Op en neer naar San Francisco zonder een centimeter te bewegen

My grand­fa­ther says that’s what books are for,” Ashoke said, using the oppor­tu­ni­ty to open the vol­ume in his hands. “To trav­el with­out mov­ing an inch.”
[The Name­sake — Jhumpa Lahiri]

Het tweede boek waarin ik dit jaar ben begonnen is Mr. Penumbra’s 24-hour book­store, geschreven door Robin Sloan. In de eerste pagina’s van het ver­haal lezen we hoe de hoofd­per­soon Clay Jan­non op zoek gaat naar een nieuwe baan nadat hij door de economis­che cri­sis werk­loos is gewor­den. Een van de manieren is om te let­ten op bor­d­jes met ‘Help Want­ed’ tij­dens zijn wan­delin­gen door San Fran­cis­co. Hij stu­it al snel op een boek­winkel die om per­son­eel vraagt voor de late dienst. Aan­vanke­lijk aarze­lend besluit Clay toch naar bin­nen te gaan:

I pushed the bookstore’s glass door. It made a bell tin­kle bright­ly up above, and I stepped slow­ly through. I did not real­ize at the time what an impor­tant thresh­old I had just crossed.
[p.7, Mr. Penum­bra, Robin Sloan]

Het moment dat ik deze zin­nen las stapte ik zelf over de drem­pel van City Lights Book­store. San Fran­cis­co was de eindbestem­ming van de trip die we in 1993 door de Verenigde Stat­en onder­na­men en die ons van Oost naar West bracht. We waren vele weken onder­weg en ik was aardig door mijn leesvoor­raad heen. Tij­dens het laat­ste week­end voor­dat we per vlieg­tu­ig huiswaarts zouden keren leek het me dus een goed idee om in ieder geval enkele boek­winkels te bezoeken tij­dens onze wan­del­tocht­en door het cen­trum om iets te kopen voor de lange vlucht terug die ons nog te wacht­en stond.

Nu is het niet zo dat er geen boek­winkels te vin­den waren, maar de meesten kon­den me die dag niet te beko­ren. Veel te groots opgezet, vaak erg gericht op bestellers en dan weinig ander gevarieerd aan­bod of te veel gericht op een leespub­liek waar­toe ik me niet rek­ende. Ik had de hoop om eens lekker te kun­nen gras­duinen tussen aller­lei exo­tis­che boeken en onbek­ende schri­jvers al bij­na opgegeven toen mijn oog viel op ‘City Lights Book­sellers & Pub­lish­ers’. Ter­wi­jl de rest van het reis­gezelschap eerst nog naar wat andere winkels wilde gaan, stak ik de weg over.
I pushed the bookstore’s glass door. It made a bell tin­kle bright­ly up above, and I stepped slow­ly through. I did not real­ize at the time what an impor­tant thresh­old I had just crossed.

Ik moet de tijd com­pleet ver­geten zijn. Verdiept in een of ander reis­boek over een tocht door Zuid-Ameri­ka werd er plots op mijn schoud­er getikt. Het was mijn toen­ma­lige vriendin die wilde weten of ik iets gevon­den had. En of ik iets gevon­den had! De boek­winkel waar­naar ik alti­jd op zoek was geweest!

Vanaf het moment dat ik over de drem­pel stapte waande ik me in een com­pleet nieuwe wereld waar ik me tegelijk­er­ti­jd hele­maal thuis voelde. Alles ademde lezen uit. De inricht­ing, de boeken, het per­son­eel, de geur, het licht, het gelu­id. Het sprak me alle­maal aan. Ik wilde er maar één ding doen: een willekeurig boek pakken (want alle boeken waren goed) en ergens gaan zit­ten om het te lezen. Daar­na een vol­gend boek pakken om het te lezen. Ad infini­tum. Nooit wilde ik meer weg tussen al die boeken die vroe­gen om door mij gelezen te wor­den.

Er wordt geroepen. Van bene­den klinkt de vraag of ik kom eten. Ik kijk op vanu­it het boek dat ik aan het lezen was en dat me onge­merkt naar San Fran­cis­co in het jaar 1993 had gebracht.

Natu­urlijk had die tik op mijn schoud­er het effect dat de betover­ing ver­bro­ken was. Met spi­jt nam ik afscheid van een stapel boeken die ik al gaan­deweg tij­dens mijn rondgang langs de vele schap­pen verza­meld had en ver­li­et uitein­delijk de zaak met enkele boeken die nog steeds een spe­ci­aal plek­je in mijn boekenkast hebben. Het tas­je met logo waarin ik de boeken kon meen­e­men heb ik ingeli­jst. Nu zit het al in een van de ver­huis­dozen, maar in ons nieuwe huis kri­jgt het opnieuw een promi­nente plaats in mijn studeerkamer.

~ ~ ~

The Namesake — het einde

Het was 19 okto­ber 2013. Dat klinkt niet alleen als lang gele­den, het is ook lang gele­den. Ik schreef een tussen­ti­jdse leeser­var­ing van het boek The name­sake door Jhumpa Lahiri. En ik begon de blog­post met excus­es, want ik had beloofd veel eerder met mijn besprek­ing te komen. Daarom voelde ik mij ged­won­gen aan het eind de druk wat op te voeren.

Maar daarover een vol­gende keer meer, en geloof me dat zal niet weer over acht weken zijn.

Inmid­dels zijn we zo’n veer­tien weken (dat klinkt als veel, en het is ook veel) verder en heb ik opnieuw bewezen erg goed te zijn in het beloven maar stukken min­der in het tijdig nakomen ervan. Doch niet getreurd. Van­daag dan ein­delijk het langverwachte (kuch) laat­ste deel van mijn recen­sie naar aan­lei­d­ing van de boeken­ruil met @JuL1ta.

