Zondag, 28 oktober 2018

De meeste klokken hebben zich vannacht zelf verzet. Qua tijdsaanduiding. Slechts een klein aantal moet ik nog met de hand doen. Mijn horloge bijvoorbeeld. En de klok op de wandkast. Ook de digitale klokjes op de magnetron, oven en koffiemachine. Als laatste de wekker van Inge. Terwijl die van mij netjes rekening houdt met de wintertijd blijft die van haar stoïcijns doorlopen alsof de zomer nog steeds niet ten einde is. Dat is handig voor als we afgelopen nacht om half drie hadden willen opstaan. Want daar zou die van mij moeite mee hebben gehad. Of ik dan toch. Want die wekker kan het weinig schelen dat ik waarschijnlijk eerst een uur te vroeg het sein voor opstaan zou hebben gekregen. Maar gelukkig hoefden we er vannacht niet uit. Hoewel, ik moest wel plassen om vijf uur. Ook weer zo’n dingetje (het plassen dus) dat wat vaker optreedt alnaar gelang de jaren verstrijken.

Als dit de laatste keer is: doe het dan nog eenmaal goed.
Draai de klokken, stuur de uren. Vraag nog één keer
hoe het moet. Blijf lichtelijk verward. Het gaat niet
om de goede kant, maar om de stand
waarin je zelf blijft staan.

[fragment uit Het werd tijd, door Ester Naomi Perquin, Dichter des Vaderlands]

Een ding is zeker. Het is niet de laatste keer. Maandagavond mag ik de klok weer een uurtje vooruit zetten. Want dan zit ik in Roemenië. Laten ze daar eens iets aan gaan doen, aan die tijdzones. In plaats van zich druk te maken over het beëindigen van de winter- en zomertijd. Trouwens, de hele discussie over hoe ingrijpend en ontregelend een uurtje tijdsverschil is ontgaat me eerlijk gezegd. Mensen vliegen zonder problemen voor een weekendje shoppen naar Londen waar men toch de klok twee keer voor moet verzetten. Blijkbaar heeft men dat er graag voor over. Ik vind het vooral verwarrend en een hoop gedoe. Daarom haal ik hier nog maar eens een keer de zogenaamde ‘Earth Time’ aan:

When it’s noon in Greenwich, Britain, let it be 12 everywhere. No more resetting the clocks. No more wondering what time it is in Peoria or Petropavlovsk. Our biological clocks can stay with the sun, as they have from the dawn of history. Only the numerals will change, and they have always been arbitrary.
[Time to Dump Time Zones, The New York Times, James Gleick]

Zou dat niet iets zijn?

~ ~ ~

Ik ben er misschien al die keren dat ik in Leicester ben geweest een keertje voorbij gereden. Twee keer eigenlijk. Op de heen- en terugweg van hotel naar Leicester centrum voor etentje zagen we het voetbalstadion. Alle andere keren dat ik in Leicester was voor mijn werk gingen we ‘s avonds vaak uit eten maar altijd was dat dan in een of ander naburig dorp. Slechts eenmaal had een collega het idee gehad om naar de stad zelf te gaan. Het was in het jaar dat de plaatselijke club vanuit het niets plots kampioen van Engeland werd. Dat was ongekend. In één klap stond Leicester op de (voetbal)kaart. Volgens de taxichauffeur (en hardcore Leicesterfan) die me regelmatig van of naar het vliegveld vervoert was veel te danken aan de man die sinds 2010 eigenaar van de club is, de Thaise miljardair Vichai Srivaddhanaprabha. Waarschijnlijk is juist deze man gisteravond samen met zijn dochter na afloop van de wedstrijd in een helikoptercrash om het leven gekomen. Het zal een grote schok voor de supporters zijn.

~ ~ ~

Nu ik het meeste overzetwerk van petepel.nl naar peterpellenaars.nl achter de rug heb kan ik eindelijk ook weer eens wat aandacht besteden aan het opruimen van de stapels tijdschriften die half of vaker ongelezen mijn studeerkamer bevolken. Dat moet minder want Inge is bezig om tijdelijk meer dozen (met haar rommel) in mijn kamer te stallen.

