­je waar we alti­jd zo hoog van opgeven. Vroeger. Toen alles nog goed was.

En soms kan ik het niet lat­en mezelf te ver­beelden dat zij het was die daar ooit voor me stond bij de bakker. Hoe graag ik had gehad dat het alle­maal anders was gelopen. Iets om trots op te zijn. Namens ons alle­maal.

Hoi”, zeg ik. “Ga je mee naar de speel­tu­in?”
Ik pak haar vri­je hand. Haar vad­er knikt dat het goed is. Mijn vriend­jes kijken lachend toe.
I had a dream…

Oh ja, wat betre­ft die fietser en de Mer­cedes? Die had­den verder niets met het voor­val te mak­en. Een stel gemeen­tew­erk­ers was bezig een stuk weg af te zetten toen daar­bij een hek omviel. De fietser en de Mer­cedes moesten wacht­en tot­dat het hek opgeruimd was voor­dat ze verder kon­den.

~ ~ ~

In jan­u­ari 2013 ver­scheen bij Uit­gev­er­ij Ambo ‘Ara­bieren kijken’ van Has­s­nae Bouaz­za. In dit boek toont Bouaz­za de gewone mens in de Ara­bis­che wereld zoals wij die niet vaak zien. Ze gaat in op de rol van de media en hoe deze heeft bijge­dra­gen aan de huidi­ge poli­tieke omwen­telin­gen en beschri­jft de geschiede­nis van de regio, de huidi­ge samen­levin­gen en de religie. Het resul­taat is een prachtig boek over de Henk en Ingrid van de Ara­bis­che wereld, van Marokko tot Egypte en van Syrië tot Sau­di-Ara­bië.

Om dit boek de aan­dacht te geven die het toekomt, organ­iseert web­site Not Just Any Book een blog­tournee. De aftrap wordt ver­richt door Has­s­nae Bouaz­za zelf op maandag 18 maart.

Dit is de volledi­ge lijst van blog­gers die mee­doen aan de blog­tournee:

Ma 18 > hassnaebouazza.nl » Oogs­noep­jes
Di 19 > petepel.nl » De fietser en de Mer­cedes
Wo 20 > koperentuin.nl » Lez­ers kijken
Do 21 > sargasso.nl » Ara­bieren kijken met Has­s­nae Bouaz­za
Vrij 22 > jacobjanvoerman.nl » Ara­bieren kijken, Blog­tournee
Za 23 > boekenbijlage.nl » Inter­view met Has­s­nae Bouaz­za
Zo 24 > religionresearch.org » Oriën­tal­isme en gewone mensen
Ma 25 > caroliengeurtsen.nl » Ara­bieren kijken = mensen vergelijken
Di 26 > republiekallochtonie.nl » Rachid en Mohamed
Wo 27 > geschrevengoed.blogspot.nl » Ara­bieren kijken, een alledaagse rev­o­lu­tie
Do 28 > pinkbullets.nl
Vrij 29 > ruudketelaar.wordpress.com

~ ~ ~

Komt dat zien! Zegt het voort!

Want we gaan ara­bieren kijken!

Het is boeken­week. Zeggen ze. Boeken en hun auteurs (in die vol­go­rde wat mij betre­ft) kri­j­gen de komende dagen op aller­lei manieren welver­di­ende aan­dacht. Ook web­site Not Just Any Book doet hier­aan mee door een blog­tournee te organ­is­eren ron­dom één spec­i­fiek boek, ‘Ara­bieren kijken’ geschreven door Has­s­nae Bouaz­za.

Wat is dat dan? Een blog­tournee?
Sim­pel. Iemand (in dit geval Has­s­nae zelf) begint met het plaat­sen van een blog en de vol­gende dag neemt een andere blog­ger het stok­je over. Enzovoorts enzoverder. Natu­urlijk best­e­den alle blogs aan­dacht aan het­zelfde onder­w­erp => in dit geval het boek ‘Ara­bieren kijken’ geschreven door Has­s­nae Bouaz­za. Of had ik dat al gezegd?

En uw eigen­ste petepel.nl doet ook mee aan deze blog­tournee. Ik voel me zeer vereerd (en lig al nacht­en wakker van het feit) dat ik het stok­je over mag nemen (hoe­zo het stok­je meteen hoog leggen…) van Has­s­nae om mijn blog op dins­dag 19 maart te posten.

Dit is de volledi­ge lijst van blog­gers die mee­doen aan de blog­tournee:

Ma 18 > hassnaebouazza.nl
Di 19 > petepel.nl
Wo 20 > koperentuin.nl
Do 21 > sargasso.nl
Vrij 22 > jacobjanvoerman.nl
Za 23 > boekenbijlage.nl
Zo 24 > religionresearch.org
Ma 25 > caroliengeurtsen.nl
Di 26 > republiekallochtonie.nl
Wo 27 > geschrevengoed.blogspot.nl
Do 28 > pinkbullets.nl
Vrij 29 > ruudketelaar.wordpress.com

Gaat het ook nog ergens over? Zek­er weten! ‘Ara­bieren kijken’ is een belan­grijk en ver­helderend boek omdat het op een uiterst lees­bare wijze tegen­wicht biedt aan onze kijk op de ara­bis­che wereld die in veel gevallen sterk gek­leurd is door vooro­orde­len of domweg gebrek aan ken­nis.

