Solitaire

Van­daag las ik weer ver­der in ‘The Infor­ma­ti­on’ tot­dat ik plots op blz 112 een plaat­je van een bord­spel zag. Ik her­ken­de het met­een als een spel waar­mee ik gedu­ren­de regen­ach­ti­ge voor- en/of najaars­va­kan­ties uren zoet was, toen we die dagen nog op de cam­ping door­brach­ten. Mijn ouders had­den in die tijd een sta­ca­ra­van waar we niet alleen tij­dens vakan­ties, maar bij­na elk week­end te vin­den waren. Meest­al wis­ten we ons goed te ver­ma­ken, doch niets kin­der­lijks was mij vreemd en regel­ma­tig had ik dan ook last van een gezon­de por­tie ver­ve­ling. Spel­le­tjes die ik alleen kon spe­len had­den dan de voor­keur wan­neer ik eens bij hoge uit­zon­de­ring geen zin had om te lezen. Natuur­lijk was Pati­en­ce favo­riet (voor de jon­ge­re lezers onder ons: met behulp van een sta­pel speel­kaar­ten, en niet op de com­pu­ter) en later ook Rubiks kubus. Maar Soli­tai­re asso­ci­eer ik toch het meest met de tijd op de cam­ping. Ik kan me niet her­in­ne­ren dat ik het spel ooit thuis heb gespeeld. […]  Lees ver­der