Ik ben er nog niet uit

leeslijst

In het kad­er van de grote opruim­ing moet ik miss­chien ook maar eens aan de slag om de vele boeken die her en der halfgelezen rond­slin­geren bin­nenko­rt te gaan uitlezen. De opsom­ming hier­boven die afkom­stig is van mijn leesli­jst, is niet volledig. Dit zijn slechts de boeken die op mijn bureau liggen. Er staan echter ook vele boeken in mijn boekenkast met ergens een leeswi­jz­er (of post-it, of in som­mige gevallen een omgevouwen hoek van een pag­i­na) waar ik gebleven ben. Voor­lop­ig laat ik die even met rust. Eerst de stapel die hier bin­nen hand­bereik ligt weg zien te werken.
Bij een aan­tal hangt er een ‘ver­plicht­ing’ aan vast om er (peri­odiek) over te bloggen. Dat ga ik waarschi­jn­lijk uit­stellen tot na de ver­huiz­ing. Het lezen zelf tussen alle beslom­merin­gen door die te mak­en hebben met de verkoop van ons huidi­ge huis en de ver­bouwings­plan­nen voor het nieuwe huis zal al uitdag­ing genoeg zijn. Toch wil ik het proberen. Ergens vind ik het gênant wor­den dat de hoeveel­heid halfgelezen boeken als­maar toe­neemt.
Tot­dat ik van­daag het artikel What’s wrong with only read­ing half a book? (hele­maal!) las. De auteur Lin­coln Michel betoogt hier dat het hele­maal niet erg is om een boek niet uit te lezen, of althans niet in één ruk (maar bijvoor­beeld ver­spreid over vele jaren). Een halfgelezen boek wil niet zeggen dat het boek niet goed is. Net zoals het niet vanzelf­sprek­end is dat een boek wat je wel tot het einde leest daarom een goed boek zou zijn:

There are many fac­tors that go into whether or when a read­er fin­ish­es a book. I imag­ine many people’s read­ing habits are, like mine, scat­tered. I have at least a dozen in-progress books on my night­stand — and sev­er­al more on my phone and e-read­er. Read­ers stop read­ing a book they enjoy when they put it down and for­get to come back. Read­ers fin­ish books they hate when they are assigned it for book clubs or else they want to hate-read and laugh about with their friends. (Cer­tain­ly a large per­cent­age of Fifty Shades read­ers fall into that sec­ond cat­e­go­ry.) Just as a half-read book isn’t nec­es­sar­i­ly a fail­ure, a com­plet­ed book is not nec­es­sar­i­ly a suc­cess.

Zijn betoog is geschreven naar aan­lei­d­ing van een pub­li­catie door Kobo (pro­du­cent van e-read­ers) over welke boeken door hun lez­ers niet tot het einde wor­den gelezen. In de top-10 staan veel best­stellers. Logisch, vol­gens Lin­coln Michel. Juist best­sellers wor­den in een opwelling gekocht door of als kado gegeven aan groepen lez­ers die nor­maal gespro­ken niet echt veel lezen. De con­clusie dat veel best­sellers daarom geen goede boeken zijn onder­schri­jft hij dus niet.
Michel is er juist veel meer van over­tu­igt dat de meeste best­sellers dikke boeken zijn. En dikke boeken hebben tijd nodig. Daar ga je niet alti­jd snel doorheen. En lopen daar­door het gevaar dat ze even ‘ver­geten’ wor­den. Maar uitein­delijk keer je er alti­jd weer naar terug. En lukt het je om ze uit te lezen dan kri­jg je er vaak veel voor terug.
Hoewel dat niet noodza­ke­lijk is:

And even those who don’t fin­ish The Goldfinch or Gravity’s Rain­bow or Ulysses may end up get­ting some­thing out of their read­ing expe­ri­ence that they nev­er would if they only read the books that an algo­rithm sug­gest­ed they were most like­ly to fin­ish. And what’s wrong with that?

Toch maar gewoon in de kast zetten dan?