De drie dagen regel

Ergens las ik deze week de antwoorden op een vraag van iemand die wilde weten of het wel goed is om iedere dag te gaan hardlopen. Tussen alle reacties viel er eentje op. Het was van een man die aangaf dat hij de voorkeur gaf aan de drie dagen regel in plaats van de verplichting om iedere dag te gaan.

De drie dagen regel.

Ik had er nog nooit van gehoord en kon me er ook niet meteen een beeld bij vormen. Zou het drie dagen hardlopen zijn en dan verplicht een dag uitrusten? Of om de drie dagen gaan hardlopen? Nee, het zat anders in elkaar (tenminste, zo is het blijven hangen in mijn herinnering):

  • nooit meer dan drie dagen achter elkaar hardlopen
  • nooit meer dan drie dagen achter elkaar niet hardlopen

Het had even tijd nodig om te bezinken. Maar hoe vaker ik er over nadacht, hoe beter ik vond dat de regel in elkaar zat.

Mocht je heel fanatiek willen trainen dan kon je drie dagen op rij gaan, een dag uitrusten en de volgende dag opnieuw drie dagen achter elkaar gaan rennen voordat je weer een dagje pauze moet nemen.

Tijdens een loopdip kun je het omgekeerde hanteren. Een dagje hardlopen gevolgd door drie dagen rust. Enzovoort.

Maar de varianten zijn welhaast onbeperkt. Zolang je maar de drie dagen regel niet overtreedt:

  • nooit meer dan drie dagen achter elkaar hardlopen
  • nooit meer dan drie dagen achter elkaar niet hardlopen

Vandaag realiseerde ik me dat deze regel natuurlijk niet beperkt hoeft te blijven tot het hardlopen. Het past ook prima bij andere activiteiten. Of bij het eigen maken van nieuwe gewoontes.

Ik vind de regel verder veel sterker dan wat ik een aantal jaar geleden bij Leo Babauta las in Zen Habits:

It’s OK to miss one day, but never miss two days in a row. […] Use the missed day as feedback that your habit method needs to be adjusted.
[p.70-71, Zen Habits, Leo Babauta]

De drie dagen regel geeft meer mogelijkheden om te kunnen schakelen tussen versnelling of vertraging en alles wat daar tussen zit. Dat houdt je aan de gang, terwijl de regel bij Leo Babauta tot een voortijdig einde kan leiden wanneer je de tweede dag ook in gebreke blijft.

Misschien moet ik deze regel eens gaan toepassen op mijn bloggedrag bedenk ik me nu opeens.

~ ~ ~

Iedere dag bloggen?

Ja, ik ben deze avond gaan hardlopen. Met m’n nieuwe draadloze headsetje op, dat inderdaad vandaag netjes bezorgd werd, heb ik kort na een fikse regenbui aan mijn verplichting voldaan. Zonder dat het als een ‘moetje’ aanvoelt overigens. Ik had er echt zin in.

Het bewijs kun je hier vinden. En sla de link meteen op onder je favorieten, want op deze plek ga ik er niet meer iedere dag over bloggen. Natuurlijk zal het onderwerp regelmatig terug komen maar hier op mijn site wil ik ook andere zaken de revue laten passeren voor de broodnodige afwisseling.

Of dat iedere dag gaat gebeuren is weer een andere vraag. Ik bedoel natuurlijk het iedere dag bloggen, niet joggen. Wie de moeite neemt om de linkjes te volgen die ik onder mijn blogposts plaats, zal gemerkt hebben dat een aantal jaar geleden rond deze tijd ik midden in een blogserie zat naar aanleiding van het boek Zen Habits door Leo Babauta.

Dat boek neemt je aan de hand wanneer je probeert een nieuwe gewoonte aan te leren. Via kleine hoofdstukjes die je dagelijks moet doornemen wordt je stapje voor stapje aan de hand meegenomen om je poging tot positieve verandering meer kans van slagen te geven.

Eén van de grondregels is dat je jezelf moet beperken tot slechts één enkele nieuwe gewoonte per keer. Pas als deze opgenomen is in je dagelijkse routine kan je aan een volgende nieuwe gewoonte gaan denken.

Dus op deze wijze bekeken is het nog te vroeg om naast het dagelijks joggen ook weer te beginnen met dagelijks bloggen. Het zij me vergeven.

