#25books

Hal­lo lieve lez­er! Fijn dat jij ook in het nieuwe jaar mijn site weer met een bezoek­je vereert. Bij deze wens ik oprecht dat het een jaar mag wor­den nog mooier dan je jezelf gewenst hebt toen je afgelopen nacht om 12 uur de ogen heel even sloot en een kijk­je nam in het nieuwe jaar. Zelf zie ik mijn bij­drage in het streven naar een liefde- en respectvolle omgang met alles wat leeft en bloeit. Daar kan ik mezelf nog heel wat in ver­beteren en zal het ook niet nalat­en om dat te doen. Verder wil ik proberen min­der te kla­gen en te zeuren. Want om heel eerlijk te zijn, ik heb weinig reden om te kla­gen en te zeuren. In die zin ben ik een geze­gend mens. Dus laat ik daar blij om zijn. Wat niet wil zeggen dat ik groot leed en per­soon­lijke drama’s bij anderen bagatel­liseer. Inte­gen­deel. Door mijzelf wat beschei­den­er op te stellen hoop ik dat de aan­dacht gaat naar diege­nen die echt reden tot kla­gen hebben (en het vaak niet doen). Dan gaat miss­chien tevens de hulp hun kant op.

Kor­tom, lat­en we er iets prachtigs van mak­en dit jaar!

~ ~ ~

Op deze eerste dag van het nieuwe jaar wil ik van de gele­gen­heid gebruik mak­en om in te hak­en op een leuke enquête die ik op de site van Inge leest tegenkwam. Het (meer gaan) lezen en ver­vol­gens een leeser­var­ing plaat­sen is iets wat bij mij in 2013 vastere vor­men heeft aangenomen door de deel­name aan Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur, en dit jaar ben ik van plan daar vrolijk mee verder te gaan.

[Een overzicht van de boeken die ik het afgelopen jaar heb uit­gelezen is hier te vin­den.]

Terugblik

1. Wat was het beste boek dat je het afgelopen jaar hebt gelezen? 
Natu­urlijk was daar de bij­zon­dere ervar­ing die ik had met het boek ‘Bloggen als een pro’ door Elja Daae, maar de keus is gevallen op The Infor­ma­tion door James Gle­ick.

Ik geef hier de ‘infor­matie’ op de achter­flap die mij meteen deed over­halen dit boek aan te schaf­fen:

We live in the infor­ma­tion age. But every era of his­to­ry has had its own infor­ma­tion rev­o­lu­tion: the inven­tion of writ­ing, the com­po­si­tion of dic­tio­nar­ies, the cre­ation of the charts that made nav­i­ga­tion pos­si­ble, the dis­cov­ery of the elec­tron­ic sig­nal, the crack­ing of the genet­ic code.
In The Infor­ma­tion, best­selling author of Chaos, James Gle­ick, tells the sto­ry of how human beings use, trans­mit and keep what they know. From African talk­ing drums to Wikipedia, from Morse code to the ‘bit’, it is a fas­ci­nat­ing account of the mod­ern age’s defin­ing idea and a bril­liant explo­ration of how infor­ma­tion has repeat­ed­ly rev­o­lu­tionised our lives.

2. Welk boek heeft je het meest teleurgesteld het afgelopen jaar?
Teleurgesteld is een te groot woord, maar ik had meer verwacht van The Ital­ian Sec­re­tary door Caleb Carr. Ik had net de tv-serie over Sher­lock Holmes van de BBC ont­dekt en in een korte tijd achter elka­ar gekeken. Daar­na ‘viel ik een zwart gat’ en ging op zoek in mijn boekenkast waar ik al snel op het boek van Carr stuitte. Eerder had ik van hem o.a. The Alienist gelezen wat me goed bevallen was, daarom ik dacht me geen buil te vallen aan zijn poging om een Sher­lock Holmes ‘in de oude sti­jl’ te schri­jven. Dat viel dus wat tegen.

3. Door welk boek ben je het afgelopen jaar aan­ge­naam ver­rast?
Een ver­rass­ing was voor mij The Name­sake door Jhumpa Lahiri. Via de spon­tane boeken­ruil die Juli en ik zijn begonnen (en die we lekker in ons eigen tem­po doen) ben ik aan dit boek begonnen zon­der enkele verwacht­ing vooraf. Ik had nog nooit van zow­el boek als schri­jf­ster geho­ord en ik denk dat ik niet snel zelf voor dit boek gekozen zou hebben. Daarom is er dus zoi­ets moois als een boeken­ruil.

