Jonathan Safran Foer

I see dead animals

Op zater­dag­och­tend is het lang tra­di­tie geweest om ‘s och­tend ver­se brood­jes te halen bij de bak­ker. En dan bij de sla­ger of super­markt natuur­lijk ver­schil­len­de soor­ten beleg.  Vaak zat daar ook ame­ri­cain filet bij. Of een lek­ke­re paté.

Niet dat er een abrupt ein­de is Lees ver­der

Yes, I can change (because I have to)

Het boek is uit. Vluch­ten kan niet meer:

We can’t plead igno­ran­ce, only indif­fe­ren­ce. Tho­se ali­ve today are the gene­ra­ti­ons that came to know bet­ter. We have the bur­den and the oppor­tu­ni­ty of living in the moment when the cri­ti­que of fac­to­ry far­ming bro­ke into the popu­lar Lees ver­der

Vluchten kan niet meer

Gis­ter­avond had ik blijk­baar de koel­kast niet han­dig inge­ruimd na het eten want deze och­tend viel er een bak­je uit wat ik nog maar net kon opvan­gen. Er zat een stuk spa­re­rib in wat over­ge­ble­ven was van het avond­eten. Met een dub­bel gevoel zet­te ik het bak­je weer terug. Ja, Lees ver­der

Broodje beenham

What Jacob R ate for break­fast on the mor­ning of Febru­a­ry 21, 1877
Fried pota­toes with onion. Two sli­ces of black bread.
[p.205, Eve­ry­thing is illu­mi­na­ted, Jona­than Saf­ran Foer]

Deze mor­gen at ik een brood­je been­ham. Niet thuis in de keu­ken aan de eet­ta­fel geze­ten of staan­de bij het aan­recht. Maar Lees ver­der