HOOFDSTUK 10 — BLZ 246 T/M 267:

We zijn aangekomen in het jaar 1999. Gogol and Moushu­mi zijn 1 jaar getrouwd. Het vertellersper­spec­tief ver­schuift naar Moushu­mi. Op de avond dat ze naar een restau­rant gaan om hun huwelijks­dag te vieren halen ze herin­ner­in­gen op. Het blijkt dat Gogol zich een aan­tal zak­en niet meer voor de geest kan halen. Zo herkent hij de jurk niet die Moushu­mi nu aan­heeft, en die ze ook droeg de eerste keer dat ze samen een afspraak had­den en daar­na in bed eindig­den:

She’s dis­ap­point­ed but not sur­prised. By now she’s learned that his architect’s mind for detail fails when it comes to every­day things. […] She can’t real­ly blame him for not remem­ber­ing. She her­self can no longer remem­ber the exact date of that evening. It had been a Sat­ur­day in Novem­ber. But now those land­marks in their courtship have fad­ed, have giv­en way to the occa­sion they are now cel­e­brat­ing. [p.248]

Al snel hier­na ont­dekt Moushu­mi dat een oude liefde van haar de uni­ver­siteit bezoekt waar zij les­geeft. En het duurt niet lang voor­dat ze een affaire hebben. Het feit dat haar min­naar totaal niet bezig is met haar huidi­ge relatie maakt het voor haar makke­lijk­er om zich geheel over te geven en ze gaat hem steeds vak­er bezoeken. Gogol heeft onder­tussen geen enkel ver­moe­den van het dubbelleven dat Moushu­mi lei­dt:

As usu­al they have din­ner, talk of their days. They clean up the kitchen togeth­er, then sit on the sofa and watch tele­vi­sion while she cor­rects her stu­dents’ quizzes and exer­cis­es. Dur­ing the eleven o’clock news, they have bowls of Ben and Jerry’s, then brush their teeth. As usu­al they get into bed, kiss, then slow­ly they turn away from each oth­er in order to stretch com­fort­ably into sleep. Only Moushu­mi stays awake. [p.264–265]

HOOFDSTUK 11 — BLZ 268 T/M BLZ 273:

Terug bij Gogol. Hij is alleen in hun apparte­ment. Moushu­mi is naar een con­fer­en­tie in Palm Beach waar hij pas op het laatst iets van hoorde ter­wi­jl zij bleef bew­eren dat ze het al veel eerder aan hem had verteld. Zijn gedacht­en dwalen af naar het vorige week­end toen ze Thanks­giv­ing vier­den met de fam­i­lie. Zijn zus had haar nieuwe vriend meegenomen en Gogol kon slechts met jaloezie kijken hoe ze niet van elka­ar af kon­den bli­jven. Het doet Gogol afvra­gen wat er mis is met zijn huwelijk. Hij denkt er aan om miss­chien een vakantie te boeken om zijn relatie met Moushu­mi een nieuwe ‘boost’ te geven.

HOOFDSTUK 12 — BLZ 274 T/M BLZ 291:

Het jaar 2000. We zijn 32 jaar verder sinds het ver­haal een aan­vang nam. Ashima is bezig met de voor­berei­din­gen voor een afschei­d­se­ten­t­je in het huis waar zij zolang heeft gewoond met Ashoke. Maar nu heeft ze het huis verkocht en besloten om voor­taan beurtel­ings zes maan­den in India en de VS te gaan door­bren­gen bij fam­i­lie en vrien­den. Sonia gaat bin­nenko­rt trouwen en Gogol is geschei­den.

Gogol arriveert in Boston en over­denkt zijn lev­en. In een korte flash­back kri­j­gen we te lezen hoe hij achter de affaire van Moushu­mi is gekomen waar­na zij bin­nen enkele dagen uit zijn lev­en is vertrokken om terug te keren naar Par­i­js. Vreemd genoeg voelt Gogol geen enkele wrok:

Still, he won­ders how he’s arrived at all this: that he is thir­ty-two years old, and already mar­ried and divorced. His time with her seems like a per­ma­nent part of him that no longer has any rel­e­vance, or cur­ren­cy. As if that time were a name he’d ceased to use. [p.284]

Wach­t­end bij het sta­tion tot­dat hij opge­haald wordt door zijn zus voelt Gogol hoezeer hij zich eigen­lijk alti­jd aan Boston en aan zijn fam­i­lie ver­bon­den heeft gevoeld.

In de afs­lui­tende bladz­i­jdes zien we hoe Gogol tij­dens het vaar­welfeestje op zoek gaat naar een foto­cam­era en terechtkomt op zijn oude kamer. Daar vin­dt hij het boek van de Rus­sis­che schri­jver Gogol welke zijn vad­er hem voor zijn ver­jaardag in 1982 cadeau had gegeven. En ein­delijk begint Gogol te lezen.

~ ~ ~

Het is er dan toch van gekomen. In drie ver­schil­lende blog­posts (deel 1 en 2 kun je vin­den door op de num­mers te klikken) heb ik een poging gedaan om het ver­haal van The name­sake te vertellen, met daar­bij regel­matig een mooi citaat. Hopelijk heb ik het op een zodanige manier gedaan dat het eventuele lez­ers ent­hou­si­ast heeft gemaakt om dit boek zelf te gaan lezen. Ik vind namelijk dat het erg de moeite waard is. Jhumpa Lahiri schri­jft in een pret­tig aan­ge­name sti­jl. Ner­gens hoog­dravende lit­eraire uitwei­din­gen maar uiterst ver­zorgd en op z’n tijd poëtisch van aard. Hoewel het ver­haal zich voor­namelijk con­cen­treert op Gogol zijn de uit­stap­jes naar enkele andere bij-fig­uren niet aflei­dend. Voor mij waren het aan­vul­lende vertelper­spec­tieven die het geheel com­pleter maak­ten. Het had wat mij betre­ft zelfs nog wel wat veelom­vat­ten­der mogen zijn. In ieder geval heeft het mij nieuws­gierig gemaakt naar ander werk wat Lahiri heeft geschreven en een bestel­li­jst­je heb ik dan ook al klaarliggen. Want ik heb tevens het gevoel dat naast de mooie manier waarop zij haar ver­halen weet te vertellen ik er tevens ook een hoop van kan leren over bepaalde aspecten van India.