4. Als je van alle boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen slechts één titel aan mocht raden.., welk boek zou je dan kiezen?
Sim­pel. Ara­bieren kijken door Has­s­nae Bouaz­za. Omdat het zo’n belan­grijk boek is.

5. Wat is de beste boeken­reeks die je het afgelopen jaar hebt ont­dekt?
Of het als een reeks gezien wordt, weet ik niet. Maar de boeken van Karl Ove Knaus­gård gaan mij hopelijk nog veel leesplezi­er geven. Het eerste deel Vad­er is in ieder geval grandioos. Liefde ligt klaar.

6. Welke nieuwe, veel­belovende auteur heb je het afgelopen jaar ont­dekt?
Dat is toch wel de auteur wiens boek ik als laat­ste heb gelezen in 2013. Het gaat hier om João Ricar­do Pedro die debu­teerde met Jouw gezicht zal het laat­ste zijn:

[…] is van huis uit tech­nisch inge­nieur en werk­te meer dan tien jaar in de telecom­mu­ni­catie. In de lente van 2009 werd hij ontsla­gen en kon hij zijn langgekoes­ter­de droom vervullen: een roman schri­jven. Hij ontv­ing er prompt de lit­eraire pri­js LeYa voor, waarmee een geldbedrag is gemoeid van 100.000 euro.

7. Heb je dit jaar nog andere gen­res verk­end?
Niet echt, of het moet zijn dat ik opnieuw een poging heb gewaagd tot het lezen van een dicht­bun­del (Waar we wonen door Thomas Möhlmann). Wat mij betre­ft gaan dat er meer wor­den in 2014. En ik bedenk me nu ook dat het lezen van Zeven minuten na mid­der­nacht door Patrick Ness onder een nieuw genre valt voor mij, namelijk die van de jeugdlit­er­atu­ur.

8. Wat was het meest meeslepende, niet-neer-te-leggen boek dat je het afgelopen jaar hebt gelezen?
In de vroege zomer kreeg ik in het kad­er van een blog­tournee het boek De vlin­der en de storm door Wal­ter Lucius toeges­tu­urd. De 450 pagina’s van deze super­span­nende Ned­er­landse thriller had ik bin­nen de kort­ste keren weggelezen. Er schi­j­nen meer delen te vol­gen.

9. Welk van de boeken die je dit jaar hebt gelezen heeft de aller­mooiste cov­er?
Dat is voor mij zon­der twi­jfel het al eerder aange­haalde Zeven minuten na mid­der­nacht door Patrick Ness waar­van de fabelachtige illus­traties ver­zorgd zijn door Jim Kay. Gewoon­weg grandioos. Om uren in rond te dwalen.

illus­tratie — Jim Kay

10.Wie is je favori­ete per­son­age uit alle boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen?
In heel zijn fout-zijn is dat toch wel het ik-per­son­age uit Van dode man­nen win je niet door Wal­ter van den Berg. Deze charmeur met losse hand­jes weet niet alleen ‘de vrouwt­jes’ in te pal­men, ook de lez­ers moeten in sterke schoe­nen staan willen ze niet een bepaald soort van sym­pa­thie voor deze uiterst onsym­pa­thieke man voe­len. Erg knap wat Wal­ter van den Berg hier voor elka­ar heeft gekre­gen.

11.Welk boek heeft de groot­ste indruk op je gemaakt in 2013?
Hier twi­jfel ik tussen twee geschiedenis­boeken waarin op ver­schil­lende wijze getoond wordt hoe achteloos machtheb­bers met hun ondergeschik­ten omgaan. Het is ver­bi­jsterend te lezen hoe ontel­baar veel mensen­levens opge­of­ferd wor­den voor een zoge­naamd hogere zaak. Geschiede­nis leert ons een hoop. Vooral dat er geen wijze lessen uit getrokken wor­den door nieuwe machtheb­bers die zich aan­di­enen. Ik nom­i­neer ze gewoon alle­bei: Mao’s mas­samo­ord door Frank Diköt­ter en 1812: Napoleons fatale veld­tocht naar Mosk­ou door Adam Zamoys­ki.

