Allemaal groentjes

In de mail een berichtje of we op donderdag 6 juni groen uitgedost op ons werk konden verschijnen. In verband met Emerson Safety Day. Overduidelijk bleek dat groen iets met veiligheid van doen had. Wat precies daar had ik blijkbaar in eerdere communicatie over dit belangrijke onderwerp overheen gelezen.

Groene kledij. Er hing niets in mijn spaarzaam ingerichte kledingkast. Ja, een blouse die overwegend groengekleurd was. Maar verder ook heel veel andere kleurtjes. Dus dat viel af. In de lade vond ik vervolgens enkele groene hardloopshirtjes. Helaas is het volgens onze huisregels niet geoorloofd om in sportkleding op kantoor rond te lopen.

Een laatste kans was om tussen de truien te neuzen. Die zaten iets verder opgeborgen omdat het inmiddels hoogzomer is (denk aan afgelopen zondag met 33 graden celsius hier in Bemmel). Er zat welgeteld één groen exemplaar tussen. Wat zou ik doen? De weerapp gaf aan dat het niet zo’n warm weer zou worden vandaag.

En zodoende stond ik deze namiddag met een ijsje in de hand in mijn groene trui tussen meerdere groene collega’s voor een fotoshoot op de parkeerlijst bij de receptie. De foto werd gedeeld op de livefeed van Emerson die wereldwijd vele duizenden collega’s liet voorbij komen die ook hadden meegedaan. Het gaf een superveilig gevoel.

~ ~ ~

Getuigen gezocht

Het werd wat later dan normaal deze avond op kantoor voordat ik naar huis kon. Vaak krijg ik dan ook nog een telefoontje of word ik benaderd op Jabber omdat collega’s in de VS zien dat ik online ben. Ik had dus alvast mijzelf uitgelogd uit het systeem toen ik met een laatste klus bezig was die ik per se af wilde ronden omdat ik er morgen geen tijd voor zou hebben. Tegen zeven uur was ik klaar en zocht mijn spullen bij elkaar om te vertrekken. Het was mooi geweest voor vandaag.

Totdat ik stemmen hoorde bij de receptie. Een van de schoonmaaksters had de deur geopend voor enkele medewerkers van de dienst handhaving. Er was verder niemand aanwezig in het kantoorgedeelte dus voegde ik mij bij hen. Ze waren op zoek naar getuigen. Getuigen? Had er dan een misdrijf plaatsgevonden terwijl ik druk doende was met mijn laatste opdracht van de dag? Wat was het? Een overval op klaarlichte dag? Misschien wel een inbraak bij ons op kantoor waar ze een melding van hadden gekregen via het alarmsysteem? Er zouden toch geen slachtoffers zijn gevallen? Maar was dan de politie, of de ambulance?

Geen van al. Iemand had tegen het verkeerslicht gereden bij de kruising voor ons gebouw. En was doorgereden. Dat had wat lichte chaos gegeven omdat het sein netjes op groen bleef staan. Nu was er een verkeersleider gearriveerd die instructies gaf in afwachting van reparateurs. Ondertussen probeerden de handhavers uit te zoeken wat er gebeurd was. Het werd al snel duidelijk dat ik niets had gezien en ook de schoonmaaksters niet. Dus maakte ik een foto en beloofde deze via een mail morgenvroeg door de receptie aan de collega’s binnen het gebouw rond te laten sturen met de oproep of iemand toevallig gezien wie of wat de paal bij het ietwat te kort nemen van de bocht had meegenomen. Toen kon ik eindelijk naar huis.

~ ~ ~

Dinsdag, 4 december 2018

Precies twaalf jaar geleden verhuisden we van Veenendaal naar Ede. En met we bedoel ik deze keer voor de verandering mijn collega’s en ikzelf. Het bedrijfspand waar ik een paar jaar eerder begonnen was met werken voor Emerson stond op het punt van inzakken en het was hoog tijd voor iets moderners. Dat vonden we op het industrieterrein in Ede. Na de verhuizing van het magazijn waar ik grotendeels verantwoordelijk voor was betrok ik een kantoor dat ik helemaal voor mezelf alleen had. Heerlijk!

Een jaar of twee later verschoof ik echter vanwege een interne functieverandering naar een bureau in een open ruimte oftewel kantoortuin. Ik vond het verder prima. Omdat ik niet veel moeite heb met mezelf te concentreren op mijn werk werd ik niet echt afgeleid door alle rumoer en activiteit om me heen. Dat is al die tijd zo gebleven toen ik op z’n minst nog minimaal vijf keer van werkplek veranderde.

Vandaag was het opnieuw zover. Omdat er een afdeling uit het buitenland overgeheveld wordt naar onze vestiging moest er voor hen wat ruimte vrijgemaakt worden op de eerste verdieping. Wij van Business Systems waren zo bereidwillig om naar de begane grond te verhuizen. Waarbij ik opeens weer een eigen kantoor kreeg toegewezen. Jippie!

Het is nu nog wat kaal en steriel maar dat zal niet al te lang duren. Eerst maar eens beginnen met de kerstversiering voor de dag te halen.

~ ~ ~

Vrijwillig naar kantoor

Deze ochtend eens een keertje geen boodschappen doen op mijn to-do lijstje. Ik mocht gewoon naar kantoor alsof het een doordeweekse werkdag was. Dat was het echter niet. Er was een open dag georganiseerd.