Al vanaf 2000 heb ik via mijn werk regel­matig te mak­en met con­sul­tants of collega’s uit India. In het begin werk­ten zij voor­namelijk nog off­shore en waren de con­tacten beperkt tot mail en con­fer­ence calls. Maar gaan­deweg kwa­men zij steeds vak­er over naar Ned­er­land om ons bij te staan tij­dens aller­lei soft­ware pro­jecten. Zek­er wan­neer zij dan voor lan­gere tijd bleven kon het niet anders dat we vanzelf te spreken kwa­men over het lev­en en de gewoontes in India. Daar­door was veel van wat ik las in het boek van Lahiri op een bepaalde manier herken­baar. Vreemd is wel dat ik tot nu toe nog met nie­mand van hen gespro­ken heb over dit boek. Maar over boeken spreken we in het alge­meen erg weinig op mijn werk. Hoo­gu­it over films. Miss­chien dat ik het toch eens moet ver­melden. Wie weet heeft een van hen de film gezien, of nog beter, het boek gelezen.

Wat deze leeser­var­ing en de boeken­ruil met @JuL1ta nog wat meer bij­zon­der maakt is het feit dat we samen een inter­view hebben bijge­woond van Jhumpa Lahiri toen ze even­t­jes over was in Ned­er­land vanu­it haar nieuwe woon­plaats in Ital­ië. De avond werd ver­zorgd door de Sticht­ing Lit­eraire Activiteit­en Ams­ter­dam in De Duif op 30 okto­ber 2013. Ze was uitgen­odigd naar aan­lei­d­ing van haar nieuwe roman Twee broers, en de inter­view­er was Arjan Peters. Mij vie­len die avond twee din­gen op. Ten eerste dat Lahiri bij deze nieuwe roman niet echt stilges­taan had bij de namen die ze voor de roman­per­son­ages bedacht had. Ter­wi­jl The name­sake zo’n beet­je rond dit gegeven gecon­strueerd is. En het tweede was haar bew­er­ing dat ze onder andere naar Ital­ië is ver­huisd om daar opnieuw te kun­nen begin­nen met het schri­jven in een voor haar andere taal. Ze ziet dit als een soort nieuwe start of op z’n minst vol­gende stap in haar schri­jver­schap. Een heel aparte en gedurfde actie wat mij betre­ft. Het zal mij zeer zek­er niet weer­houden haar nieuwe werk te gaan lezen.

~ ~ ~

#25books

Hal­lo lieve lez­er! Fijn dat jij ook in het nieuwe jaar mijn site weer met een bezoek­je vereert. Bij deze wens ik oprecht dat het een jaar mag wor­den nog mooier dan je jezelf gewenst hebt toen je afgelopen nacht om 12 uur de ogen heel even sloot en een kijk­je nam in het nieuwe jaar. Zelf zie ik mijn bij­drage in het streven naar een liefde- en respectvolle omgang met alles wat leeft en bloeit. Daar kan ik mezelf nog heel wat in ver­beteren en zal het ook niet nalat­en om dat te doen. Verder wil ik proberen min­der te kla­gen en te zeuren. Want om heel eerlijk te zijn, ik heb weinig reden om te kla­gen en te zeuren. In die zin ben ik een geze­gend mens. Dus laat ik daar blij om zijn. Wat niet wil zeggen dat ik groot leed en per­soon­lijke drama’s bij anderen bagatel­liseer. Inte­gen­deel. Door mijzelf wat beschei­den­er op te stellen hoop ik dat de aan­dacht gaat naar diege­nen die echt reden tot kla­gen hebben (en het vaak niet doen). Dan gaat miss­chien tevens de hulp hun kant op.

Kor­tom, lat­en we er iets prachtigs van mak­en dit jaar!

~ ~ ~

Op deze eerste dag van het nieuwe jaar wil ik van de gele­gen­heid gebruik mak­en om in te hak­en op een leuke enquête die ik op de site van Inge leest tegenkwam. Het (meer gaan) lezen en ver­vol­gens een leeser­var­ing plaat­sen is iets wat bij mij in 2013 vastere vor­men heeft aangenomen door de deel­name aan Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur, en dit jaar ben ik van plan daar vrolijk mee verder te gaan.

[Een overzicht van de boeken die ik het afgelopen jaar heb uit­gelezen is hier te vin­den.]

Terugblik

1. Wat was het beste boek dat je het afgelopen jaar hebt gelezen? 
Natu­urlijk was daar de bij­zon­dere ervar­ing die ik had met het boek ‘Bloggen als een pro’ door Elja Daae, maar de keus is gevallen op The Infor­ma­tion door James Gle­ick.

Ik geef hier de ‘infor­matie’ op de achter­flap die mij meteen deed over­halen dit boek aan te schaf­fen:

We live in the infor­ma­tion age. But every era of his­to­ry has had its own infor­ma­tion rev­o­lu­tion: the inven­tion of writ­ing, the com­po­si­tion of dic­tio­nar­ies, the cre­ation of the charts that made nav­i­ga­tion pos­si­ble, the dis­cov­ery of the elec­tron­ic sig­nal, the crack­ing of the genet­ic code.
In The Infor­ma­tion, best­selling author of Chaos, James Gle­ick, tells the sto­ry of how human beings use, trans­mit and keep what they know. From African talk­ing drums to Wikipedia, from Morse code to the ‘bit’, it is a fas­ci­nat­ing account of the mod­ern age’s defin­ing idea and a bril­liant explo­ration of how infor­ma­tion has repeat­ed­ly rev­o­lu­tionised our lives.

2. Welk boek heeft je het meest teleurgesteld het afgelopen jaar?
Teleurgesteld is een te groot woord, maar ik had meer verwacht van The Ital­ian Sec­re­tary door Caleb Carr. Ik had net de tv-serie over Sher­lock Holmes van de BBC ont­dekt en in een korte tijd achter elka­ar gekeken. Daar­na ‘viel ik een zwart gat’ en ging op zoek in mijn boekenkast waar ik al snel op het boek van Carr stuitte. Eerder had ik van hem o.a. The Alienist gelezen wat me goed bevallen was, daarom ik dacht me geen buil te vallen aan zijn poging om een Sher­lock Holmes ‘in de oude sti­jl’ te schri­jven. Dat viel dus wat tegen.

