All we need is love

De band had al zo’n vier num­mers bevlo­gen gespeeld in het Lux­or alvorens Israel Nash (Grip­ka bli­jft tegen­wo­ordig achter­wege om een of andere reden die ik nog niet heb weten te achter­halen; miss­chien dat het van doen heeft met z’n ver­huiz­ing onlangs naar Texas; maar het kan ook zijn dat het het niet iets van de laat­ste tijd is, en dat ik het alleen nu pas opmerk) de tijd nam om een woord­je richt­ing het pub­liek te richt­en. Hoewel, het bleef bij een gemom­peld ‘thank you’ en ‘love’, waar­na er weer gecon­cen­treerd verder werd gegaan met waar­voor ze naar Ned­er­land waren gekomen. Mooie muziek mak­en.

israelnashluxor1

Ook tij­dens het verdere ver­loop van het con­cert werd er slechts spaarza­am con­tact gemaakt met de fans. Nou hoeft dat voor mij ook niet alti­jd. Liev­er een goed con­cert dan de ver­plichte bedankjes tussendoor. Wat me bij Israel Nash echter opviel was het het veelvuldig gebruik van het woord­je ‘love’. Niet dat het storend was, het viel me slechts op.

Na het con­cert had ik het geluk dat ik nog even­t­jes een woord kon wis­se­len met hem alvorens hij mijn zojuist aangeschafte cd’s signeerde. Opnieuw veelvuldig ‘love’ en aan­ver­wante ter­men. Het was hele­maal back to the six­ties en flower pow­er voor en na. Z’n woeste hip­pie haar­dos ver­sterk­te dit beeld alleen maar. Nadat hij de cd’s onlees­baar had ondergek­liederd gaf hij er nog een kus op als teken van ver­bon­den­heid en kreeg ik een ste­vige omhelz­ing (het is een beer van een vent).

In de trein terug naar huis wist ik het zek­er. Het gaat alle­maal goed­komen op de wereld (zelfs met zwarte piet). All we need is love, en ik had mijn por­tie van Israel Nash al ruimhar­tig gekre­gen om verder met de men­sheid te kun­nen delen.

israelnashluxor2

~ ~ ~