12.Welk boek had een scène die je zo ent­hou­si­ast maak­te, dat je niet kon wacht­en om er iemand over te vertellen? (Pas op dat je geen spoil­ers gebruikt!)
Opnieuw een ver­meld­ing voor Karl Ove Knaus­gård. In Vad­er staat een geweldige scène over hoe de ik-per­soon een eerste optre­den heeft met de band waarin hij speelt. Op een herf­stige dag in 1984 buiten bij een winkel­cen­trum. Het zou zomaar mijzelf overkomen kun­nen zijn. Lees het vanaf pag­i­na 100.

13.Wat is je favori­ete relatie (roman­tisch, vriend­schap­pelijk, fam­i­lie, enz) uit de boeken die je het afgelopen jaar hebt gelezen?
De relatie tussen Mari en Taka­hashi in After Dark door Haru­ki Muraka­mi. Waarom? Hierom:

Taka­hashi reach­es out and takes Mari’s hand. She is momen­tar­i­ly star­tled but doesn’t pull her hand from his. Taka­hashi keeps his gen­tle grip on her hand — her small, soft hand — for a very long time.
“I don’t real­ly want to go,” Mari says.
“To Chi­na?”
“Uh-huh.”
“Why not?”
“ ‘Cause I’m scared.”
“That’s only nat­ur­al,” he says. “You’re going to a strange, far-off place all by your­self.”
“I know.”
“You’ll be fine, though,” he says. “I know you. And I’ll be wait­ing for you here.”
Mari nods.
“You’re very pret­ty,” he says. “Did you know that?”
Mari looks up at Taka­hashi. Then she with­draws her hand from his and puts it into the pock­et of her var­si­ty jack­et. Her eyes drop to her feet. She is check­ing to make sure her yel­low sneak­ers are still clean.
“Thanks. But I want to go home now.”
“I’ll write to you,” he says. “A super-long let­ter, like in an old-fash­ioned nov­el.”
“Okay,” Mari says.

14.Wat is het beste boek dat je hebt gelezen op basis van een recen­sie?
Een besprek­ing van Afrikan­ers. Een volk op drift door Fred de Vries hoorde ik op de radio. Nog diezelfde avond heb ik het boek besteld en meteen begonnen te lezen toen het enkele dagen lat­er bezorgd werd. Geen moment spi­jt van gehad.

15.Welk boek zou je het aller­lief­st terug willen zien in de bios, en met welke acteurs in de hoof­drollen?
Omdat ik weet dat The Name­sake door Jhumpa Lahiri al ver­filmd is, zou ik die het lief­st willen zien.

Boeken en Bloggen

16.Wat is je favori­ete boeken­blog van 2013?
Makkie (zou mijn jong­ste klein­zoon zeggen). Not just any book en de blogs die Cathe­li­jne Ess­er op haar eigen site schri­jft.

17.Welke review, die je het afgelopen jaar hebt geschreven, is je favori­et?
De fietser en de Mer­cedes. Over het boek Ara­bieren kijken door Has­s­nae Bouaz­za.

18.Wat is je favori­ete boek-gere­la­teerde ont­dekking van het afgelopen jaar? (web­site, winkel, wat dan ook zolang het maar met boeken te mak­en heeft.)
De Bel­gis­che boeken­beurs in Antwer­pen.

19.Wat is jouw mooiste boeken­blog moment van 2013?
Dat vond toe­val­liger­wi­js ook plaats tij­dens die hier­boven genoemde boeken­beurs in Antwer­pen. En wel de ont­moet­ing die we had­den met Patrick Ness, schri­jver van Zeven minuten na mid­der­nacht. Via Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur waren we door uit­gev­er­ij De Geus uitgen­odigd voor een inter­view met Patrick. Het was een plezierige en leerzame bijeenkomst met deze uiterst vrien­delijke man die ook nog zo aardig was om een exem­plaar van zijn boek te signeren voor mijn kleinkinderen.

20.Heb je meegedaan aan chal­lenges dit jaar? Zo ja; hoe is dat voor je uit­gepakt?
De enige uitdag­ing die ik mezelf had opgelegd was om 30 boeken of anders min­i­maal 6.000 pagina’s te lezen. De teller is uitein­delijk bli­jven stil­staan bij 29 boeken, maar de 6.000 pagina’s ben ik ruim­schoots gepasseerd.

Vooruitblik

21.Aan welk boek ben je dit jaar niet toegekomen en staat nu boven aan je nog-te-lezen-lijst­je voor vol­gend jaar?
Marie van Christophe Veke­man.