Maar ik kan niet snel opruimen. In gedachten zie ik mezelf vliegensvlug door oude exemplaren van een tijdschrift bladeren om te zien wat ik nog wat langer wil bewaren voor ik het later weggooi. In de praktijk valt dat vliegensvlugge bladeren bar tegen omdat ik maar moeilijk kan beslissen of ik het nu wel of niet interessant genoeg vind om te bewaren. Daarvoor moet ik het toch een beetje meer in detail doorlezen. Tja, dat schiet niet op. Voordeel is wel dat je nu al leuke dingen tegenkomt die je anders pas over een paar jaar kunt delen. Zoals deze overpeinzing door Marja Pruis in De Groene Amsterdam van slechts een jaar geleden:

Er zijn van die weken dat je al dagen van tevoren opziet tegen de column van Youp van ‘t Hek.
Al zie ik daar eerlijk gezegd áltijd tegen op.

Herkenbaar, hoor je dan zachtjes te mompelen. Bij deze.

~ ~ ~

Het mooie is dat ik naast de alledaagse gebeurtenissen in deze dagelijke blogpost nog steeds andere blogposts kan schrijven die ik apart publiceer. Zo ga ik in december (november lijkt me vooralsnog te druk) weer verder met mijn blogserie over Don Quichot en Zen, en heb ik vandaag een nieuw deeltje toegevoegd aan de reeks We zijn allemaal alleen. En wie weet sluit ik me volgend jaar weer aan bij de bloggers leesclub Een perfecte dag voor literatuur.

~ ~ ~

Uitgelezen – juni 2018

Time Travel – James Gleick

Tijdreizen. Wie zou het niet eens willen proberen? Maar zodra je erover gaat fantaseren raak je al snel verward in je eigen fantasieën. Want wat nu als je teruggaat in de tijd en in een situatie verwikkeld raakt die de toekomst zodanig kan beïnvloeden dat zelfs jouw geboorte in gevaar brengt. Hoe is dat te verklaren met het feit dat je wel degelijk bent geboren en in de tijd bent teruggereisd? Of dat je jezelf in de toekomst verplaatst. Met de kennis die je dan opdoet en die je eventueel gebruikt op het moment dat je weer terug bent, zou het dan mogelijk zijn om de periode te vermijden die nog in het verschiet maar die je wel degelijk gezien hebt?
James Gleick heeft een poging gedaan de geschiedenis van het denken en schrijven over tijdreizen zo compleet mogelijk in kaart te brengen. Hij doet dit door het boek The Time Machine van H.G. Wells als uitgangspunt te nemen. Werd dit literaire werk in het fantasy genre in eerste instantie nogal lacherig ontvangen, in de loop der tijd werden steeds meer pogingen ondernomen om het aspect van het reizen door de tijd vanuit allerlei invalshoeken te beschrijven qua (on)mogelijkheden. Zowel de filosofie, als de wetenschap als de opkomende literaire tak van de science fiction heeft zich regelmatig de tanden stuk gebeten op dit fascinerende onderwerp.
Hoewel sommige hoofdstukken redelijk abstracte theorieën behandelen is het boek van James Gleick nergens saai of te moeilijk. Iets wat ik ook al bewonderde in The Information, een ander boek dat ik van hem heb gelezen. Met de vele voorbeelden die gebruikt worden in Time Travel biedt het daarnaast ook nog eens een schat aan literatuur en films die je op kunt zoeken om je verder te verdiepen mocht je blijvend gegrepen zijn door de vele onopgeloste paradoxen van het tijdreizen.

From the acclaimed author of The Information and Chaos, here is a mindbending exploration of time travel: its subversive origins, its evolution in literature and science, and its influence on our understanding of time itself.
Time Travel
James Gleick
Uitgever: 4th Estate
ISBN: 9780008207670
~ ~ ~

