Waarheidsgetrouw

In de kan­tine (ooit moesten we op straffe van ontslag deze ruimte bedri­jf­s­restau­rant noe­men, maar door het vervroegd pen­sioen van de direc­ties­ec­reta­resse verd­ween deze ver­plicht­ing net zo snel als dat ze gekomen was) zat ik tegen­over onze Europese Sup­ply Chain man­ag­er. Natu­urlijk ging het gesprek weer over een van onze geza­men­lijke inter­ess­es die niets met het werk van doen hebben. Muziek. In zijn geval over de tech­nis­che mogelijkhe­den om in ongek­end hoge res­o­lu­tie het gelu­id te kun­nen afspe­len. In mijn geval over het in een gemakke­lijke stoel wegza­kken om de muziek je te lat­en over­spoe­len en meen­e­men naar oor­den waar je nooit eerder geweest bent maar waar het elke keer weer opnieuw goed ver­to­even is. Zek­er met een drankje erbij. Ja, we keken alle­bei uit naar het week­end.

Wat ik nu eigen­lijk van Walk the line gevon­den had, vroeg hij opeens. De laat­ste keer dat we het erover had­den kon­den we ons gesprek aan het koffieau­tomaat niet voortzetten omdat we ver­dreven wer­den uit deze kleine nis door collega’s die ook zin had­den in koffie of thee. Ik vertelde wat ik ervan gevon­den had (en bedacht me dat indi­en ik een recorder bij de hand had gehad ik meteen aan mijn belofte had kun­nen vol­doen om er hier op mijn blog ruim aan­dacht aan te best­e­den). Hij was het in grote lij­nen met mijn ent­hou­si­aste waarder­ing eens. Daar­na gaf ik aan dat ik het tevens zo bij­zon­der vond om een jeugdi­ge John­ny Cash te zien die bij een van zijn eerste optre­dens vanu­it de coulis­sen kijkt hoe een even jeugdi­ge Jer­ry Lee Lewis tekeer gaat op zijn piano en het pub­liek opzweept. Een andere keer zie je hoe Cash het podi­um ver­laat en opgevol­gd wordt door een jonge Elvis Pres­ley. Daar sta je niet alti­jd bij stil.

Het klopt dan ook niet, zei onze Europese Sup­ply Chain man­ag­er. Het waren  beelden die mij ook aansprak­en, legde hij uit. Maar op IMDB had hij lat­er gelezen dat Jer­ry Lee Lewis in die tijd nog lang niet zo bek­end was en Elvis Pres­ley was inmid­dels overgestapt naar een andere platen­maatschap­pij waar­door hij in die tijd niet kon rond­to­eren met John­ny Cash. Aha, zei ik en dacht er even­t­jes aan om zijn uit­sprak­en te check­en op inter­net. Check Check Dubbel-check. Hij raadde mijn gedacht­en. Zoek het zelf maar op, waren zijn laat­ste woor­den voor­dat we de kan­tine ver­li­eten.

Ik heb het opge­zocht: 

Jer­ry Lee Lewis, who sings right before John­ny Cash in the first show, wasn’t famous at the time. When Cash plays in Walk the Line for the first time, he’d only had one hit, and was clear­ly not used to the stage.

John­ny is shown tour­ing with Elvis, Jer­ry Lee Lewis, and June Carter for Sun Records ear­ly in the movie. In fact this could not have hap­pened. By the time Jer­ry Lee Lewis was signed to Sun Records. Elvis was already record­ing for RCA, and tour­ing on his own.

De film wordt er niet min­der indruk­wekkend door, maar ik bli­jf me afvra­gen waarom ze dit gedaan hebben. Dat heeft zo’n film toch niet nodig?