22.Naar welk boek, wat uitkomt in 2014, kijk je het meest uit?
Heel eerlijk gezegd zou ik niet weten wat er alle­maal uitkomt in 2014. Ik laat me maar weer gewoon ver­rassen.

23.Wat hoop je in 2014 te bereiken met lezen/bloggen?
Meer vol­doen­ing te halen uit het lezen omdat het bloggen over boeken je dwingt wat langer na te denken over wat je gelezen hebt. Dat verdiept de leeser­var­ing. Het gelezene bli­jft ook veel langer hangen is mijn ervar­ing. Er is dus niets mis met mijn geheugen zoals ik eerder wel dacht.

24.Naar welke boeken-even­e­menten van 2014 kijk je het meest uit?
Het Cross­ing Bor­der fes­ti­val in Den Haag. Ik ben er nog nooit geweest hoewel ik de kans had om er in 2013 via Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur naar toe te kun­nen. Helaas viel het samen met een hard­loop­wed­stri­jd in Nijmegen waar ik me voor had ingeschreven. Dit jaar is het op 13 t/m 15 novem­ber. Nieuwe ron­den nieuwe kansen.

25.Doe je dit jaar mee aan een lees-chal­lenge? Zo ja; welke?
Yep. Dit jaar ga ik proberen 35 boeken of anders min­i­maal 7.000 pagina’s te lezen!

~ ~ ~

De ondraaglijke waarheid van het bestaan

Deze blog­post is deel 4 van 43 in de serie Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur

Soms kun je door veel te verk­lap­pen nog steeds niets vertellen.

Het boek Zeven minuten na mid­der­nacht, geschreven door Patrick Ness en gebaseerd op een idee door Siob­han Dowd, gaat over de 13-jarige Conor O’Malley die geplaagd wordt door nacht­mer­ries welke te mak­en hebben met het feit dat zijn moed­er een onge­neeslijke vorm van kanker heeft.

Ik wil weten wat er met mijn moed­er gaat gebeuren’, zei Conor.
Het mon­ster was even stil. ‘Weet je dat nu nog niet?’ [p.151]

[Update zater­dagocht­end 30 novem­ber 10.00 uur: Nu vol­gt een com­pleet andere besprek­ing dan welke ik eerst had geschreven, maar die ben ik tij­dens het posten op mon­ster­lijke won­der­baar­lijke wijze kwi­jt­ger­aakt. Geen back-up gemaakt, dus ESDB zoals iemand mij terecht voor de voeten wierp.]

Ik ken een man die een hond had. Hij was erg ver­knocht aan deze hond. Zo erg dat hij er onder geen bed­ing afs­tand van kon doen. Toch moest dat. De man was namelijk zwaar gehand­i­capt ger­aakt en niet meer in staat voor zichzelf te zor­gen. Laat staan voor zijn hond. Eerst dacht ik nog dat het vooral kwam door de band die hij in de jaren had opge­bouwd met deze trouwe vier­voeter dat hij geen afscheid kon nemen. Daar kon ik me alles bij voorstellen. Toch zat het veel dieper. Het had met accep­tatie te mak­en. Indi­en hij in zou stem­men met de goedbe­doelde raad om zijn hond weg te doen, dan zou hij zich tevens neer­leggen bij een vol­gende stap in het almaar afhanke­lijk­er wor­den van de hulpver­len­ers om hem heen. De hond stond sym­bool voor zijn zelf­s­tandigheid.

Conor O’Malley heeft geen hond. Maar dreigt miss­chien nog wel iets veel belan­grijk­ers kwi­jt te rak­en. Zijn moed­er. Zij heeft kanker en vol­gt behan­delin­gen om het tij te doen keren. Voor­lop­ig nog zon­der resul­taat. De vad­er van Conor is zo’n zes jaar eerder vertrokken naar de VS om daar met een andere vrouw een nieuw bestaan op te bouwen. Conor en zijn moed­er staan er daarom gro­ten­deels alleen voor. Hoewel er nog de oma van Conor is die regel­matig komt logeren om te kun­nen helpen.