3. Door welk boek ben je het afgelopen jaar aan­ge­naam ver­rast?
Een ver­rass­ing was voor mij The Name­sake door Jhumpa Lahiri. Via de spon­tane boeken­ruil die Juli en ik zijn begonnen (en die we lekker in ons eigen tem­po doen) ben ik aan dit boek begonnen zon­der enkele verwacht­ing vooraf. Ik had nog nooit van zow­el boek als schri­jf­ster geho­ord en ik denk dat ik niet snel zelf voor dit boek gekozen zou hebben. Daarom is er dus zoi­ets moois als een boeken­ruil.

4. Als je van alle boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen slechts één titel aan mocht raden.., welk boek zou je dan kiezen?
Sim­pel. Ara­bieren kijken door Has­s­nae Bouaz­za. Omdat het zo’n belan­grijk boek is.

5. Wat is de beste boeken­reeks die je het afgelopen jaar hebt ont­dekt?
Of het als een reeks gezien wordt, weet ik niet. Maar de boeken van Karl Ove Knaus­gård gaan mij hopelijk nog veel leesplezi­er geven. Het eerste deel Vad­er is in ieder geval grandioos. Liefde ligt klaar.

6. Welke nieuwe, veel­belovende auteur heb je het afgelopen jaar ont­dekt?
Dat is toch wel de auteur wiens boek ik als laat­ste heb gelezen in 2013. Het gaat hier om João Ricar­do Pedro die debu­teerde met Jouw gezicht zal het laat­ste zijn:

[…] is van huis uit tech­nisch inge­nieur en werk­te meer dan tien jaar in de telecom­mu­ni­catie. In de lente van 2009 werd hij ontsla­gen en kon hij zijn langgekoes­ter­de droom vervullen: een roman schri­jven. Hij ontv­ing er prompt de lit­eraire pri­js LeYa voor, waarmee een geldbedrag is gemoeid van 100.000 euro.

7. Heb je dit jaar nog andere gen­res verk­end?
Niet echt, of het moet zijn dat ik opnieuw een poging heb gewaagd tot het lezen van een dicht­bun­del (Waar we wonen door Thomas Möhlmann). Wat mij betre­ft gaan dat er meer wor­den in 2014. En ik bedenk me nu ook dat het lezen van Zeven minuten na mid­der­nacht door Patrick Ness onder een nieuw genre valt voor mij, namelijk die van de jeugdlit­er­atu­ur.

8. Wat was het meest meeslepende, niet-neer-te-leggen boek dat je het afgelopen jaar hebt gelezen?
In de vroege zomer kreeg ik in het kad­er van een blog­tournee het boek De vlin­der en de storm door Wal­ter Lucius toeges­tu­urd. De 450 pagina’s van deze super­span­nende Ned­er­landse thriller had ik bin­nen de kort­ste keren weggelezen. Er schi­j­nen meer delen te vol­gen.

9. Welk van de boeken die je dit jaar hebt gelezen heeft de aller­mooiste cov­er?
Dat is voor mij zon­der twi­jfel het al eerder aange­haalde Zeven minuten na mid­der­nacht door Patrick Ness waar­van de fabelachtige illus­traties ver­zorgd zijn door Jim Kay. Gewoon­weg grandioos. Om uren in rond te dwalen.

illus­tratie — Jim Kay

10.Wie is je favori­ete per­son­age uit alle boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen?
In heel zijn fout-zijn is dat toch wel het ik-per­son­age uit Van dode man­nen win je niet door Wal­ter van den Berg. Deze charmeur met losse hand­jes weet niet alleen ‘de vrouwt­jes’ in te pal­men, ook de lez­ers moeten in sterke schoe­nen staan willen ze niet een bepaald soort van sym­pa­thie voor deze uiterst onsym­pa­thieke man voe­len. Erg knap wat Wal­ter van den Berg hier voor elka­ar heeft gekre­gen.

11.Welk boek heeft de groot­ste indruk op je gemaakt in 2013?
Hier twi­jfel ik tussen twee geschiedenis­boeken waarin op ver­schil­lende wijze getoond wordt hoe achteloos machtheb­bers met hun ondergeschik­ten omgaan. Het is ver­bi­jsterend te lezen hoe ontel­baar veel mensen­levens opge­of­ferd wor­den voor een zoge­naamd hogere zaak. Geschiede­nis leert ons een hoop. Vooral dat er geen wijze lessen uit getrokken wor­den door nieuwe machtheb­bers die zich aan­di­enen. Ik nom­i­neer ze gewoon alle­bei: Mao’s mas­samo­ord door Frank Diköt­ter en 1812: Napoleons fatale veld­tocht naar Mosk­ou door Adam Zamoys­ki.

12.Welk boek had een scène die je zo ent­hou­si­ast maak­te, dat je niet kon wacht­en om er iemand over te vertellen? (Pas op dat je geen spoil­ers gebruikt!)
Opnieuw een ver­meld­ing voor Karl Ove Knaus­gård. In Vad­er staat een geweldige scène over hoe de ik-per­soon een eerste optre­den heeft met de band waarin hij speelt. Op een herf­stige dag in 1984 buiten bij een winkel­cen­trum. Het zou zomaar mijzelf overkomen kun­nen zijn. Lees het vanaf pag­i­na 100.

13.Wat is je favori­ete relatie (roman­tisch, vriend­schap­pelijk, fam­i­lie, enz) uit de boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen?
De relatie tussen Mari en Taka­hashi in After Dark door Haru­ki Muraka­mi. Waarom? Hierom:

Taka­hashi reach­es out and takes Mari’s hand. She is momen­tar­i­ly star­tled but doesn’t pull her hand from his. Taka­hashi keeps his gen­tle grip on her hand — her small, soft hand — for a very long time.
“I don’t real­ly want to go,” Mari says.
“To Chi­na?”
“Uh-huh.”
“Why not?”
“ ‘Cause I’m scared.”
“That’s only nat­ur­al,” he says. “You’re going to a strange, far-off place all by your­self.”
“I know.”
“You’ll be fine, though,” he says. “I know you. And I’ll be wait­ing for you here.”
Mari nods.
“You’re very pret­ty,” he says. “Did you know that?”
Mari looks up at Taka­hashi. Then she with­draws her hand from his and puts it into the pock­et of her var­si­ty jack­et. Her eyes drop to her feet. She is check­ing to make sure her yel­low sneak­ers are still clean.
“Thanks. But I want to go home now.”
“I’ll write to you,” he says. “A super-long let­ter, like in an old-fash­ioned nov­el.”
“Okay,” Mari says.

