En zodoende

Als klein jon­ge­tje liep ik ooit de plaat­se­lij­ke krui­de­niers­win­kel bin­nen ter­wijl mijn oma (van moe­ders­kant) in gesprek ver­wik­keld was met de eige­na­res­se. Het ging over een gemeen­schap­pe­lij­ke ken­nis die onlangs over­le­den was. Erg jong, erg onver­wachts en onder tra­gi­sche omstan­dig­he­den. Na afloop viel er een stil­te die mijn oma door­brak met de woor­den ‘En zodoen­de’. Voor mij een ver­trouw­de afslui­ter.
En zodoen­de.
Ik weet nog goed dat we onder­ling (met mijn neef­jes en nicht­jes dus) altijd moesten lachen als mijn oma ‘En zodoen­de’ zei. Dat deed ze op een heel bij­zon­de­re manier die we ieder op zich pro­beer­den na te doen zon­der dat het iemand van ons luk­te om ook maar in de buurt te komen van hoe mijn oma het zei. Mis­schien dat het kwam omdat we boven de imi­ta­tie uit altijd mijn oma hoor­den die aldus het laat­ste woord had.
Mijn oma gebruik­te het stee­vast wan­neer er weer eens een bij­zon­der onge­luk­kig inci­dent (vaak met dode­lij­ke afloop) ter spra­ke werd gebracht. ‘Heb je het al gehoord van de doch­ter van die en die?’ ‘Weet je wat ik van­mid­dag op de terug­weg uit de stad zag?’ ‘Wat ik nu toch gele­zen heb!’ Niet dat ik dat toen wist. Ik vond het gewoon grap­pig hoe ze dat zin­ne­tje uit­sprak.
Slechts twee woor­den, maar toch is het genoeg om mijn oma hele­maal terug te halen ondanks dat ze ons al vele jaren gele­den ont­val­len is kort nadat mijn opa het tij­de­lij­ke met het eeu­wi­ge ver­ruild had.
En zodoen­de.
Van­och­tend, in het vlieg­tuig onder­weg van Cluj naar Dort­mund las ik over Bil­ly Pil­grim. Tij­dens de brui­loft van zijn doch­ter wordt hij ont­voerd door bui­ten­aard­se wezen. Hij brengt vele jaren door met hen op hun thuis­pla­neet Tral­fa­ma­do­re voor­dat hij weer terug­ge­bracht wordt naar de aar­de. Omdat dit alles in een tijds­lus of tijds­kron­kel is voor­ge­val­len heeft nie­mand zijn afwe­zig­heid in de gaten. In aard­se tijd is hij slechts een frac­tie van een secon­de weg­ge­weest. Een van de din­gen die Bil­ly leert van de Tral­fa­ma­d­ori­ërs is hun kijk op leven en dood. In zijn eigen woor­den: […]  Lees ver­der