~ ~ ~

Het boek was nog niet uit…

Deze blogpost is deel 29 van 29 in de serie Zen Habits - Leo Babauta

Na het sporten kan ik het niet laten om voordat ik onder de douche stap een greep in de snoeppot te doen. Meestal heb ik al een appel of banaan gegeten en flink water gedronken maar toch blijft de behoefte om iets te snoepen. Het is dwangmatig en doet ook nog eens gedeeltelijk de positieve effecten van het sporten teniet. Ik zou er dus verstandig aan doen ermee te stoppen.

Het boek was nog niet uit. Dat schrijft Paul heel terecht in zijn blogpost Voorbereid aan de goede voornemens beginnen. Mijn excuus om op 1 juli aan te geven dat ik niet meer dagelijks zou bloggen over Zen Habits – Mastering the Art of Change door Leo Babauta was dat de hoofdstukken vanaf deel IV een stuk langer werden. Ik had meer tijd nodig en dacht eraan om de blogfrequentie over Zen Habits naar 2 tot 3 blogposts per week terug te schroeven.

Twee dagen later volgde er nog een update met video’s over de dagelijkse rek- en strekoefeningen die ik me probeerde eigen te maken, maar daar is het tot nu toe bij gebleven. Een wel heel abrupt einde.

Misschien dat het stiekem iets te maken kon hebben met een van de onderwerpen die aangesneden werden in de rest van het boek: het afleren van slechte gewoontes. Daarvan heb ik er namelijk nogal wat. Bijvoorbeeld te snel iets beloven en er dan geen gevolg aan geven.

Of een boek even opzij leggen omdat mijn aandacht plots door iets anders is getrokken. En dan dat boek compleet vergeten.

Nogmaals, geheel terecht dat Paul hierop terugkomt. Het boek was nog niet uit tenslotte. Mooi ook dat hij nu zelf verder gaat waar ik afgehaakt ben. Slechte gewoontes afleren lijkt me namelijk een goeie gewoonte. Maar vooral een moeilijke. Eens zien of ik het deze keer onder de bezielende leiding van Paul wel voor elkaar krijg. Ik heb in ieder geval keus genoeg om aan te werken.

~ ~ ~

We are just moving down the empty road

Deze blogpost is deel 10 van 19 in de serie Zen - Robert Pirsig

wearejustmoving

[p.51-56]

Mijn plan was om te schrijven over de tegenstrijdigheid die de ik-persoon opvalt bij zijn reisgenoten John en Sylvia. Enerzijds hebben ze een aversie tegen techniek ontwikkeld maar tegelijkertijd zijn ze er helemaal afhankelijk van geworden. Hij vindt ze ondankbaar maar beseft tevens dat deze kwalificatie verder niets oplost:

Blind alley, though. If someone’s ungrateful and you tell him he’s ungrateful, okay, you’ve called him a name. You haven’t solved anything.
[p.54, Zen]

Toch merkte ik in de auto op weg naar huis dat een ander fragment veel meer was blijven hangen. En wel de afsluitende alinea van hoofdstuk 4.

Het reisgezelschap geniet van een korte rustpauze tijdens hun tocht over de uitgestrekte prairie. John gaat er met zijn fotocamera op uit om wat mooie plaatjes te schieten. Hij komt echter al snel gefrusteerd terug. Het landschap is te wijds om goed tot z’n recht te komen door de lens van het toestel.

Met een frame eromheen verliest het z’n glans.

Sylvia vertelt over een soortgelijke ervaring. Alle foto’s die ze genomen had toen ze als klein kind voor de eerste keer de schoonheid van de prairie onder ogen kreeg vielen haar bitter tegen. Het bracht haar aan het huilen omdat alles waarvan ze zo onder de indruk was geweest verdwenen was.

Later, wanneer ze weer op de motor zitten, leidt dit tot de volgende overdenking bij de ik-persoon:

So we move down the empty road. I don’t want to own these prairies, or photograph them, or change them, or even stop or even keep going. We are just moving down the empty road.
[p.56, Zen]

Ik vind het een mooi beeld. Rustgevend. We are just moving down the empty road. Wel de indrukken opnemen van alles om je heen zonder de inspanning om het te duiden, vast te leggen, te claimen. No need to know, is zijn constatering wanneer hij eerder die dag in de verte een gewas ziet groeien dat hij niet meteen herkent.

De gouden gloed tegen de heuvel te zien is meer dan voldoende.

We are just moving down the empty road. Nog meer dan dat de reis de bestemming is is het onderweg zijn als een verstild moment. Tijd en afstand spelen geen rol.