14.Wat is het beste boek dat je hebt gelezen op basis van een recen­sie?
Een besprek­ing van Afrikan­ers. Een volk op drift door Fred de Vries hoorde ik op de radio. Nog diezelfde avond heb ik het boek besteld en meteen begonnen te lezen toen het enkele dagen lat­er bezorgd werd. Geen moment spi­jt van gehad.

15.Welk boek zou je het aller­lief­st terug willen zien in de bios, en met welke acteurs in de hoof­drollen?
Omdat ik weet dat The Name­sake door Jhumpa Lahiri al ver­filmd is, zou ik die het lief­st willen zien.

Boeken en Bloggen

16.Wat is je favori­ete boeken­blog van 2013?
Makkie (zou mijn jong­ste klein­zoon zeggen). Not just any book en de blogs die Cathe­li­jne Ess­er op haar eigen site schri­jft.

17.Welke review, die je het afgelopen jaar hebt geschreven, is je favori­et?
De fietser en de Mer­cedes. Over het boek Ara­bieren kijken door Has­s­nae Bouaz­za.

18.Wat is je favori­ete boek-gere­la­teerde ont­dekking van het afgelopen jaar? (web­site, winkel, wat dan ook zolang het maar met boeken te mak­en heeft.)
De Bel­gis­che boeken­beurs in Antwer­pen.

19.Wat is jouw mooiste boeken­blog moment van 2013?
Dat vond toe­val­liger­wi­js ook plaats tij­dens die hier­boven genoemde boeken­beurs in Antwer­pen. En wel de ont­moet­ing die we had­den met Patrick Ness, schri­jver van Zeven minuten na mid­der­nacht. Via Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur waren we door uit­gev­er­ij De Geus uitgen­odigd voor een inter­view met Patrick. Het was een plezierige en leerzame bijeenkomst met deze uiterst vrien­delijke man die ook nog zo aardig was om een exem­plaar van zijn boek te signeren voor mijn kleinkinderen.

20.Heb je meegedaan aan chal­lenges dit jaar? Zo ja; hoe is dat voor je uit­gepakt?
De enige uitdag­ing die ik mezelf had opgelegd was om 30 boeken of anders min­i­maal 6.000 pagina’s te lezen. De teller is uitein­delijk bli­jven stil­staan bij 29 boeken, maar de 6.000 pagina’s ben ik ruim­schoots gepasseerd.

Vooruitblik

21.Aan welk boek ben je dit jaar niet toegekomen en staat nu boven aan je nog-te-lezen-lijst­je voor vol­gend jaar?
Marie van Christophe Veke­man.

22.Naar welk boek, wat uitkomt in 2014, kijk je het meest uit?
Heel eerlijk gezegd zou ik niet weten wat er alle­maal uitkomt in 2014. Ik laat me maar weer gewoon ver­rassen.

23.Wat hoop je in 2014 te bereiken met lezen/bloggen?
Meer vol­doen­ing te halen uit het lezen omdat het bloggen over boeken je dwingt wat langer na te denken over wat je gelezen hebt. Dat verdiept de leeser­var­ing. Het gelezene bli­jft ook veel langer hangen is mijn ervar­ing. Er is dus niets mis met mijn geheugen zoals ik eerder wel dacht.

24.Naar welke boeken-even­e­menten van 2014 kijk je het meest uit?
Het Cross­ing Bor­der fes­ti­val in Den Haag. Ik ben er nog nooit geweest hoewel ik de kans had om er in 2013 via Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur naar toe te kun­nen. Helaas viel het samen met een hard­loop­wed­stri­jd in Nijmegen waar ik me voor had ingeschreven. Dit jaar is het op 13 t/m 15 novem­ber. Nieuwe ron­den nieuwe kansen.

25.Doe je dit jaar mee aan een lees-chal­lenge? Zo ja; welke?
Yep. Dit jaar ga ik proberen 35 boeken of anders min­i­maal 7.000 pagina’s te lezen!

~ ~ ~

The Namesake — Hfst 4 t/m 9

Vol­gende week meer… schreef ik acht weken gele­den. Hoog­ste tijd dus om die belofte in te lossen. Waar was ik ook alweer gebleven? Oh ja, bij

HOOFDSTUK 4 — BLZ 72 T/M BLZ 96:

Gogol viert zijn veer­tiende ver­jaardag. Van zijn vad­er kri­jgt hij een boek met ver­halen van de Rus­sis­che schri­jver Gogol. Ashoke is bij­na zover dat hij Gogol ein­delijk kan vertellen waarom deze schri­jver zo belan­grijk voor hem is.

I feel a spe­cial kin­ship with Gogol,” Ashoke says, “more than with any oth­er writer. Do you know why?”
“You like his sto­ries.”
“Apart from that. He spent most of his adult life out­side his home­land. Like me.”
Gogol nods. “Right.”
“And there is anoth­er rea­son.”
The music ends and there is silence. But then Gogol flips the record, turn­ing the vol­ume up on ‘Rev­o­lu­tion 1’. [p.77]

Het moment is voor­bij. En de vraag is of Gogol de reden voor zijn naamgev­ing wel zou hebben gewaardeerd. Hij gaat zich namelijk steeds meer erg­eren aan zijn ‘pet name’. Nadat ze voor een peri­ode van acht maan­den in India zijn geweest omdat zijn vad­er een sab­bat­i­cal heeft weten te rege­len, gaat Gogol bij terugkomst in de VS steeds vak­er de naam Nikhil (zijn ‘good name’) gebruiken.

