Waar blijven de vraagtekens

Deze blog­post is deel 12 van 43 in de serie Een per­fec­te dag voor lite­ra­tuur

In 1987, het jaar waar­in ze 35 wordt, ver­laat de schrijf­ster Her­ta Mül­ler haar geboor­te­land Roe­me­nië. Op dat moment is Cau­ceș­cu nog steeds aan de macht. Onder zijn lei­ding was het land eind zes­ti­ger jaren al snel tot een com­mu­nis­ti­sche dic­ta­tuur ver­wor­den. Bij­na de gehe­le opbrengst uit de bin­nen­land­se eco­no­mie ver­dween rich­ting schat­kist ter meer­de­re eer en glo­rie van de Con­du­ca­tor (ofte­wel ‘lei­der’ vol­gens zijn offi­ci­ë­le titel) die gehuis­vest was in een mega­lo­maan paleis in Boe­ka­rest temid­den van alle denk­ba­re luxe. De rest van de bevol­king leef­de gro­ten­deels in armoe­de en ken­de geen enke­le vrij­heid. […]  Lees ver­der

Die dag

Die dag — het was een school­dag, want Inge kwam thuis uit school en zeep­te haar krijt­han­den in — die dag, toen het krijt zoals elke dag niet van haar han­den ging, toen het zeep­schuim op haar vin­gers in tal­lo­ze blaas­jes dik opbol­de als een zweer en fijn­ge­wre­ven werd en langs zich­zelf heen was­te zon­der de huid te raken; die dag, toen de keu­ken een afval­berg van bor­den en mes­sen en kan­nen en pot­ten en scha­len en gla­zen was die uit zich­zelf lawaai maak­ten en zuur roken; die dag, toen de kamer omge­woeld was van lou­ter gebuk­te, gekrom­pen, ver­sle­ten werk­kle­ren; die dag, toen boe­ken en snip­pers papier ver­from­meld en open­ge­sla­gen op de meu­bels lagen, toen Inge alleen maar ver­war­de, zwa­re zin­nen in haar hoofd had; die dag deed Inge iets wat ze altijd al had wil­len doen en tot dan toe niet gedaan had omdat ze niet wist wat het was. […]  Lees ver­der