Sterrenkind

Trots als een pauw stapt ze met haar kinder­wa­gen par­mantig door het dorp. Geheel onverwachts maar zek­er niet ongewenst was daar toch haar kind gekomen. Haar ster­renkind.
Zie hoe zij ligt te stralen onder het deken­t­je. Wat is ze gelukkig met haar komst.
Natu­urlijk ziet ze wel de jalo­erse blikken van haar vriendin­nen, maar die zullen wel bij draaien als ze haar zien. Wie zou niet smelten bij de aan­blik van haar kind? Met haar glim­mende huid­je. Als brand­nieuw. En haar lange donkere wim­pers. Als ze over een hobbel in de weg loopt opent haar ster­renkind heel even de ogen. “Slaap maar lekker verder,” zo fluis­tert ze het kind in de wagen toe. “We zijn nog niet thuis.”

Ze fan­taseert hoe haar kind lat­er zal opgroeien en een belan­grijke func­tie in het dorp kri­jgt. Of miss­chien wel in de stad. De eerste vrouwelijke burge­meester. En dat ze dan nog lat­er de baas van het land wordt. Er zou een heel groot feest komen waar iedereen bij aan­wezig mocht zijn. Haar kind zou op een soort van troon zit­ten, samen met haar man. Alle fam­i­lie had een spe­ci­aal plek­je op het balkon waar ze ook mocht­en zwaaien naar de mensen op het plein. Het eerste wat haar kind als baas van het land zou doen was om de rijen voor de winkels af te schaf­fen. Voor­taan zouden er alti­jd verse groente en vlees op de planken liggen. Die kon je kopen met echt geld. Niet met bon­nen. Iedereen zou gratis geld kri­j­gen. Voor haar zelf zou het dan te laat zijn maar alle kinderen hoef­den niet meer naar school. Of ten­min­ste geen huiswerk meer te mak­en.
Achter haar hoort ze plot­sel­ing gejoel. Ruw wordt de kinder­wa­gen uit haar han­den getrokken. Voor­dat ze iets kan doen rolt de pop op de grond en wordt opgepakt door een van de jon­gens die haar nu bela­gen. Ze vor­men een kring om haar. De pop gooien ze hoog over haar heen naar elka­ar toe. Ver buiten bereik van haar graaiende armen. Huilend smeekt ze dat ze haar kind geen kwaad doen. Dat ze voorzichtig met haar moeten zijn. Rade­loos hup­pelt ze mid­den in de groep van de een naar de ander. Door de tra­nen in haar ogen ziet ze niet meer waar haar kind is gebleven. Dan schi­jnt het de jon­gens weer genoeg te zijn. Schree­uwend ren­nen ze weg met de pop. Aan het eind van de straat ziet ze hoe haar kind met een wijde boog in de sloot wordt gegooid. De jon­gens verd­wi­j­nen om de hoek. Wie kan haar nu helpen haar kind te red­den? Hoe vertelt ze het haar oma die zo lief was haar een nieuwe pop te mak­en? Waarom was ze niet thuis gebleven?

Wat doet ze hier? In dit vreemde land? Waar ze de taal nog steeds niet spreekt? Wie kan haar helpen haar kind te red­den? Haar ster­renkind! Waar is haar ster­renkind? Wat is het koud. Wie heeft het raam opengezet? Het is koud en donker buiten. Geen ster­ren te zien. Alleen maar donkere wolken tegen een donkere hemel. Geen enkele ster. Zelfs haar ster­renkind straalt niet meer.
Ze sluit het raam. Daar­na de gordi­j­nen. Het licht laat ze uit. Zo hoeft ze het bloed niet te zien.
Ze fan­taseert dat haar ster­renkind…

Ster­renkind

Een ster­ren­nacht op de wereld gewor­pen,
In sneeuw begraven door den wind,
Houthakkers bracht­en naar hun verre dor­pen
Als een gevon­den schat het ster­renkind.

Zij dacht­en hun vrouwen gelukkig te mak­en
Omdat zijn man­tel van zil­ver was,
Maar zij moesten hem voe­den en bij hem wak­en
Als was hij een kind van hun eigen ras.

Den man­tel kon­den zij niet verkoopen,
Geen zil­versmid geloofde er aan;
De pope wou den von­del­ing niet doopen,
Dat hei­denkind gevallen van de maan.

Geen tim­mer­man wilde hem lat­en werken,
Dien teeren prins, wat had men er aan?
De kosters joe­gen hem uit hun kerken,
Het hei­denkind dat peinzend stil bleef staan.

En op een nacht is hij weer verd­we­nen;
Het dorp telde vele kin­dren min­der,
Ter­wi­jl opeens veel meer ster­ren sch­enen.
Het was zeven jaar gele­den. En weer win­ter.

J.J. Slauer­hoff (1898–1936)

~ ~ ~

Naar aan­lei­d­ing van het bericht op www.nu.nl van 28 decem­ber 2010.
BERLIJN
Een jonge moed­er in Berli­jn heeft haar pas­ge­boren baby uit het raam gegooid. De naak­te zuigeling landde een verdieping lager in de besneeuwde tuin. Buren die buiten gin­gen roken von­den het huilende jonget­je, maar dat voelde toen al koud aan.
Het kind­je stierf maandag in het zieken­huis aan onderkoel­ing, meldde de poli­tie van de Duitse hoofd­stad.
Agen­ten hebben de 20-jarige moed­er opgepakt. Ze heeft de daad direct bek­end. Haar wordt doo­d­slag ten laste gelegd. Onder­zoek moet uitwi­jzen of de vrouw psy­chisch ziek is.
Ze had het kind op Tweede Ker­stdag alleen ter wereld gebracht in haar huur­flat­je in Berlin-Char­lot­ten­burg. Ze had zelf de navel­streng doorgeknipt en haar kind uit het ven­ster gewor­pen.
Vol­gens buren komt de vrouw uit Roe­menië en werkt ze in een bar in het pros­ti­tu­tiege­bied van Berli­jn.

Zie ook het blog over Bet­ty, een ander opbeurend ver­haal uit de sex-indus­trie

~ ~ ~