Tussen Conor en zijn oma klikt het niet bij­zon­der goed. En tot over­maat van ramp wordt Conor ook nog eens flink gepest op school. Of totaal genegeerd omdat zijn klasgenoot­jes niet weten hoe ze met hem om moeten gaan sinds bek­end is dat zijn moed­er zwaar ziek is. Zelfs zijn vriendin­net­je Lil­ly heeft hij van zich vervreemd door haar niet te vergeven dat zij het was die ‘het geheim’ van zijn moed­er op school rondge­bazuind heeft.

Je bent maar een­maal jong, zeggen ze, maar duurt dat niet vre­selijk lang? Jaren langer dan je kunt ver­dra­gen.
Hilary Man­tel, ‘Liefde verken­nen’ [p.9]

Het mot­to van dit boek had niet tre­f­fend­er kun­nen zijn. Conor probeert zich in alle geschet­ste ellende staande te houden. Man­moedig doet hij het huishouden wan­neer zijn moed­er hier­toe niet in staat is. De ern­stige bijw­erkin­gen die gepaard gaan met de ver­schil­lende behan­delin­gen die zijn moed­er onder­gaat probeert hij te ratio­nalis­eren als iets van voor­bi­j­gaande aard. Dat het niet goed gaat op school en hij geen con­tact meer heeft met zijn vrien­den is iets wat vanzelf anders zal wor­den als ze gaan ver­huizen nadat zijn moed­er is genezen.

Accep­tatie. Voor mij is dat het grote the­ma in dit boek. Het niet onder ogen willen of kun­nen zien van wat er echt aan de hand is. Conor is bezig om zijn eigen ver­haal te vor­men van de werke­lijkheid om hem heen die te groot voor hem is. Te zwaar voor zijn ten­gere schoud­ers. En daar schuilt voor hem het gevaar. Daar komt het mon­ster om de hoek kijken.

Ver­halen zijn woeste wezens’, zei het mon­ster. ‘Wie weet wat voor rav­age ze kun­nen veroorza­k­en als je ze loslaat? [p.61]

A Monster Calls. Patrick Ness.
Illus­tratie uit het bespro­ken boek — door Jim Kay

Al tij­den wordt Conor geplaagd door nacht­mer­ries. Wan­neer hij een zoveel­ste keer ’s nachts met het klamme zweet nog op zijn voorhoofd wakker schrikt uit almaar diezelfde angst­d­room is het om gecon­fron­teerd te wor­den met een nieuw mon­ster. Ten­min­ste, zo pre­sen­teert dit wezen zich. Maar Conor is niet onder de indruk. ‘Ik heb wel erg­ere din­gen gezien.’ [p.19] Het mon­ster laat zich niet uit het veld slaan en intro­duceert Conor in de wereld van de ver­halen. Zijn deal is dat hij drie ver­halen zal vertellen. Daar­na moet Conor een vierde ver­haal vertellen. Het ver­haal van zijn nacht­mer­rie. Het ver­haal van de waarheid.

Het ver­haal van de realiteit die hem zo zwaar valt.

Soms kun je door veel te vertellen nog steeds niets verk­lap­pen.

Conor wil diep in zijn hart dat alles weer nor­maal wordt. Hij wil straf voor zijn geweld­suit­barst­ing op school. Hij wil straf voor zijn vernield­rift in het huis van zijn oma. Want juist door straf te kri­j­gen wordt alles weer nor­maal. Gaat hij er weer bij horen. Dan kri­jgt het lev­en weer de plaats in zìjn lev­en die het hoort te hebben als je jong bent. Nu bevin­dt hij zich in een schi­jn­wereld waar alles op een donkere manier stil­staat. Waar hij niets anders kan doen dan wacht­en. Ter­wi­jl de rest van de wereld gewoon door­gaat.

En heel heel diep in zijn hart wil hij straf voor wat hij in zijn nacht­mer­ries laat gebeuren. Waar het wacht­en door­bro­ken wordt. Want alleen dan kan alles weer nor­maal wor­den. Maar het is tevens het meest drastis­che wat kan gebeuren. Iets wat je niet wil dat mag gebeuren. Zie daar hoe Conor dreigt ver­malen te wor­den.