Colorless Tsukuru Tazaki – Haruki Murakami

Tijdens het lezen van Colorless Tsukuru Tazaki moest ik regelmatig denken aan Norwegian wood van dezelfde auteur. Ook nu volgen we een man die door omstandigheden herinneringen ophaalt aan gebeurtenissen uit zijn studententijd van meer dan twintig jaar geleden. In beide boeken staat ook een muziekstuk centraal wat onlosmakelijk verbonden is aan die in hun beleving lotsbepalende periode.
Misschien dat ik daarom, vanwege de vele overeenkomsten die ik bleef zien, de twee boeken onbewust ging vergelijken. Waarbij Norwegian wood als referentiepunt er voor mijn gevoel beter uit kwam. Het kan natuurlijk dat ik Colorless Tsukuru Tazaki onterecht teveel heb gelezen met de gedachte dat Murakam hetzelfde kunststukje nog eens overnieuw wilde doen en het daarom bij voorbaat al een achterstand had. Want zo slecht is het boek helemaal niet.
Ik vond het alleen ongeloofwaardig. Nu zijn de vertellingen van Murakami regelmatig opgebouwd rondom ongeloofwaardige situaties, maar ik bedoel bij dit boek dat ik de personages en hun handelen vooral ongeloofwaardig vond. Dat er in 1Q84 er plots twee manen aan de hemel verschijnen vond ik volkomen overtuigend. Dat Tsukuru Tazaki nadat zijn vrienden volkomen onverwacht op een dag alle vriendschapsbanden verbreken en hij geen enkele poging onderneemt om te achterhalen wat hiervan de reden is, daarmee had ik tot het einde toe wel moeite.
Het blijft echter een genot om Murakami te lezen, dus geef dit boek vooral een kans. Of lees anders Norwegian wood. Je zult er geen spijt van krijgen.

Tsukuru Tazaki had four best friends at school. By chance all of their names contained a colour. The two boys were called Akamatsu, meaning ‘red pine’, and Oumi, ‘blue sea’, while the girls were Shirane, ‘white root’, and Kurono, ‘black field’. Tazaki was the only last name with no colour in it.
One day Tsukuru Tazaki’s fiends announced that they didn’t want to see him, or talk to him, ever again.
Since that day Tsukuru has been floating through life, unable to form intimate connections with anyone. But then he meets Sara, who tells him that the time has come to find out what happened all those years ago.
Colorless Tsukuru Tazaki and his years of pilgrimage
Haruki Murakami
Uitgever: Vintage books
ISBN: 9780099590378
~ ~ ~

Halfjaarlijks tijdverdrijf

Ieder half jaar opnieuw, dezelfde flauwe grappen en verwarring rondom het verzetten van de klok. Alsof het de wereld compleet op z’n kop zet, terwijl het uiteindelijk niet meer is dan een uurtje langer of korter slapen.  Zo ervaar ik het tenminste.
Vanavond ga ik dus op mijn gewone tijdstip naar bed en slaap ietsjes langer dan anders. Daarna ga ik over tot de nieuwe orde van de dag en heb het er verder niet meer over. Totdat ik op kantoor kom. Dan heeft iedereen het over niets anders. De ontwikkelingen in Catalonië bijvoorbeeld zullen slechts zijdelings ter sprake komen, want wat is er nu belangrijker dan dat we een uurtje minder, of was het nu een uurtje meer, hebben kunnen slapen.
Daarom ben ik blij dat in december het Europees parlement een poging gaat doen deze tijdsverspilling af te schaffen. Ik hoop dat ze daar succesvol in gaan zijn. Waar ik alleen bang voor ben is dat we de dan het eerstvolgende moment waarop de klok niet meer vooruit of achteruit gezet hoeft te worden we misschien nog wel meer aandacht gaan krijgen voor deze verloren traditie met alle bijbehorende grappen en verwarring.
Waar ik verder benieuwd naar ben is of we ooit de volgende stap ook nog durven maken, namelijk het afschaffen van al die tijdzones. Daar raak ík nou echt van in de war. Wat er voor in de plaats zou moeten komen weet ik eerlijk gezegd niet. Vandaag las ik over ‘Earth Time’:

When it’s noon in Greenwich, Britain, let it be 12 everywhere. No more resetting the clocks. No more wondering what time it is in Peoria or Petropavlovsk. Our biological clocks can stay with the sun, as they have from the dawn of history. Only the numerals will change, and they have always been arbitrary.
[Time to Dump Time Zones, The New York Times, James Gleick]

Of het een redelijk alternatief is, vraag ik me af. Wanneer ik het in zijn totaliteit probeer te begrijpen lijkt het nieuwe verwarring te introduceren als prijs voor het oplossen van de misverstanden rondom de verschillende tijdzones. Dan los je per saldo in mijn beleving nog niets op. Ik wacht nog wel even op een meer aansprekender oplossing. Welterusten.
~ ~ ~

