Feest onder ouderlijk toezicht

Zomaar van die her­in­ne­rin­gen die plots opko­men wan­neer je een boek leest. In dit geval moest ik den­ken aan een ver­jaar­dags­feest bij een klas­ge­noot tij­dens mijn mid­del­ba­re school­tijd. Dat kwam van­we­ge De tolk van Java door Alfred Bir­ney. Daar­in zoekt een Indi­sche jon­ge­man rond 1950 zijn cor­res­pon­den­tie­vrien­din op in Hel­mond of all pla­ces. Haar ouders heb­ben er een schoen­win­kel in de Hei­straat.
Ook de ouders van mijn klas­ge­noot had­den een win­kel ergens in het cen­trum van Hel­mond. Op de uit­no­di­ging stond dat het een Ame­ri­kaan­se fuif zou gaan wor­den dus we wer­den geacht alle­maal iets te eten of drin­ken mee te nemen. Ik wist niets beters te ver­zin­nen dan een fles wijn thuis uit de drank­voor­raad te pik­ken. Het bleek bij toe­val een nog­al dure en goe­de keus te zijn zo kreeg ik veel later te horen, maar dat ter­zij­de.
Voor­af deden de wild­ste ver­ha­len de ron­de over het feest. Het klas­ge­noot­je had een aan­tal vrien­din­nen die op z’n zachts gezegd nog­al los­ban­dig waren. Ze speel­den allen hoc­key en waren nog­al mak­ke­lijk in de omgang, althans vol­gens enke­le vage ken­nis­sen die lid waren van dezelf­de hoc­key­club. Een klas­ge­noot­je waar ik toen­der­tijd een oog­je op had zou ook van de par­tij zijn, dus ik had al met al hoge ver­wach­tin­gen van de avond.
Groot was mijn teleur­stel­ling toen we de huis­ka­mer boven de win­kel betra­den. Als een stel kamp­be­waar­ders zat de fami­lie van de jari­ge job in een hoek aan tafel zon­der hun plaats ook maar voor een minuut te ver­la­ten. Al het ande­re meu­bi­lair was tij­de­lijk ver­wij­derd of aan de kant gescho­ven zodat er vol­doen­de ruim­te was om te dan­sen. Ver­der ston­den er alleen nog wat hoge tafel­tjes waar­op we onze drank­jes en hap­jes kon­den zet­ten. De lich­ten waren zelfs gedempt om een intie­me sfeer te cre­ëe­ren, maar de stem­ming kwam er nooit echt in zolang we gade­ge­sla­gen wer­den door het groep­je stil­zwij­gen­de vol­was­se­nen die iede­re bewe­ging van ons nauw­let­tend in de gaten hield.
Veel eer­der dan gedacht ver­lie­ten de eer­ste klas­ge­no­ten vroeg in de avond het feest­je. Ook ikzelf bood algauw excu­ses aan dat ik de vol­gen­de dag ’s och­tends moest voet­bal­len en mijn nacht­rust hard nodig had. Een­maal bui­ten ver­trok ik linea rec­ta rich­ting bin­nen­stad van Hel­mond en zocht een aan­tal vrien­den op om als­nog flink te gaan fees­ten. Hoe dat afge­lo­pen is staat me ver­der niets meer van bij. […]  Lees ver­der

Het bleef nog lang rustig

Net als bij­na iede­re afge­lo­pen oud­jaars­dag zak­ten we ook van­daag weer af rich­ting het zui­den om daar in mijn geboor­te­dorp een bezoek aan mijn ouders te bren­gen. Onder­weg was het weer dik­ke pret in de auto met de klein­kin­de­ren op de ach­ter­bank en dat ging gewoon door toen we ter plek­ke waren. Het leek als­of er een wer­vel­wind door het door­gaans zo rus­ti­ge huis ging. Bezorgd hield ik mijn ouders in de gaten of dit niet alle­maal wat te hef­tig voor hen was. Ten­slot­te zijn ze niet meer de jong­sten. Maar toen we enke­le uren later aan­stal­ten maak­ten om weer rich­ting Arn­hem te ver­trek­ken liet mijn moe­der me weten dat we best wat lan­ger had­den mogen blij­ven. Ze had­den dagen in over­vloed om uit te rus­ten, zo gaf ze aan. […]  Lees ver­der