Type­r­end is hoe naar het einde van het ver­haal toe, hem alles steeds zwaarder valt:

Conor kreeg een zwaar gevoel in zijn buik, het leek of zijn hele lichaam doorza­k­te onder een ton extra gewicht. [p.166]

Mama!’ riep Conor, en hij had het gevoel dat hij te zwaar was om overeind te krabbe­len… [p.184]

…en ze werd steeds zwaarder… [p.190]

Het mon­ster con­fron­teert hem uitein­delijk met zijn nacht­mer­rie op een dus­danige wijze dat Conor ged­won­gen wordt zijn inner­lijke stri­jd tot het bit­tere einde uit te vecht­en. Te accepteren wat hij denkt. Want alleen dan kan hij voorkomen dat hij niet aan de hele sit­u­atie ten onder gaat. Dit vormt een heftige apoth­e­ose gevol­gd door pure louter­ing. Niet zoet­sap­pig maar fel real­is­tisch. En tot tra­nen toe roerend. Waar jong en oud diep door ger­aakt zullen wor­den. Accepteer dat nu maar.

Het mon­ster ver­scheen net na mid­der­nacht. Maar het is niet het mon­ster dat Conor verwachtte, het mon­ster uit de nacht­mer­rie die hij bij­na elke nacht heeft gehad sinds zijn moed­er ziek werd. Die met de duis­ter­n­is, de wind en het geschree­uw. Het mon­ster uit zijn achter­tu­in is anders. Oud. Wild. En hij wil het gevaar­lijk­ste van alles van Conor, hij wil de waarheid.

Zeven minuten na mid­der­nacht
Patrick Ness | Siob­han Dowd
Uit­gev­er­ij De Geus
ISBN 9789044526332

~ ~ ~

Werkafspraak

Voor wie het niet wist (en ik schaar mezelf daar ook onder) is de Bel­gis­che Boeken­beurs 2013 afgelopen don­derdag begonnen. In mijn onwe­tend­heid dacht ik dat het een even­e­ment van enkele dagen was, maar het blijken twaalf vol­gepak­te dagen te zijn waar vooral boeken, auteurs, illus­tra­tors en hun uit­gev­ers op aller­lei manieren belicht wor­den. En daar­bij beperkt men zich gelukkig niet alleen tot het Bel­gis­che boek want anders had­den we met onze blog­ger­sleesclub Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur de kans mis­gelopen om komende zater­dag te meeten en te greeten met Patrick Ness, auteur van ‘Zeven minuten na mid­der­nacht’, het boek dat we eind novem­ber uit­ge­breid gaan bespreken. Het is één van de extraat­jes die het mee­doen aan deze leesclub zo leuk maakt.

Wel betekent het dat ik deze week dus nog snel het boek moet door­lezen wil ik niet totaal onvoor­bereid bij de auteur aan­schuiv­en. Dat zou niet erg pro­fes­sioneel overkomen. Al bladerend door het prachtig vor­mgegeven boek denk ik dat dit geen prob­leem gaat zijn. Het is ‘een ontroerend ver­haal voor jong en oud, over ver­lies en loslat­en’ (tekst voor­flap), ‘gebaseerd op een idee van auteur Siob­han Dowd, die aan kanker over­leed voor­dat ze het ver­haal zelf kon schri­jven’ (tekst bin­nen­flap) en met ‘onheil­spel­lend mooie illus­traties’ (tekst achter­flap) van Jim Kay (ver­meld­ing voor­flap).

werkafspraak1
Illus­tratie uit het bespro­ken boek – door Jim Kay

En ja, die illus­traties zijn inder­daad van een duis­tere schoonheid. Zon­der dat ik echt een goed idee van het ver­haal kri­jg, weten ze te betov­eren door de vreemde nacht­mer­riew­ereld die ze oproepen. Het is tegelijk­er­ti­jd een waar genot alswel fascinerend griezelig om door het boek te bladeren en stil te staan bij de vele details die zich op elke pag­i­na onthullen wan­neer je er oog voor hebt. Ik weet nu al waar ik van­nacht van wakker zal liggen.

Blog­da­tum: 30 novem­ber 2013

Het mon­ster ver­scheen net na mid­der­nacht. Maar het is niet het mon­ster dat Conor verwachtte, het mon­ster uit de nacht­mer­rie die hij bij­na elke nacht heeft gehad sinds zijn moed­er ziek werd. Die met de duis­ter­n­is, de wind en het geschree­uw. Het mon­ster uit zijn achter­tu­in is anders. Oud. Wild. En hij wil het gevaar­lijk­ste van alles van Conor, hij wil de waarheid.

Zeven minuten na mid­der­nacht
Patrick Ness | Siob­han Dowd
Uit­gev­er­ij De Geus
ISBN 9789044526332

~ ~ ~