#25books

Hallo lieve lezer! Fijn dat jij ook in het nieuwe jaar mijn site weer met een bezoekje vereert. Bij deze wens ik oprecht dat het een jaar mag worden nog mooier dan je jezelf gewenst hebt toen je afgelopen nacht om 12 uur de ogen heel even sloot en een kijkje nam in het nieuwe jaar. Zelf zie ik mijn bijdrage in het streven naar een liefde- en respectvolle omgang met alles wat leeft en bloeit. Daar kan ik mezelf nog heel wat in verbeteren en zal het ook niet nalaten om dat te doen. Verder wil ik proberen minder te klagen en te zeuren. Want om heel eerlijk te zijn, ik heb weinig reden om te klagen en te zeuren. In die zin ben ik een gezegend mens. Dus laat ik daar blij om zijn. Wat niet wil zeggen dat ik groot leed en persoonlijke drama’s bij anderen bagatelliseer. Integendeel. Door mijzelf wat bescheidener op te stellen hoop ik dat de aandacht gaat naar diegenen die echt reden tot klagen hebben (en het vaak niet doen). Dan gaat misschien tevens de hulp hun kant op.

Kortom, laten we er iets prachtigs van maken dit jaar!

~ ~ ~

Op deze eerste dag van het nieuwe jaar wil ik van de gelegenheid gebruik maken om in te haken op een leuke enquête die ik op de site van Inge leest tegenkwam. Het (meer gaan) lezen en vervolgens een leeservaring plaatsen is iets wat bij mij in 2013 vastere vormen heeft aangenomen door de deelname aan Een perfecte dag voor literatuur, en dit jaar ben ik van plan daar vrolijk mee verder te gaan.

[Een overzicht van de boeken die ik het afgelopen jaar heb uitgelezen is hier te vinden.]

Terugblik

1. Wat was het beste boek dat je het afgelopen jaar hebt gelezen? 
Natuurlijk was daar de bijzondere ervaring die ik had met het boek ‘Bloggen als een pro‘ door Elja Daae, maar de keus is gevallen op The Information door James Gleick.

Ik geef hier de ‘informatie’ op de achterflap die mij meteen deed overhalen dit boek aan te schaffen:

We live in the information age. But every era of history has had its own information revolution: the invention of writing, the composition of dictionaries, the creation of the charts that made navigation possible, the discovery of the electronic signal, the cracking of the genetic code.
In The Information, bestselling author of Chaos, James Gleick, tells the story of how human beings use, transmit and keep what they know. From African talking drums to Wikipedia, from Morse code to the ‘bit’, it is a fascinating account of the modern age’s defining idea and a brilliant exploration of how information has repeatedly revolutionised our lives.

2. Welk boek heeft je het meest teleurgesteld het afgelopen jaar?
Teleurgesteld is een te groot woord, maar ik had meer verwacht van The Italian Secretary door Caleb Carr. Ik had net de tv-serie over Sherlock Holmes van de BBC ontdekt en in een korte tijd achter elkaar gekeken. Daarna ‘viel ik een zwart gat’ en ging op zoek in mijn boekenkast waar ik al snel op het boek van Carr stuitte. Eerder had ik van hem o.a. The Alienist gelezen wat me goed bevallen was, daarom ik dacht me geen buil te vallen aan zijn poging om een Sherlock Holmes ‘in de oude stijl’ te schrijven. Dat viel dus wat tegen.

3. Door welk boek ben je het afgelopen jaar aangenaam verrast?
Een verrassing was voor mij The Namesake door Jhumpa Lahiri. Via de spontane boekenruil die Juli en ik zijn begonnen (en die we lekker in ons eigen tempo doen) ben ik aan dit boek begonnen zonder enkele verwachting vooraf. Ik had nog nooit van zowel boek als schrijfster gehoord en ik denk dat ik niet snel zelf voor dit boek gekozen zou hebben. Daarom is er dus zoiets moois als een boekenruil.

4. Als je van alle boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen slechts één titel aan mocht raden.., welk boek zou je dan kiezen?
Simpel. Arabieren kijken door Hassnae Bouazza. Omdat het zo’n belangrijk boek is.