HOOFDSTUK 5 — BLZ 97 T/M BLZ 124:

Wan­neer hij aangenomen wordt op een uni­ver­siteit in een andere staat, trekt Gogol de stoute schoe­nen aan en laat bij de recht­bank zijn offi­ciële naam veran­deren in Nikhil. Hij ziet dit als een nieuwe start. Thuis bli­jven ze hem natu­urlijk aanspreken met Gogol, maar hier op de uni­ver­siteit, tussen zijn nieuwe vrien­den is hij Nikhil. Maar gaan­deweg beseft Gogol dat hij zichzelf nog steeds als Gogol voelt. Er is voor hem niets veran­derd. Zijn nieuwe vrien­den weten alleen wie hij nu is, zij ken­nen niet zijn verleden.

In deze tijd wordt hij ook voor de eerste keer ver­liefd, en wel op Ruth. Een jaar gaat voor­bij waarin ze elka­ar vaak zien en hun band inniger wordt. Maar Gogol’s oud­ers willen er niets van weten. Dit prob­leem lost zich vanzelf op wan­neer Ruth en Gogol uit elka­ar gaan niet lang nadat Ruth terugge­keerd is van een vakantie in Enge­land.

Aan het eind van dit hoofd­stuk kri­jgt Gogol alsnog te horen van zijn vad­er waarom de schri­jver Gogol zo belan­grijk voor hem is. Ashoke vertelt het ver­haal ter­wi­jl ze samen in de auto zit­ten.

Gogol lis­tens, stunned, his eyes fixed on his father’s pro­file. Though there are only inch­es between them, for an instant his father is a stranger, a man who has kept a secret, has sur­vived a tragedy, a man whose past he does not ful­ly know.
[…]
“Why don’t I know this about you?” Gogol says. His voice sounds harsh, accus­ing, but his eyes well with tears. “Why haven’t you told me this until now?”
“It nev­er felt like the right time,” his father says. [p.123]

Wan­neer zijn vad­er hem lat­er met Gogol aanspreekt, heeft dit een com­pleet andere beteke­nis gekre­gen.

HOOFDSTUK 6 — BLZ 125 T/M BLZ 158:

Het is 1994 en Gogol woont inmid­dels in New York en werkt voor een architek­ten­bu­reau. Hij leert Max­ine ken­nen en trekt na een poos in bij haar en haar oud­ers, want ze woont nog thuis. De oud­ers van Max­ine behoren tot de ‘upper-class’ en houden er een lux­ueuze lev­enssti­jl op na. Het kost Gogol weinig moeite om zich aan hun manier van lev­en aan te passen. Hij bezoekt zijn oud­ers nog maar onregel­matig. De eerstvol­gende zomer­vakantie nadat hij bij Max­ine is ingetrokken brengt hij door in New Hamp­shire, ook weer opnieuw samen met de oud­ers en grootoud­ers van Max­ine die daar een vakantiehuis aan een groot meer hebben. Onder­weg naar dit vakantiead­res stopt hij met Max­ine bij zijn oud­ers voor een kort bezoek­je.

Gelei­delijk aan zien we in het ver­haal opnieuw een ver­schuiv­ing in ver­haalper­spec­tief. Het is Ashima die we nu vol­gen tij­dens de voor­berei­din­gen ron­dom Ker­st­mis. Zij is alleen thuis omdat haar man een aanstelling aan een andere uni­ver­siteit heeft aan­vaard en daarom steev­ast enkele weken uithuizig is. Op een zondag belt haar man om te zeggen dat hij zich niet goed voelt en naar het zieken­huis gaat. Lat­er die avond kri­jgt ze bericht dat hij is overleden.

HOOFDSTUK 7 — BLZ 159 T/M BLZ 187:

Gogol vliegt alleen vanu­it New York naar Ohio om het lichaam van zijn vad­er te iden­ti­fi­ceren en zijn apparte­ment op te ruimen en op te zeggen. Zijn zus bli­jft bij hun moed­er. Wan­neer Max­ine hem belt aan het eind van de avond hoe alles is gegaan, zegt ze hem in een hotel te gaan slapen. Maar Gogol kan niet weg uit het apparte­ment van zijn vad­er. Hij bli­jft slapen op de bank en heeft een gro­ten­deels door­waak­te nacht waarin hij veel herin­ner­in­gen aan zijn oud­ers voor­bij ziet trekken.

De dagen erna bli­jft Gogol bij zijn moed­er en zus. Tegen de tijd dat Ker­st­mis aan­breekt besluit Gogol dat hij niet met Max­ine mee­gaat naar New Hamp­shire om daar de ker­st­vakantie door te bren­gen.

HOOFDSTUK 8 — BLZ 188 T/M BLZ 218:

Bin­nen enkele maan­den na het over­li­j­den van Ashoke, gaan Gogol en Max­ine uit elka­ar. Gogol gaat weer wonen in zijn eigen kleine apparte­ment welke hij nooit had opgezegd. Hij werkt nog steeds bij het architek­ten­bu­reau. Op een dag spreekt hij af met Moushu­mi, de dochter van vrien­den van zijn oud­ers. Hij kan haar zich nog vaag herin­neren van vroeger. De afspraak is niet spon­taan, maar op voor­spraak van zijn moed­er.

HOOFDSTUK 9 — BLZ 219 T/M BLZ 245:

De ken­nis­mak­ing valt goed. Bin­nen een jaar zijn getrouwd en gaan wonen in een nieuw apparte­ment. Af en toe over­valt Gogol een vorm van jaloezie wan­neer hij er via geza­men­lijke vrien­den aan herin­nerd wordt dat Moushu­mi voorheen en hart­stochtelijke relatie had met een zekere Gra­ham. Hij vraagt zich dan af of hij niet slechts een ver­vanger is. Wan­neer ze in ver­band met een opdracht voor Moushu­mi naar Par­i­js gaan, loopt Gogol ver­lat­en door de strat­en van Par­i­js, ter­wi­jl Moushu­mi in hun hotelka­mer achterbli­jft om haar lez­ing voor te berei­den.