Omdat deze dag agendatechnisch niet goed uitkwam voor mijn naaste gezinsleden had ik al aangegeven geen interesse te hebben. Maar wat had het organiserend comité op slinkse wijze toegevoegd aan de vraagstelling op het formulier? Juist, of er misschien onder de afzeggers dan weer wel interesse was om als vrijwilliger het evenement te bezoeken. Daar kon ik geen nee op zeggen.

Nou ja, dat kon ik natuurlijk wel, maar de sociale druk van mijn buurman op kantoor die ongelukkigerwijze ook onderdeel vormde van de organisatie maakte het bijkans onmogelijk. Dus had ik ja ingevuld en zat ik nu in de auto richting Ede.

Daar was iedereen al druk bezig met de laatste voorbereidingen. In mijn geval betekende het een hesje en portofoon ophalen, want dat was de basisuitrusting die klaar lag voor de verkeersregelaars. Want dat was inderdaad mijn taak deze ochtend. Daarna dronk ik een kop koffie met een collega die dezelfde taak toegewezen had gekregen en bespraken we ondertussen de tactiek die we voor ogen hadden om het verkeer in goede banen te leiden. We gingen zelfs de situatie ter plekke bestuderen (om de tijd te doden).

Toen was het tijd voor de groepsfoto alvorens iedereen zijn of haar post opzocht in afwachting van wat komen zou.

En zo stond ik dus een aantal uren op een zaterdagochtend in het zonnetje bij de ingang van de parkeergarage iedereen netjes door te verwijzen naar de parkeerplaatsen aan de voorkant van ons gebouw. Ik had het voor geen geld willen missen.

~ ~ ~

Kantoorburgerlijke ongehoorzaamheid

Vanochtend vroeg zag ik op kantoor een collega van de facilitaire dienst bezig om pennenbakjes onder de bureau’s op onze afdeling te monteren. Ik vroeg hoe het met hem ging. Naar omstandigheden goed, kreeg ik als antwoord. Hij was sinds kort weer aan het werk. Op therapeutische basis.

Dat kon ik begrijpen.

In december vorig jaar was hij van een ladder gevallen en had daarbij van het ene been de enkel gebroken en van het andere de knie. Of daaromtrent. De details weet ik niet precies maar wat ik ervan onthouden heb had hij geprobeerd om staande op de ladder iets verder te reiken dan handig was waardoor de ladder onder hem was weggegleden. Gevolg: met kerstmis thuis in het gips.

Ik had dit jaar eens geen zin om rond oud en nieuw te werken, grapte hij. Hoewel ik een volgende keer toch liever beide armen breek.

Ondertussen had hij het laatste bakje bevestigd. Tijd voor de volgende afdeling. Maar eerst een kopje koffie. Ik werk tenslotte op therapeutische basis.

Niet veel later kwamen de collega’s van mijn afdeling binnengedruppeld. Verbaasd vroegen ze zich af wat dat idiote ding onder hun bureau deed, om het daarna met veel gemopper te verwijderen.

Over therapeutische bezigheid gesproken.

~ ~ ~

Verandering van auto doet krassen

Op mijn vrije woensdag kreeg ik een telefoontje. Op het display verscheen een mij onbekend 06 nummer. Aan de lijn iemand die vroeg of hij contact had met opkoopservice boerderij.nl in Bemmel. Het bleek een collega van mijn werk te zijn die wat materiaal in de aanbieding had. Ze weten me inmiddels goed te vinden.

Natuurlijk had ik op voorhand al interesse. Voor de zekerheid ging ik donderdag even kijken en waar ik al bang voor was klopte. Het zou niet allemaal in mijn Ford Ka passen.

Vanochtend pakte ik daarom Inge’s auto (eigenlijk ook mijn auto, net als de Ka, maar ik rijd er eigenlijk nooit in). Die heeft meer laadvermogen.

Ook een grotere draaicirkel.

Om drie uur ‘s middags schoot me te binnen dat ik de spullen nog van de werkvloer moest oppikken voordat het magazijn gesloten zou worden. Ik reed Inge’s auto uit de parkeergarage en parkeerde bij de laad- en losruimte.

Daarna keerde ik weer terug naar het gebouw.

Even overwoog ik om de auto buiten te laten staan. Er waren al wat collega’s vertrokken om voor de files uit aan het weekend te beginnen en er was voldoende plaats om te parkeren.

Routinematig stuurde ik echter de parkeergarage in.

Even overwoog ik om de auto op een plek te parkeren waar wat meer ruimte was omdat ook hier al wat collega’s vertrokken waren.

Routinematig draaide ik echter met een kort bochtje naar mijn vaste plek.

De blauwe Audi die naast mijn vaste plek geparkeerd stond merkte als eerste dat ik de grotere draaicirkel niet goed had ingeschat. Zijn vaste chauffeur die toevalligerwijs net een sigaret stond te roken bij de ingang naar het trappenhuis had het als goede tweede door. Ikzelf was afgeleid door het piepende geluid in Inge’s auto die aangaf dat ik bezig was iets te raken.

Niet veel later was ik bezig om het schadeformulier in te vullen zodat de lichte lakschade aan het rechterportier van de Audi via mijn verzekering kan worden gerepareerd.

~ ~ ~