5. Wat is de beste boekenreeks die je het afgelopen jaar hebt ontdekt?
Of het als een reeks gezien wordt, weet ik niet. Maar de boeken van Karl Ove Knausgård gaan mij hopelijk nog veel leesplezier geven. Het eerste deel Vader is in ieder geval grandioos. Liefde ligt klaar.

6. Welke nieuwe, veelbelovende auteur heb je het afgelopen jaar ontdekt?
Dat is toch wel de auteur wiens boek ik als laatste heb gelezen in 2013. Het gaat hier om João Ricardo Pedro die debuteerde met Jouw gezicht zal het laatste zijn:

[…] is van huis uit technisch ingenieur en werkte meer dan tien jaar in de telecommunicatie. In de lente van 2009 werd hij ontslagen en kon hij zijn langgekoesterde droom vervullen: een roman schrijven. Hij ontving er prompt de literaire prijs LeYa voor, waarmee een geldbedrag is gemoeid van 100.000 euro.

7. Heb je dit jaar nog andere genres verkend?
Niet echt, of het moet zijn dat ik opnieuw een poging heb gewaagd tot het lezen van een dichtbundel (Waar we wonen door Thomas Möhlmann). Wat mij betreft gaan dat er meer worden in 2014. En ik bedenk me nu ook dat het lezen van Zeven minuten na middernacht door Patrick Ness onder een nieuw genre valt voor mij, namelijk die van de jeugdliteratuur.

8. Wat was het meest meeslepende, niet-neer-te-leggen boek dat je het afgelopen jaar hebt gelezen?
In de vroege zomer kreeg ik in het kader van een blogtournee het boek De vlinder en de storm door Walter Lucius toegestuurd. De 450 pagina’s van deze superspannende Nederlandse thriller had ik binnen de kortste keren weggelezen. Er schijnen meer delen te volgen.

9. Welk van de boeken die je dit jaar hebt gelezen heeft de allermooiste cover?
Dat is voor mij zonder twijfel het al eerder aangehaalde Zeven minuten na middernacht door Patrick Ness waarvan de fabelachtige illustraties verzorgd zijn door Jim Kay. Gewoonweg grandioos. Om uren in rond te dwalen.

illustratie – Jim Kay

10.Wie is je favoriete personage uit alle boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen?
In heel zijn fout-zijn is dat toch wel het ik-personage uit Van dode mannen win je niet door Walter van den Berg. Deze charmeur met losse handjes weet niet alleen ‘de vrouwtjes’ in te palmen, ook de lezers moeten in sterke schoenen staan willen ze niet een bepaald soort van sympathie voor deze uiterst onsympathieke man voelen. Erg knap wat Walter van den Berg hier voor elkaar heeft gekregen.

11.Welk boek heeft de grootste indruk op je gemaakt in 2013?
Hier twijfel ik tussen twee geschiedenisboeken waarin op verschillende wijze getoond wordt hoe achteloos machthebbers met hun ondergeschikten omgaan. Het is verbijsterend te lezen hoe ontelbaar veel mensenlevens opgeofferd worden voor een zogenaamd hogere zaak. Geschiedenis leert ons een hoop. Vooral dat er geen wijze lessen uit getrokken worden door nieuwe machthebbers die zich aandienen. Ik nomineer ze gewoon allebei: Mao’s massamoord door Frank Dikötter en 1812: Napoleons fatale veldtocht naar Moskou door Adam Zamoyski.

12.Welk boek had een scène die je zo enthousiast maakte, dat je niet kon wachten om er iemand over te vertellen? (Pas op dat je geen spoilers gebruikt!)
Opnieuw een vermelding voor Karl Ove Knausgård. In Vader staat een geweldige scène over hoe de ik-persoon een eerste optreden heeft met de band waarin hij speelt. Op een herfstige dag in 1984 buiten bij een winkelcentrum. Het zou zomaar mijzelf overkomen kunnen zijn. Lees het vanaf pagina 100.