Walk-the-Line

Aan het lijntje houden

I walk the line. Heer­lijk om deze titel van de song door John­ny Cash te kun­nen ver­melden. Het geeft me ein­delijk eens de gele­gen­heid om een blog­post te begin­nen met ‘ik’. Maar daar bli­jft het vanavond dan ook bij. Ondanks dat ik er gis­ter goede hoop op had om van­daag wat aan­dacht aan de film Walk the line (de biopic over John­ny Cash) te geven nadat ik ‘m afgelopen week­end op aan­raden van onze Europese Sup­ply Chain man­ag­er had bekeken, heb ik ook nu weer een excu­us voorhan­den waarom het er wederom niet van gekomen is: leeswerk.

Aanstaande maandag moet vol­gens plan­ning een besprek­ing online voor Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur. De trouwe lez­er (ja, jij dus) hoef ik niet meer te vertellen dat ik elke maand mijn best doe om twee boeken te lezen voor deze blog­ger­sleesclub. Op de 15de en 30ste bloggen we dan over die boeken (in decem­ber respec­tievelijk over Het labyrinth en De val van Jakob Duikel­man). Onder­tussen al meer dan een jaar vaste prik. Maar toch slaag ik er iedere keer opnieuw weer in om pas op het aller­laat­ste moment met het lezen van de boeken te begin­nen.

Dit komt voor­namelijk door het andere leeswerk dat ik naar bin­nen kri­jg ‘geschoven’. In deze decem­ber­maand (of althans, wat er nog van rest) is me gevraagd om een stuk te schri­jven over het boek­je Meer verkopen met je web­shop uit de serie Dig­i­tale trends en tools in 60 minuten. Verder heb ik van Jol­ka haar debu­utro­man (lit­eraire thriller) Memen­to Mori liggen waar ik graag ook nog op korte ter­mi­jn reclame voor wil mak­en. En ik ben bezig met mijn Read-A-Long over 2666. Een mon­ster­pro­ject mag ik wel zeggen.

Oh ja, ik ben ook nog eens in de ban ger­aakt van het werk van Julian Barnes. Nu ik A his­to­ry of the world in 10 1/2 chap­ter en The sense of an end­ing heb gelezen, liggen er alweer twee nieuwe titels klaar voor in de ker­st­vakantie.

Daarom vanavond opnieuw geen Walk the line kijk­er­var­ing. Als com­pen­satie dan maar alvast de trail­er van de film. Ga ik verder met lezen.

~ ~ ~

Kwek Kwek Dubbel-kwek

Nadat we waren uit­gelachen over Zwarte Piet, was het tijd voor andere hilar­ische ver­halen. Aan mijn tafel zat de Europese Sup­ply Chain man­ag­er die voor een dri­etal jaren in Ede is ges­ta­tion­eerd, maar afkom­stig is uit Col­orado. Als het even kan vliegt hij voor enkele dagen terug naar de VS en onderneemt dan in z’n een­t­je een trek­tocht door de Rocky Moun­tains. Op zulk een berg­wan­del­ing overkomt hem alti­jd wel iets bij­zon­ders. Dan weer raakt hij verd­waald tij­dens zware stor­men die vanu­it het niets in alle hevigheid kun­nen opsteken daar hoog in de bergen, een andere keer wordt hij belaagd door een poe­ma die hem al uren stiekem vol­gt. Of iets dergelijks. Ik zat niet de hele tijd op te let­ten moet ik beken­nen.

Hoe het ook zij, iedereen zat adem­loos te luis­teren (want onze Europese Sup­ply Chain man­ag­er onder­breken valt nog niet mee). Ter­wi­jl de uitsmi­jter nog moest komen. Weten jul­lie welk dier een gelu­id maakt dat geen echo geeft? zo vroeg hij zijn pub­liek. We moesten het antwo­ord schuldig bli­jven. Met een servet veegde hij zijn mond schoon, stond op, en zei half in het omdraaien, de eend. Ja, laat dat maar eens bezinken, voegde hij er nog aan toe ter­wi­jl hij richt­ing de toi­let­ten liep.

Verbluft keken we elka­ar aan. Iemand deed zacht­jes het gelu­id van een eend na. Een wc-eend? grapte de buur­man rechts van me alleen voor mij hoor­baar.