Terug in New York bezoeken ze een feestje waar lat­er op de avond een dis­cussie los­barst over namen naar aan­lei­d­ing van de aanstaande geboorte van een baby bij een van de aan­wezi­gen. Plot­sel­ing vertelt Moushu­mi dat Nikhil niet de echte naam van Gogol is. Gogol is ver­bi­js­terd. Hij had dit in vertrouwen aan haar verteld en nooit verwacht dat zij dit zomaar open­baar zou mak­en. Wan­neer de hilar­iteit geza­kt is vraagt iemand naar het waarom. Gogol zegt slechts dat zijn vad­er een fan was. Waar­na het gesprek verder gaat over de per­fecte naam voor de baby:

Relax,” Edith says. “The per­fect name will come to you in time.”
Which is when Gogol announces, “There’s no such thing.”
“No such thing as what?” Astrid says.
“There’s no such thing as a per­fect name. I think that human beings should be allowed to name them­selves when they turn eight­teen,” he adds. “Until then, pro­nouns.” [p. 244–245]

Het boek is nog niet uit. Er vol­gen nog drie hoofd­stukken. Die ik ook al heb uit­gelezen. Maar daarover een vol­gende keer meer, en geloof me dat zal niet weer over acht weken zijn. Niet alleen zal ik dan het slot­stuk van dit ver­haal weergeven, maar ook uit­ge­breid stil­staan bij mijn eigen leeser­var­ing van het boek.

Dit alle­maal in het kad­er van de boeken­ruil die @JuL1ta en ik zo spon­taan zijn begonnen. Tip­je van de sluier: die knuffelver­zotte @JuL1ta heeft mensenken­nis om mij al meteen zo’n boek te doen toes­turen ter­wi­jl ze me op dat moment nauwelijks kende.

~ ~ ~

The Namesake — Hfst 1 t/m 3

Van­daag een week gele­den ontv­ing ik via de de post het boek ‘The Name­sake’, geschreven door Jhumpa Lahiri. Het was me toeges­tu­urd door @JuL1ta in het kad­er van de boeken­ruil die we zomaar spon­taan vanu­it het niets ges­tart waren. Nu, een week lat­er dus, heb ik er nog niet al teveel in kun­nen lezen. Voor de rede­nen hoef je alleen maar alle blogs tussen 14 augus­tus en van­daag door te nemen. Any­way, inmid­dels ben ik er toch serieus aan begonnen en heb de eerste drie van de in totaal twaalf hoofd­stukken gelezen (oftewel 71 van de 291 pagina’s).

Voor­lop­ige bal­ans: het bevalt me pri­ma en ik ga er vanavond nog in verder. De schri­jf­sti­jl is erg ver­zorgd. Pret­tig om te lezen. Veel mooie ele­gante zin­nen met orig­inele beelden en metaforen. Het is ook een roman waar niets beschreven wordt zon­der dat het een bepaalde rol speelt in het verdere ver­loop van het ver­haal. Zon­der dat het tot nu toe geforceerd overkomt.

In de rest van deze blog­post ga ik een korte samen­vat­ting (zon­der ‘spoil­ers’) geven van de drie hoofd­stukken, maar allereerst nog eens de tekst van de achter­flap:

Gogol is named after his father’s favourite author. But grow­ing up in an Indi­an fam­i­ly in sub­ur­ban Amer­i­ca, the boy starts to hate the awk­ward name and itch­es to cast it off, along with the inher­it­ed val­ues it rep­re­sents. Deter­mined to live a life far removed from that of his par­ents, Gogol sets off on his own path only to dis­cov­er that the search for iden­ti­ty depends on much more than a name.

Hoofdstuk 1 — blz 1 t/m blz 21:

1968 — Het ver­haal begint in de VS, waar de oud­ers van Gogol (die dan nog niet geboren is) zijn gaan wonen nadat Ashoke (de vad­er) een baan op een uni­ver­siteit heeft weten te bemachti­gen. Ashima (de moed­er) is zwanger van Gogol en wordt opgenomen in het zieken­huis voor de bevalling. Ashoke is ged­won­gen te wacht­en en via flash­backs gaat het ver­haal terug in tijd en komen we te weten hoe Ashima en Ashoke elka­ar hebben leren ken­nen en waarom de Rus­sis­che schri­jver Niko­laj Gogol zo’n voor­name rol speelt in het lev­en van Ashoke.

Hoofdstuk 2 — blz 22 t/m blz 47:

De geboorte van hun zoon is een feit en wordt door Ashoke beschouwd als het tweede won­der in zijn lev­en. Wat het eerste won­der was ga ik hier niet verk­lap­pen. Omdat de Ganguli’s nog niet veel mensen hebben leren ken­nen in de VS, en er geen fam­i­lie over kan komen uit India, komen er maar weinig mensen op kraamvis­ite. Toch ziet Ashoke dit bezoek en de cadeau’s als com­pleet anders (posi­tief) dan vergeleken met zijn eigen jeugd in India. Ashima daar­ente­gen ziet het eerder als negatief. Ze maakt een vergelijk­ing met het lev­en in de VS in zijn alge­meen­heid:

With­out a sin­gle grand­par­ent or par­ent or uncle or aunt at her side, the baby’s birth, like most every­thing else in Amer­i­ca, feels some­how hap­haz­ard, only half true. [p.24–25]

In het verdere ver­loop wordt uit de doeken gedaan hoe Gogol aan zijn naam komt, en wat het ver­schil in India is tussen ‘pet names’ en ‘good names’. Voor ons west­er­lin­gen lijkt dit een sub­tiel ver­schil, maar voor de oud­ers van Gogol is het van wezen­lijk belang, en het feit dat door aller­lei omstandighe­den vanaf het allereer­ste begin de naamgev­ing niet cor­rect ver­loopt bij de geboorte van Gogol, zet de toon voor de rest van het boek.