13.Wat is je favoriete relatie (romantisch, vriendschappelijk, familie, enz) uit de boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen?
De relatie tussen Mari en Takahashi in After Dark door Haruki Murakami. Waarom? Hierom:

Takahashi reaches out and takes Mari’s hand. She is momentarily startled but doesn’t pull her hand from his. Takahashi keeps his gentle grip on her hand – her small, soft hand – for a very long time.
“I don’t really want to go,” Mari says.
“To China?”
“Uh-huh.”
“Why not?”
“‘Cause I’m scared.”
“That’s only natural,” he says. “You’re going to a strange, far-off place all by yourself.”
“I know.”
“You’ll be fine, though,” he says. “I know you. And I’ll be waiting for you here.”
Mari nods.
“You’re very pretty,” he says. “Did you know that?”
Mari looks up at Takahashi. Then she withdraws her hand from his and puts it into the pocket of her varsity jacket. Her eyes drop to her feet. She is checking to make sure her yellow sneakers are still clean.
“Thanks. But I want to go home now.”
“I’ll write to you,” he says. “A super-long letter, like in an old-fashioned novel.”
“Okay,” Mari says.

14.Wat is het beste boek dat je hebt gelezen op basis van een recensie?
Een bespreking van Afrikaners. Een volk op drift door Fred de Vries hoorde ik op de radio. Nog diezelfde avond heb ik het boek besteld en meteen begonnen te lezen toen het enkele dagen later bezorgd werd. Geen moment spijt van gehad.

15.Welk boek zou je het allerliefst terug willen zien in de bios, en met welke acteurs in de hoofdrollen?
Omdat ik weet dat The Namesake door Jhumpa Lahiri al verfilmd is, zou ik die het liefst willen zien.

Boeken en Bloggen

16.Wat is je favoriete boekenblog van 2013?
Makkie (zou mijn jongste kleinzoon zeggen). Not just any book en de blogs die Cathelijne Esser op haar eigen site schrijft.

17.Welke review, die je het afgelopen jaar hebt geschreven, is je favoriet?
De fietser en de Mercedes. Over het boek Arabieren kijken door Hassnae Bouazza.

18.Wat is je favoriete boek-gerelateerde ontdekking van het afgelopen jaar? (website, winkel, wat dan ook zolang het maar met boeken te maken heeft.)
De Belgische boekenbeurs in Antwerpen.

19.Wat is jouw mooiste boekenblog moment van 2013?
Dat vond toevalligerwijs ook plaats tijdens die hierboven genoemde boekenbeurs in Antwerpen. En wel de ontmoeting die we hadden met Patrick Ness, schrijver van Zeven minuten na middernacht. Via Een perfecte dag voor literatuur waren we door uitgeverij De Geus uitgenodigd voor een interview met Patrick. Het was een plezierige en leerzame bijeenkomst met deze uiterst vriendelijke man die ook nog zo aardig was om een exemplaar van zijn boek te signeren voor mijn kleinkinderen.

20.Heb je meegedaan aan challenges dit jaar? Zo ja; hoe is dat voor je uitgepakt?
De enige uitdaging die ik mezelf had opgelegd was om 30 boeken of anders minimaal 6.000 pagina’s te lezen. De teller is uiteindelijk blijven stilstaan bij 29 boeken, maar de 6.000 pagina’s ben ik ruimschoots gepasseerd.

Vooruitblik

21.Aan welk boek ben je dit jaar niet toegekomen en staat nu boven aan je nog-te-lezen-lijstje voor volgend jaar?
Marie van Christophe Vekeman.

22.Naar welk boek, wat uitkomt in 2014, kijk je het meest uit?
Heel eerlijk gezegd zou ik niet weten wat er allemaal uitkomt in 2014. Ik laat me maar weer gewoon verrassen.

23.Wat hoop je in 2014 te bereiken met lezen/bloggen?
Meer voldoening te halen uit het lezen omdat het bloggen over boeken je dwingt wat langer na te denken over wat je gelezen hebt. Dat verdiept de leeservaring. Het gelezene blijft ook veel langer hangen is mijn ervaring. Er is dus niets mis met mijn geheugen zoals ik eerder wel dacht.