Nu is onze Europese Sup­ply Chain man­ag­er een col­le­ga die als zeer betrouw­baar te boek staat. Nie­mand had reden aan zijn woor­den te twi­jfe­len. Waarom ik in de stilte die gevallen was na zijn vertrek het woord nam om een anec­dote uit mijn stu­den­ten­ti­jd te delen met mijn tafelgenoten is me nu nog steeds niet duidelijk. Maar ik deed het en begon te vertellen hoe we op de eerste avond van onze intro­duc­tie­week bezocht wer­den door een echte pro­fes­sor (zo werd het ten­min­ste gebracht, jon­gens en meis­jes mag ik jul­lie aan­dacht voor een echte pro­fes­sor). We kre­gen een col­lege in mid­deleeuwse geschiede­nis. Nadat hij een beeld had geschetst hoe de bevolk­ing van die tijd erg klein behuisd was, zo erg dat hun bed niet in de slaap­kamer paste en dat ze daar­door half rech­top in enge bed­steeën moesten over­nacht­en, kre­gen we flink op ons don­der omdat we zijn hele betoog zon­der kri­tiek voor waar had­den aangenomen. Wat voor stu­den­ten zijn jul­lie eigen­lijk? zo foe­ter­de hij. Jul­lie moeten vra­gen stellen, niets zomaar geloven, op onder­zoek uit­gaan, alti­jd verder willen gaan dan je voor­ganger tot dan toe is geweest. En daar­na con­troleer je alles nog eens voor de zek­er­heid.

Bedoel je dat een eend wel een echo pro­duceert? vroeg iemand aarze­lend. Dat onze Europese Sup­ply Chain man­ag­er ons voor de gek houdt? een ander.

Voor­namelijk iPhones (cor­po­rate IT pol­i­cy) wer­den voor de dag gehaald. Slechts een enkel­ing gebruik­te zijn of haar privé-mobiel van een onbestemd merk van­wege bijvoor­beeld de lan­gere bat­ter­i­j­du­ur. Maar allen gin­gen op zoek naar de waarheid achter het ver­haal van de eend. Wat bleek? Het is inder­daad de eend die als enige een gelu­id weet voort te bren­gen dat geen echo kent. Aldus de over­lev­er­ing. Alleen wor­den daar meer en meer vraagtekens bij gezet. Zelfs Myth­busters heeft zich er mee bezigge­houden.

Bij zijn terugkomst werd de Europese Sup­ply Chain man­ag­er gecon­fron­teerd met de bevin­din­gen die de afval­li­gen op inter­net had­den gevon­den. Hij stond er ver­steld van. Begon zelfs een beet­je te stame­len. Het was niet mijn bedoel­ing jul­lie iets op de mouw te spelden, zo verdedigde hij zich. Ik wist niet dat er zoveel onder­zoek naar was gedaan. Het bleef stil aan tafel en het dessert werd geserveerd. Wie twi­jfelde er aan mijn ver­haal? vroeg hij. Voor ik iets kon zeggen wezen alle vingers naar mij. Nog­maals vertelde ik de anec­dote uit mijn stu­den­ten­ti­jd. Dus je geloofde me niet? wilde hij weten. Nee, zei ik, ik wilde weten hoeveel mensen ik hier aan tafel aan het twi­jfe­len kon bren­gen. Lachend bestelde hij een rond­je bier en we begonnen muziek- en filmtips uit te wis­se­len.

Vanocht­end kwam ik de Europese Sup­ply Chain man­ag­er tegen bij het koffieau­tomaat. Voor ik hem kon bedanken voor zijn tip om de film Walk the line te bek­ijken, gaf hij aan bij thuiskomst voor de zek­er­heid toch even gecheckt te hebben of Joaquin Phoenix wel degelijk alle zang­par­ti­jen voor zijn reken­ing had genomen zoals hij mij vol over­tuig­ing had verteld als extra wetenswaardigheid bij deze geweldige biopic over John­ny Cash. Ik moest lachen en trak­teerde op een rond­je gratis koffie.

~ ~ ~