50books – jaar 2015 – vraag 40

Deze blog­post is deel 40 van 49 in de serie 50books — 2015

Voor de blog­ger­sleesclub Een per­fecte dag voor lit­er­atu­ur besprak­en we deze week de roman Als de win­ter voor­bij is van Thomas Ver­bogt. Wat ik zelf een mooie besprek­ing vond was die door Yolan­da de Haan. Zij schreef een online brief aan Ver­bogt waarin zij haar eigen herin­ner­in­gen aan en foto’s van Nijmegen com­bi­neerde met citat­en uit het boek. In mijn reac­tie onder haar blog gaf ik aan dat ik spon­taan zin kreeg om zelf weer brieven te gaan schri­jven. Doen! was haar niet geheel onverwachte reac­tie.
Zover is het nog niet gekomen (want wie zit er nu op een brief van mij te wacht­en?), maar wat ik wel deed was dat ik de Werk­brieven 1968–1981 door Joyce & Co. in mijn boekenkast opzocht. De gehele vri­jdagocht­end tot­dat mijn jong­ste klein­zoon op bezoek kwam heb ik erin zit­ten lezen. Smullen! Maar ook gemengde gevoe­lens dat deze van oud­sh­er vertrouwde vorm van com­mu­ni­catie langza­am maar zek­er dreigt te verd­wi­j­nen. Ter­wi­jl het bijhouden van een (online) dag­boek immens pop­u­lair bli­jft, zijn het gro­ten­deels alleen nog maar  brieven voor zake­lijke doelein­den die tegen­wo­ordig geschreven wor­den. En dat is jam­mer.
Nog even afgezien van het zelf schri­jven van een brief, vind ik het namelijk heer­lijk om brieven van anderen (ook degene aan mij gericht zijn, maar ja wie wil mij nu een brief sturen?) te lezen. Met name de verza­melde cor­re­spon­den­tie van een meer of min­der bek­end per­soon in de kun­st- en cul­tu­urgeschiede­nis alsook het lit­eraire genre van de briefro­mans1 hebben mijn voorkeur. Het lijkt erop dat we ons in de nabi­je toekomst alleen nog kun­nen te ver­heugen op oude cor­re­spon­den­tie uit privé-archieven die ein­delijk hun geheimen pri­js­geven.
Je raadt het natu­urlijk al, van­daag wil ik graag weten of jul­lie het genre van de briefro­man en/of gebun­delde briefwis­selin­gen ook zo kun­nen waarderen.
vraag 40:
Lees jij nog wel eens een briefro­man of brieven­bun­del, en denk jij ook dat dit genre bin­nenko­rt verd­we­nen is?
Kun jij je nog iets voorstellen bij de span­ning die het bracht wan­neer je dagen­lang in afwacht­ing was van een brief geschreven door een goede vriend(in) of geliefde? De uren aftel­lend tot­dat de post­bode zijn ronde kwam doen en dan de teleurstelling dat er weer niets bij zat en je nog een dag langer geduld moest hebben? Is het essen­tieel om dit meege­maakt te hebben om een briefro­man beter te kun­nen begri­jpen? Beleef jij een heimelijk genoe­gen bij het lezen van de privé-cor­re­spon­den­tie of heb jij andere rede­nen om je te verdiepen in ander­mans brieven?
Laat het ons weten en schroom niet aan te geven wan­neer je er hele­maal niets mee hebt. Dat brieven schri­jven en ont­van­gen vroeger nog wel leuk was (omdat het niet anders kon) maar dat je verder geen plezi­er beleeft aan het lezen van brieven (fic­tief dan­wel echt). No hard feel­ings.

50books201540

~ ~ ~


  1. Les Liaisons Dan­gereuses door Choder­los de Lac­los is een bek­end voor­beeld.