24.Naar welke boeken-evenementen van 2014 kijk je het meest uit?
Het Crossing Border festival in Den Haag. Ik ben er nog nooit geweest hoewel ik de kans had om er in 2013 via Een perfecte dag voor literatuur naar toe te kunnen. Helaas viel het samen met een hardloopwedstrijd in Nijmegen waar ik me voor had ingeschreven. Dit jaar is het op 13 t/m 15 november. Nieuwe ronden nieuwe kansen.

25.Doe je dit jaar mee aan een lees-challenge? Zo ja; welke?
Yep. Dit jaar ga ik proberen 35 boeken of anders minimaal 7.000 pagina’s te lezen!

~ ~ ~

Solitaire

Vandaag las ik weer verder in ‘The Information’ totdat ik plots op blz 112 een plaatje van een bordspel zag. Ik herkende het meteen als een spel waarmee ik gedurende regenachtige voor- en/of najaarsvakanties uren zoet was, toen we die dagen nog op de camping doorbrachten. Mijn ouders hadden in die tijd een stacaravan waar we niet alleen tijdens vakanties, maar bijna elk weekend te vinden waren. Meestal wisten we ons goed te vermaken, doch niets kinderlijks was mij vreemd en regelmatig had ik dan ook last van een gezonde portie verveling. Spelletjes die ik alleen kon spelen hadden dan de voorkeur wanneer ik eens bij hoge uitzondering geen zin had om te lezen. Natuurlijk was Patience favoriet (voor de jongere lezers onder ons: met behulp van een stapel speelkaarten, en niet op de computer) en later ook Rubiks kubus. Maar Solitaire associeer ik toch het meest met de tijd op de camping. Ik kan me niet herinneren dat ik het spel ooit thuis heb gespeeld.

In het boek wordt Solitaire in het begin van 1840 opgevoerd als een verslavende puzzel die voor Lady Lovelace (oftewel Ada Byron, dochter van Lord Byron) aanleiding is om te trachten, nadat ze doorheeft hoe deze puzzel opgelost kan worden, de oplossing in een formule vast te leggen. In een brief aan Charles Babbage (ontwerper van de eerste geautomatiseerde, programmeerbare, mechanische rekenmachine, de voorloper van de elektronische computer) schrijft ze:

I have done it by trying & observation & can now do it at any time, but I want to know if the problem admits of being put into a mathematical Formula, & solved in this manner. … There must be a definite principle, a compound I imagine of numerical & geometrical properties, on which the solution depends, & which can be put into symbolic language.
[blz.112, The Information – James Gleick]

Deze gedachtengang sprak Babbage erg aan. Het strookte met de ideeën die hij zelf had over hoe een aantal wiskundige problemen misschien waren op te lossen, en hij had al eerder geconstateerd dat Lady Lovelace een zeer getalenteerde vrouw was. In het volgende filmpje wordt wat meer verteld over hun vruchtbare samenwerking die in de loop der jaren ontstond en waar wij nu nog steeds de geautomatiseerde vruchten van plukken:

~ ~ ~

In de ban

In de ban van een boek. Het overkomt me gelukkig weer vaker. Ik kan de concentratie steeds langer vasthouden. Het lukt me om er tijd voor vrij te blijven maken. Ten koste natuurlijk van andere zaken. Social media bijvoorbeeld. Of het lezen van andermans blogs. Maar het is even niet anders. Alles is continu onderhevig aan verschuivende prioriteiten.

Momenteel lees ik ‘The Information’ geschreven door James Gleick. De wervende tekst op de achterflap is als volgt:

We live in the information age. But every era of history has had its own information revolution: the invention of writing, the composition of dictionaries, the creation of the charts that made navigation possible, the discovery of the electronic signal, the cracking of the genetic code.

Wat me vooral aanspreekt is het beeld van huidige ontwikkelingen die als uniek in de geschiedenis worden gezien, terwijl dat bij nader onderzoek nogal meevalt. Informatie is van alle tijden. Keer op keer worstelen mensen door de eeuwen heen met de toenemende hoeveelheid informatie en zoeken ze naar manieren om het te ordenen en op te slaan. De schijnbaar moderne vraag hoe om te gaan met ‘information overload’ werd al lang geleden voor de eerste keer gesteld.

Terwijl de oplossing zo voor de hand ligt. Pak een boek en sluit je af van alle ‘informatie-prikkels’. En je zult zien hoe de rust terugkeert in je leven.

~ ~ ~