Voor het gemak wordt ver­geten dat er vooral gewone mensen in de Ara­bis­che lan­den lev­en. Mensen die niet, zoals de beelden in de media ons willen lat­en geloven, dagelijks vlaggen ver­bran­den en de west­erse wereld hat­en, maar mensen met uni­verse­le ver­lan­gens en gevoe­lens. Mensen van vlees en bloed.

Wat nu?
Ik zie twee opties. Oftewel gaan jul­lie vanaf maandag elke dag de blog­tournee vol­gen (en pro­moten op twit­ter, face­book, etc.) om zo bek­end te rak­en met het boek ‘Ara­bieren kijken’ en daar­na schaf­fen jul­lie het boek aan om het zelf te lezen. Niets en nie­mand houdt jul­lie dan tegen er ook nog even een blog­je tege­naan te gooien wan­neer het boek uit­gelezen is.

Maar nog beter is dat jul­lie onmid­del­lijk richt­ing boekhan­del vertrekken waar het boek nu nog inclusief een boeken­weekgeschenk aangeschaft kan wor­den. Ver­vol­gens installeren jul­lie jezelf op je favori­ete leesplek en gaan het boek dit week­end hele­maal lezen. Hier­na gaan jul­lie de blog­tournee alsnog vol­gen (en pro­moten, of had ik dat al gezegd?) om met de opgedane ken­nis de blogs te voorzien van rel­e­vante reac­ties.

Waarom?
Omdat het boek het waard is.
Daarom!

~ ~ ~

Stil

Het kan verk­eren. Van­daag dacht ik nog wat verder na over de xyz-vraag van gis­ter. Ook raak­te ik onder het betr­e­f­fende blog en op twit­ter in gesprek over het onder­w­erp. Is het nodig om je blog tot één onder­w­erp te beperken? Kun je zake­lijk en per­soon­lijk bloggen op één plek com­bineren? Moet je door bli­jven bloggen wan­neer je zoek­ende bent of is het beter om som­mige blogs maar beter niet te posten? Wat weer­houdt je ervan om de blogs te schri­jven die je zou willen schri­jven, maar schri­jf je wel de blogs waar je niet alti­jd even tevre­den over bent?

Veel ver­schil­lende vra­gen en niet alti­jd was een antwo­ord voorhan­den. Het lijkt er zelfs op dat er bin­nenko­rt een #blog­praat sessie aan gewi­jd gaat wor­den. Maar dat terz­i­jde. Voor mij werd het duidelijk dat ikzelf de laat­ste tijd (door omstandighe­den nog nad­er te duiden, ooit) te gemakzuchtig ben gewor­den. Wilde ik eerder nog wel wel eens serieus tijd steken in het het schri­jven van (en indi­en nodig, wat onder­zoek ple­gen voor) een blog, dan is dat door diezelfde nog nad­er te duiden omstandighe­den iets wat er nu niet meer van komt (een uit­zon­der­ing daarge­lat­en). Dat vind ik jam­mer want het brengt mijn blog uit bal­ans.

Wat ik namelijk alti­jd voor ogen heb gehad met het schri­jven voor mijn blog, is dat het gevarieerd moest zijn. En kwal­i­tatief van een bovengemid­deld niveau. Waar de taal cre­atief gebruikt werd. De grens tussen fic­tie en non-fic­tie moeil­ijk traceer­baar. Waar­door een­der welk onder­w­erp hopelijk op een eigen wijze gebracht kon wor­den. Er zijn al zoveel menin­gen. Laat mij er dan een iet­wat afwijk­ende kijk op geven. Een niet gang­bare belicht­ing die de aan­dacht ves­tigt op andere details. Met heel af en toe een par­a­dig­maver­schuiv­ing in het klein tot gevolg. Zoi­ets. Ieder heeft zo zijn dromen.

Heb ik een voor­beeld in gedacht­en? Een site die mij inspireert? In de prak­tijk brengt waar ik slechts met bewon­der­ing kan toek­ijken? Jazek­er. Niet slechts een­t­je, maar een (ook weer niet al te lang) lijst­je blog­gers volg ik trouw. Allereerst om vee­lal adem­loos hun blogs te lezen. Daar­naast om te leren. Door hun blogs te onder­gaan. Te door­gron­den. Wat iets anders is dan klakkeloos copieëren. Ik probeer iets te mee te kri­j­gen van hun beziel­ing. De kracht die uit de blogs spreekt. Hoe ze over totaal ver­schil­lende onder­w­er­pen (per­soon­lijk, zake­lijk, maatschap­pelijk rel­e­vant, in de hob­bysfeer) dur­ven te bloggen zon­der dat dit afbreuk doet aan ‘het gezicht’ van hun blog. Dat het kan, bewi­jzen zij.

