Kantoorburgerlijke ongehoorzaamheid

Van­och­tend vroeg zag ik op kan­toor een col­le­ga van de faci­li­tai­re dienst bezig om pen­nen­bak­jes onder de bureau’s op onze afde­ling te mon­te­ren. Ik vroeg hoe het met hem ging. Naar omstan­dig­he­den goed, kreeg ik als ant­woord. Hij was sinds kort weer aan het werk. Op the­ra­peu­ti­sche basis. […]  Lees ver­der

Verandering van auto doet krassen

Op mijn vrije woens­dag kreeg ik een tele­foon­tje. Op het dis­play ver­scheen een mij onbe­kend 06 num­mer. Aan de lijn iemand die vroeg of hij con­tact had met opkoop­ser­vi­ce boerderij.nl in Bem­mel. Het bleek een col­le­ga van mijn werk te zijn die wat mate­ri­aal in de aan­bie­ding had. Ze weten me inmid­dels goed te vin­den.
Natuur­lijk had ik op voor­hand al inte­res­se. Voor de zeker­heid ging ik don­der­dag even kij­ken en waar ik al bang voor was klop­te. Het zou niet alle­maal in mijn Ford Ka pas­sen.
Van­och­tend pak­te ik daar­om Inge’s auto (eigen­lijk ook mijn auto, net als de Ka, maar ik rijd er eigen­lijk nooit in). Die heeft meer laad­ver­mo­gen.
Ook een gro­te­re draai­cir­kel.
Om drie uur ’s mid­dags schoot me te bin­nen dat ik de spul­len nog van de werk­vloer moest oppik­ken voor­dat het maga­zijn geslo­ten zou wor­den. Ik reed Inge’s auto uit de par­keer­ga­ra­ge en par­keer­de bij de laad- en los­ruim­te.
Daar­na keer­de ik weer terug naar het gebouw.
Even over­woog ik om de auto bui­ten te laten staan. Er waren al wat collega’s ver­trok­ken om voor de files uit aan het week­end te begin­nen en er was vol­doen­de plaats om te par­ke­ren.
Rou­ti­ne­ma­tig stuur­de ik ech­ter de par­keer­ga­ra­ge in.
Even over­woog ik om de auto op een plek te par­ke­ren waar wat meer ruim­te was omdat ook hier al wat collega’s ver­trok­ken waren.
Rou­ti­ne­ma­tig draai­de ik ech­ter met een kort bocht­je naar mijn vas­te plek.
De blau­we Audi die naast mijn vas­te plek gepar­keerd stond merk­te als eer­ste dat ik de gro­te­re draai­cir­kel niet goed had inge­schat. Zijn vas­te chauf­feur die toe­val­li­ger­wijs net een siga­ret stond te roken bij de ingang naar het trap­pen­huis had het als goe­de twee­de door. Ikzelf was afge­leid door het pie­pen­de geluid in Inge’s auto die aan­gaf dat ik bezig was iets te raken.
Niet veel later was ik bezig om het scha­de­for­mu­lier in te vul­len zodat de lich­te lak­scha­de aan het rech­ter­por­tier van de Audi via mijn ver­ze­ke­ring kan wor­den gere­pa­reerd. […]  Lees ver­der

Uitdaging op de werkvloer

Niet alleen pri­vé, ook op het werk zit ik mid­den in de ver­bou­wings­werk­zaam­he­den. Dit heeft te maken dat we het gebouw met twee bedrij­ven delen. Het ande­re bedrijf is onlangs door Emer­son ver­kocht en is inmid­dels ver­huisd naar een ande­re loca­tie. Hun plaats wordt nu inge­no­men door een ander Emer­son bedrijf. Maar daar komt heel wat bij kij­ken. […]  Lees ver­der

Het waren vijf hilarische jaren

Niet dat we een groot­ver­brui­ker van whi­te­board clea­ner zijn, maar deze week was toch ein­de­lijk de spuit­bus leeg en stond er een nieu­we klaar. Althans, dat dacht ik. Ja, het was een nieu­we fles. Nee, de vori­ge was niet leeg. Het kan­toor­ar­ti­kel bleek name­lijk een pri­ma onder­deel te zijn voor de motor die mijn mana­ger onlangs van een col­le­ga had over­ge­no­men.
Het eer­ste wat hij deed was her en der met de slijp­tol mate­ri­aal ver­wij­de­ren wat in zijn ogen niet mooi of nodig was. Of hij in zijn ijver nu te veel weg­ge­sle­pen had of dat er ande­re rede­nen waren waar­om hij een nieuw expan­sie­vat nodig had is mij niet dui­de­lijk gewor­den. Daar­voor ont­breekt mij de tech­ni­sche ken­nis op dit vlak. Wel dat hij plots de inge­ving kreeg dat het spuit­mond­je van de whi­te­board clea­ner pre­cies dat­ge­ne was waar hij naar op zoek was. Zo gezegd zo gedaan.
De vol­gen­de dag liet hij de foto’s zien van een totaal uit­ge­kleed­de motor­fiets waar onder het zadel dui­de­lijk zicht­baar een hard­plas­tic spuit­bus gemon­teerd was. En daar­mee gaat hij bin­nen­kort de Neder­land­se wegen onvei­lig maken.
Zomaar een wil­le­keu­ri­ge anec­do­te over mijn mana­ger. Sinds hij vijf jaar gele­den bij Emer­son kwam bin­nen­stap­pen wist hij ons met­een in te pal­men met zijn aan­ste­ke­lij­ke lach en de ver­ha­len die hij te ver­tel­len had. Zel­den heb ik iemand mee­ge­maakt die zo druk was en zoveel mee­maak­te.
Bij­na iede­re och­tend had hij weer iets nieuws te mel­den, waar­bij we ons menig­maal afvroe­gen hoe­veel er van over­dre­ven was. Niet dat het veel uit­maak­te. Het werd alle­maal zo smeu­ïg ver­teld dat het ons niet kon sche­len of het alle­maal klop­te. En dan tel­kens weer die lach erbij. Je kon niet anders dan mee­l­a­chen. Elke keer weer.

Ik wens hem suc­ces in zijn nieu­we baan. We gaan hem mis­sen.
~ ~ ~ […]  Lees ver­der

Werknemerstevredenheidsonderzoek

Wan­neer we de vori­ge enque­te had­den gehad, vroeg een nieu­we col­le­ga ons tij­dens de lunch. We keken hem een beet­je mee­wa­rig aan. Met zijn pove­re zeven dienst­ja­ren had hij natuur­lijk nog niets mee­ge­maakt. De ploeg­baas, een oude rot in het vak, ging er eens goed voor zit­ten. Luis­ter jochie, zo begon hij, dit speel­de zich alle­maal af in de tijd van pot­lood en papier. Iets waar­van jij je natuur­lijk geen voor­stel­ling meer kunt maken. Ieder­een moest lachen. […]  Lees ver­der