Hoofdstuk 3 — blz 48 t/m blz 71:

1971 — Het gezin Gan­guli is ver­huisd naar een kleinere stad van­wege een nieuwe baan voor Ashoke. Hier hebben ze de beschikking over een com­pleet eigen won­ing in plaats van het gedeelde apparte­ment waar ze al die tijd hebben gewoond. Opnieuw is het Ashoke die over­loopt van ent­hou­si­asme. Voor Ashima valt de over­gang van de grote stad (Boston) naar deze stille ‘sub­urb’ erg tegen. Nog meer wordt ze zich bewust van het vreemdel­ing zijn. Iets wat ze vergelijkt met een lev­enslange zwanger­schap:

For being a for­eign­er, Ashima is begin­ning to real­ize, is a sort of life­long preg­nan­cy — a per­pet­u­al wait, a con­stant bur­den, a con­tin­u­ous feel­ing out of sorts. It is an ongo­ing respon­si­bil­i­ty, a paren­the­sis in what had once been ordi­nary life, only to dis­cov­er that that pre­vi­ous life has van­ished, replaced by some­thing more com­pli­cat­ed and demand­ing. Like preg­nan­cy, being a for­eign­er, Ashima believes, is some­thing that elic­its the same curios­i­ty from strangers, the same com­bi­na­tion of pity and respect. [p.49–50]

Gelei­delijk aan zien we hoe de focus van het ver­haal richt­ing Gogol ver­schuift. Naar­mate hij opgroeit kri­jgt hij langzaa­maan een stem en ver­schuiv­en zijn oud­ers naar de achter­grond. Dat heeft meteen ver­strekkende gevol­gen wan­neer hij voor de eerste keer naar school gaat en daar alleen reageert op de naam Gogol (eigen­lijk zijn ‘pet name’), en niet op de naam Nikhil (wat zijn ‘good name’ is). Verder kri­jgt Gogol er een zus­je bij (Son­ali) en lijkt het gezin zek­er voor de buiten­wereld zich steeds meer aan te passen aan ‘the Amer­i­can way of life’. Het hoofd­stuk sluit af met een schooltrip­je waar Gogol voor het eerst echt bewust raakt van de eige­naardigheid en uniciteit van zijn naam.

Weten hoe het verder gaat? Lees hier deel 2 en hier deel 3 van mijn besprek­ing.

~ ~ ~

Let the game begin!

Van­daag was het ook voor mij zover. Nadat gis­ter @JuL1ta al haar boek voor de boeken­ruil had ont­van­gen, viel van­mid­dag mijn boek door de brieven­bus. Natu­urlijk had ik vooraf geprobeerd te raden wat zij mij zou toes­turen. Maar dat gaf ik al snel op. Ondoen­lijk. Met de schaarse infor­matie die we uit­gewis­seld had­den in de korte tijd dat we elka­ar pas ken­nen, zouden zowat alle boeken in aan­merk­ing komen. Ik kon niet meer doen dan afwacht­en. Gelukkig heb ik vakantie en dan vliegt de tijd voor­bij.

Dus had ik van­mid­dag niet eens in de gat­en dat er tussen de stapel post een dikke enveloppe zat die spe­ci­aal voor mij bestemd was. Bij­na elke dag komen er wel van die goedge­vulde envelop­pen bij ons bin­nen, en in de meeste gevallen zijn ze voor mijn Inge. Van­daar dat ik rou­tine­matig de stapel op haar bureau legde en verder ging met waar ik mee bezig was. Tot­dat ik werd terug­geroepen omdat er iets voor mij bij de post zat. Op het­zelfde moment wist ik het. Mijn boek! Haar boek! What­ev­er, ons boek! Voorzichtig scheurde ik de enveloppe open en haalde het boek tevoorschi­jn. Er zat ook een brief bij.

Ik ging eerst maar eens koffie zetten. Het boek lag op de keukentafel met de brief openges­la­gen ernaast. Af en toe las ik alvast een zin. Toen de koffie klaar was nam ik alles mee naar buiten waar ik een plek­je opzocht uit de zon. Als eerste begon ik de brief te lezen. Daar­na pak­te ik het boek en bekeek het aan­dachtig. Ik had het nog nooit eerder gezien. In gedacht­en gaf ik @JuL1ta een com­pli­ment. Dat was haar toch maar mooi gelukt om een mij com­pleet onbek­end boek uit te zoeken. Zow­el titel als auteur deden geen enkele bel rinke­len. Nochtans had de auteur al eens ooit de Pulitzer pri­js gewon­nen. En dit boek bleek zelfs ver­filmd te zijn zo las ik op de achter­flap, maar ook dat zorgde nog steeds voor geen enkel teken van herken­ning. Wan­neer het de bedoel­ing was om via deze boeken­ruil in aan­rak­ing te komen met com­pleet andere lit­er­atu­ur dan ik gewend was zelf te kiezen, dan was het nu al ges­laagd te noe­men.

Met de korte samen­vat­ting op de achter­flap moet ik het dus doen:

Gogol is named after his father’s favourite author. But grow­ing up in an Indi­an fam­i­ly in sub­ur­ban Amer­i­ca, the boy starts to hate the ack­ward name and itch­es to cast it off, along with the inher­it­ed val­ues it rep­re­sents. Deter­mined to live a life far removed from that of his par­ents, Gogol sets off on his own path only to dis­cov­er that the search for iden­ti­ty depends on much more than a name.

The Name­sake’, geschreven door Jhumpa Lahiri, want dat is het boek wat ik ont­van­gen heb, lijkt me daarom in alle opzicht­en een ruil waar ik geen spi­jt van ga kri­j­gen. En nu we alle­bei ons boek in bez­it hebben, kan de boeken­ruil offi­cieel van start gaan:

@JuL1ta zal zich aldus gaan verdiepen in ‘Tussen mes en keel’ van Geerten Mei­js­ing, en ik vanzelf­sprek­end in ‘The Name­sake’. De komende tijd zal ik hier regel­matig mijn leeser­varin­gen delen en afs­luiten met een recen­sie. Het is mij nog niet bek­end hoe @JuL1ta dat gaat doen. Zoals gezegd, een aan­tal spel­regels moeten zich nog uitkristalis­eren. Miss­chien deelt ze haar leeser­var­ing alleen met mij. Miss­chien wel hele­maal niet en houdt ze het voor zichzelf. Of miss­chien gaat ze wel in op mijn aan­bod om bijvoor­beeld een gast­blog op mijn site te schri­jven. Wat zij wil. Zolang we maar boeken bli­jven ruilen.

~ ~ ~