Dat het kan verk­eren, bewi­jst de dagelijkse harde blog­ger­sprak­tijk…

fn-stil

Vanaf van­daag moet ik namelijk Frontaal Naakt van mijn lijst­je schrap­pen. Peter Breed­veld (samen met zijn geliefde Has­s­nae Bouaz­za) gooit de hand­doek in de ring. Moegestre­den:

Wel­nu, ik bén kapot. Zij hebben gewon­nen, ik ben de los­er. Ik kan het niet meer opbren­gen.

Over alles wat zich heeft afge­speeld waar­door Breed­veld tot deze drastis­che en diep­tri­este besliss­ing is gekomen ga ik hier niet uitwi­j­den. Daar wordt op ver­schil­lende plekken al veel aan­dacht aan besteed. Neem de tijd en lees zijn ver­haal. Volg daar­na de linkjes. Ik wil hier alleen stil­staan bij het feit dat een sub­lieme blog­ger waar­voor ik veel waarder­ing heb, ermee stopt. Moet stop­pen. Ter­wi­jl we er met z’n allen bij ston­den. En ernaar keken. Of zelfs wegkeken. Stilzwi­j­gend.

In een van de allereer­ste reac­ties onder het FNEXIT blog staat een bek­ende preek afkom­stig van de Duitse predikant Mar­tin Niemöller:

Toen de nazi’s de com­mu­nis­ten arresteer­den heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen com­mu­nist.
Toen ze de soci­aalde­moc­ra­t­en gevan­gen­zetten heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen soci­aaldemocraat.
Toen ze de syn­di­cal­is­ten kwa­men halen heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen syn­di­cal­ist.
Toen ze de Joden opsloten heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen Jood.
Toen ze de katholieken arresteer­den heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen katholiek.
Toen ze mij kwa­men halen
…was er nie­mand meer die nog kon pro­test­eren.

Daar ben ik nu nog stil van.

~ ~ ~

notjust50books

Eigen­lijk was ik van plan om vanavond een blog te schri­jven voor vraag 5 van mijn eigen­ste #50books (waarop door jul­lie elke week weer meer gereageerd wordt). Maar wat zijn plan­nen wan­neer je eerder op de avond nog sto­er in #blog­praat hebt aangegeven dat je de inspi­ratie alti­jd voor­rang geeft boven (in dit geval) de wil om te bloggen? Dus schri­jf ik nu geen blog over het boek dat ik momenteel lees (en bij­na, bij­na! uit heb). En waarom niet?, zullen jul­lie vra­gen. *span­ning opbouwt* Wel, omdat ik kort na afloop van #blog­praat een uiterst inspir­erende mail kreeg waar ik onmid­del­lijk ent­hou­si­ast van werd. Of ik mee wil doen. Aan een blog­tournee!

Daar hoef ik vanzelf­sprek­end niet over na te denken. Natu­urlijk wil ik dat. Het is me vorig jaar ook aange­bo­den n.a.v. de ver­schi­jn­ing van de nieuwe dicht­bun­del ‘Ademhalen onder de maan’, door Ing­mar Heytze. Ik las het boek, schreef er het blog Schree­f­groei over en mocht me ver­heugen met heel wat nieuwe lez­ers die de blog­tournee op de voet vol­gden. Verder hield ik er ook nog eens de dicht­bun­del zelf aan over welke me door de uit­gev­er­ij gratis was toege­zon­den als voor­berei­d­ing voor mijn blog. Alleen maar posi­tieve ervarin­gen.

Het betekent alleen dat ik vanavond geen #50books blog ga schri­jven over het boek dat ik momenteel lees, maar dat er lat­er een blog zal ver­schi­j­nen over datzelfde boek (waar­van ik de titel nog niet bek­end zal mak­en tot­dat er meer info op de web­site van Not Just Any Book staat) in het kad­er van de blog­tournee. De inspi­ratie hoe dat blog er uit gaat zien heb ik al. Maar ik schri­jf nog niets op. Eerst het boek hele­maal uitlezen en dan alles lat­en bezinken. Opdat daar­na het juiste blog­ma­te­ri­aal naar boven komt dri­jven.

notjust-50books

~ ~ ~

Inmid­dels mag ik verk­lap­pen dat ‘Ara­bieren kijken’ door Has­s­nae Bouaz­za via de blog­tournee terecht onder de aan­dacht gebracht gaat wor­den. De aftrap valt samen met het begin van de boeken­week, dus op 18 maart. Meer info? Kijk op de site van Not just any book.

arabierenkijken

~ ~ ~