Uitgelezen — april 2018

The Fourth Hand — John Irving

En opeens had ik zin om weer eens een boek van John Irving te lezen. De laat­ste keer (jaren gele­den) her­las ik The World accor­ding to Garp. Ik twij­fel­de of ik er opnieuw in zou begin­nen, of mis­schien iets anders uit dezelf­de ‘vroe­ge’ peri­o­de want dat zijn de boe­ken die ik het meest waar­deer. Uit­ein­de­lijk koos ik voor The Fourth Hand. Ooit was ik daar al in begon­nen, maar in mijn her­in­ne­ring had ik het niet hele­maal uit­ge­le­zen. Een nieu­we kans dus.
Dit­maal heb ik het wel tot het ein­de gele­zen en het viel me alles­zins mee. De insteek is typisch Irvin­gi­aans. Al met­een in het eer­ste hoofd­stuk maken we ken­nis met een jour­na­list die tij­dens een live uit­ge­zon­den repor­ta­ge in een bizar onge­val zijn lin­ker­hand ver­liest. Ver­vol­gens maken we ken­nis met een aan­tal per­so­nen die een rol blij­ven spe­len in zijn leven, zoals daar zijn de chi­rurg die hand­trans­plan­ta­tie bij hem zal uit­voe­ren, een col­le­ga op het werk die per se een kind van hem wil (en zijn baan) en een vrouw die de hand van haar over­le­den man beschik­baar stelt.
Ook deze laat­ste vrouw wil een kind van de jour­na­list waar­bij de hand van haar over­le­den echt­ge­noot een mys­te­ri­eu­ze rol speelt. In tegen­stel­ling tot de col­le­ga van de jour­na­list slaagt zij wel in haar opzet en tevens raakt de jour­na­list ook nog eens tot over zijn oren ver­liefd op haar. Voor­als­nog ziet de wedu­we het ech­ter niet zit­ten om een rela­tie met de jour­na­list aan te gaan.
De her­nieuw­de ken­nis­ma­king met het werk van Irving beviel me goed, hoe­wel ik nog steeds eer­der geneigd ben om de vol­gen­de keer een ouder werk te her­le­zen. Ik heb nog een onge­le­zen dik­ke pil staan (Until I find You) en er zijn ook enke­le nieu­we­re boe­ken die ik niet aan­ge­schaft heb, maar ik zou lie­ver Hotel New Hamp­shi­re of Set­ting free the Bears oppak­ken. De vraag is alleen of ik er de komen­de tijd uber­haupt aan toe­kom om iets van hem te lezen gezien de gro­te sta­pel boe­ken die ik eerst weg wil wer­ken. We gaan het zien. […]  Lees ver­der

In de herhaling

Op muziek kan ik soms erg jaloers zijn. Dat klinkt mis­schien wat raar, maar wat ik pro­beer te zeg­gen is het vol­gen­de: muziek is zo goed als alom­te­gen­woor­dig. Het maakt niet uit waar ik ben of wat ik doe, vaak speel ik muziek uit mijn eigen ver­za­me­ling af of heb de radio aan staan. Zo krijg ik toch zon­der er al te veel voor te hoe­ven doen mijn dage­lijk­se por­tie muziek mee. […]  Lees ver­der

Een man mag niet huilen

Het was lang gele­den dat ik een boek van John Irving had gele­zen. Ruim een maand gele­den zocht ik ‘A widow for one year’ uit de sta­pel nog-te-lezen. Belang­rijk­ste aan­lei­ding was de docu­men­tai­re ‘De wereld vol­gens John Irving’ die ik onlangs had gezien bij Het uur van de wolf. Nadat ik de gehe­le uit­zen­ding adem­loos had uit­ge­ke­ken wil­de ik met­een aan een boek van hem begin­nen, maar ik had me voor­ge­no­men nu eens niet opnieuw ande­re titels waar­mee ik bezig was voor­tij­dig opzij te leg­gen. Dus las ik gedul­dig ver­der in ‘Impe­ri­al Bedrooms’ van Bret Eas­ton Ellis en ‘Will­po­wer’ van Bau­meis­ter en Tier­ney. Wat geen straf is, voor de dui­de­lijk­heid. […]  Lees ver­der