Mijn nieuwe plan van aanpak bedenk ik me nog steeds in de auto, is om een link te leggen naar de serie blogposts over het boek Zen Habits – Mastering the Art of Change door Leo Babauta. Vervolgens kan ik verder inzoomen op het belang van het Hier en Nu.

Tevreden met dit vooruitzicht zet ik de muziek wat zachter, open het raampje en staar naar de ondergaande zon terwijl de file geleidelijk oplost en het verkeer weer op gang komt.

Later op de avond open ik mijn laptop en het eerste wat ik zie in mijn lijst van blogs die ik volg1 is The Most Important Moment. Een link leggen is vanavond nog makkelijker dan ik al dacht.

~ ~ ~


  1. Nieuwsgierig welke blogs ik zoal volg? Kijk dan onder Lees ook in de zijbalk. 

Superman

Deze blogpost is deel 28 van 29 in de serie Zen Habits - Leo Babauta

Op Runner’s World kwam ik een artikel tegen met daarin oefeningen voor versterking van het bekkengebied

om de stabiliteit, de kracht en het uithoudingsvermogen te leveren om goed heuvelop te lopen, naar de finish te sprinten en kilometer na kilometer efficiënt te blijven bewegen. Met een sterk bekkengebied volgt de rest vanzelf.

Alleen toen ik ze deze week wilde uitproberen had ik soms moeite om op basis van de tekst te begrijpen hoe ik ze nu eigenlijk moest uitvoeren. Daarom maar eens op YouTube gezocht naar voorbeelden en dat werkte verhelderend.

Dit zijn nu mijn nieuwe oefeningen die ik via de Zen Habits methode van Leo Babauta onderdeel probeer te maken van mijn dagelijkse routine.

Superman

Brug

Metronoom

De plank, beenhef

De plank, zijwaarts

~ ~ ~

De achtergrond bij deze serie blogposts over Zen Habits – Mastering the Art of Change door Leo Babauta en mijn eigen vorderingen met betrekking tot het voortaan dagelijks uitvoeren van rek- en strekoefeningen zijn hier te lezen.

~ ~ ~

Hitteplan

Deze blogpost is deel 27 van 29 in de serie Zen Habits - Leo Babauta

Het is 23:30 uur wanneer ik aan deze blogpost begin en mijn hitteplan geeft aan dat bloggen boven de 30 graden afgeraden wordt. Wat te doen? Weliswaar is de temperatuur ietsjes gezakt maar het is nog steeds plakkerig warm.

Normaal gesproken (of afgaande op de serie blogposts van de afgelopen drie weken) is de verwachting dat ik over Zen Habits ga bloggen. Maar ik twijfel. Vandaag ben ik bij deel IV aangekomen en daarvan is de inleiding als volgt:

Mastering Change & The Heart of Any Problem
In this section, we’ll go beyond the habit change we’ve been creating and learn to master habit change, and change in any form. As we do so, we’ll learn to deal with the heart of any problem: attachment and clinging.
[p.103, Zen Habits, Leo Babauta]

Wat opvalt is dat de hoofdstukken nu langer zijn dan in de vorige delen. Een beetje jammer omdat ik tot nu toe elke avond slechts een korte voorbereiding nodig had om het hoofdstuk door te lezen en te verwerken in een nieuwe blogpost. Dat zal me nu niet meer lukken, zoals meteen vandaag al duidelijk wordt.

Ik denk daarom dat ik de frequentie van de blogposts over Zen Habits terug ga schroeven. Misschien naar 2 of 3 keer per week. Zodat ik de informatie wat beter op me kan laten inwerken. Mijn vorderingen rondom de rek- en sterkoefeningen probeer ik wel de komende weken hier bij te houden omdat ik ze minimaal 4 weken moet uitvoeren voordat het een echte nieuwe routine is geworden.

Het dagelijks bloggen is me intussen weer goed bevallen. Eens zien hoe ik de vrijgevallen ruimte kan opvullen met andere blogposts die hopelijk de moeite waard zijn.

Maar voor nu allereerst nog even de oefeningen, douchen en dan zien of ik snel de slaap kan vatten. Morgen gaat om 5:30 uur de wekker weer voor een nieuwe werkdag.

~ ~ ~

De achtergrond bij deze serie blogposts over Zen Habits – Mastering the Art of Change door Leo Babauta en mijn eigen vorderingen met betrekking tot het voortaan dagelijks uitvoeren van rek- en strekoefeningen zijn hier te lezen.

~ ~ ~