Grens

Gis­ter reed ik rich­ting Bra­bant. En elke keer weer denk ik dan dat ik dat vaker moet doen (maar dat is stof voor een ande­re blog­post die ik al ooit eer­der geschre­ven heb). Afijn, bij Veghel aan­ge­ko­men (want dat is de weg die ik van­uit Arn­hem steeds vaker neem, en niet meer via Nij­me­gen rich­ting Ven­lo en dan bij Ven­ray van de snel­weg af) nam ik de N279 van Den Bosch naar Hel­mond die langs het kanaal loopt. Deze weg heb ik vroe­ger ontel­baar vaak gere­den. […]  Lees ver­der

Rat

Er zit een rat in onze tuin. En geen klein­tje ook. Het is een brui­ne. Met zo’n dik­ke naak­tro­ze staart. Je ziet ‘m niet altijd want meest­al houdt hij zich ver­scho­len in het tuin­huis­je. Maar wan­neer je onver­wachts via de keu­ken de hal in loopt dan kun je ‘m soms schie­lijk zien weg­schie­ten tus­sen de strui­ken. Maar niet voor­dat hij (of zij) je eerst heel even door­drin­gend heeft aan­ge­ke­ken. Over­we­gend of hij je mis­schien gaat aan­val­len, ja of nee. Want een rat in het nauw… die maakt rare over­we­gin­gen. […]  Lees ver­der

Oneerbaar voorstel

Ik ben veel niet. Al eer­der heb ik hier publie­ke­lijk bekend­ge­maakt geen ech­te vader of kok te zijn. Van­daag zal ik ook maar toe­ge­ven geen tim­mer­man te zijn. Zelfs al zou ik twee rech­ter­han­den heb­ben, dan nog zou geen van bei­den in staat zijn slechts de spij­ker in de ande­re hand op de kop te raken. Mijn vader wel. Die was daar zo goed in dat hij zelfs de baas van de tim­mer­men­sen mocht zijn. Hij hoef­de van­af dat moment niet meer mee te tim­me­ren en werd voort­aan uit­voer­der genoemd. Iets wat ik altijd moei­lijk vond te begrij­pen. Tege­lij­ker­tijd vond ik het wel bij­zon­der. […]  Lees ver­der

Geestelijke dekmantels

De St. Lucia school in Mier­lo-Hout was een voor­ma­lig non­nen­kloos­ter en meis­jes­school. Tegen de tijd dat ik rijp was voor de kleu­ter­school, we spre­ken hier over het jaar 1967, waren de klas­lo­ka­len inmid­dels al open­ge­steld voor kin­der­tjes van bei­der­lei kun­ne. Zodoen­de betrad ik een gebied, waar zeker de eer­ste jaren van mijn ver­blijf aldaar, de non­nen alom­te­gen­woor­dig waren.
Zacht rui­send bewo­gen deze hei­li­ge maag­den in hun een­vou­di­ge jur­ken zich wel­haast zwe­vend door het immer fris geboen­de gan­gen­stel­sel. Ze kwa­men en gin­gen door deu­ren die voor ons, nor­ma­le ster­ve­lin­gen, vaak ver­bo­den toe­gang waren. Slechts een gedeel­te van het immen­se gebouw was vrij­ge­maakt om leer­plich­ti­ge jon­ge­lin­gen te kun­nen ont­van­gen en vor­men.
In die mys­te­ri­eu­ze sfeer bracht ik mijn eer­ste school­ja­ren door. En deed zelfs mijn eer­ste com­mu­nie. Ik was een voor­beel­dig leer­ling en goed bezig een hei­lig boon­tje te wor­den. […]  Lees ver­der