Welkom en tot ziens!

De 4-daagse is weer begonnen. Ooit heb ik wel eens over­wogen om ‘m ook een keer te willen uit­lopen, maar dat is al weer heel lang gele­den. Inmid­dels ‘ver­heug’ ik me meer op de lies­breuk­op­er­atie die voor eind vol­gende week gep­land staat zodat ik daar­na ein­delijk eens een nor­maal stuk­je kan wan­de­len zon­der opspe­lende onder­lies­gevoe­lens.

Hoe dan ook, de 4-daagse is dus van start gegaan en dat betekent dat wij voor een dag­je inges­loten zijn want de route gaat in alle win­drichtin­gen aan ons voor­bij. Helaas niet aan ons huis zelf want dan had ik wel een dag­je vri­jgenomen en een kraam­p­je in de voor­tu­in neergezet om de wan­de­laars van eten en drinken te voorzien of gewoon een rust­plaats aan te bieden voor hen die het even nodig hebben.

En daarom vertrok ik vanocht­end op het gebruike­lijke tijd­stip naar mijn werk, zag het grote welkom­st­bord staan in afwacht­ing van de rap naderende wan­delmeute en reed niet veel lat­er bij Val­burg onder het viaduct waar de eerste fanatiekelin­gen al over­heen liepen. Ze waren er zoals gewoon­lijk weer vroeg bij. Ik knip­perde met m’n licht­en en enke­len zwaaiden ent­hou­si­ast terug. Tot zover mijn bij­drage om de moed er bij hen in te houden.

In de avond stond het het welkom­st­bord er nog steeds maar herin­nerde er verder weinig aan dat er duizen­den mensen gepasseerd waren. De opruim­ploe­gen had­den hun werk goed gedaan of iedereen had zich net­jes gedra­gen en geen afval op de grond gegooid. Dat kon natu­urlijk ook.

Pas op twit­ter zag ik lat­er een foto van het welkom­st­bord waarin sub­tiel aangestipt werd dat we de Fransen liev­er zien gaan dan komen. Het was me heel eerlijk gezegd niet opgevallen. Grap­pig was het wel.

~ ~ ~

Lijster afvinken

Omdat het zo lang licht is ’s avonds bli­jft het na een lange werkdag geni­eten van alle vogels die ons met een bezoek­je ver­eren. Niet dat ik iedere keer opnieuw de foto­cam­era erbij pak om ze vast te leggen, maar in het geval ik een soort zie die ik nog niet ken of nog niet eerder hier op mijn blog heb ver­meld dan maak ik graag een uit­zon­der­ing.

En zo was er dan deze avond opeens weer een lijster. Al vaak gezien en nog vak­er geho­ord sinds we hier wonen, en ook al een paar keer geprobeerd om ‘m te fotografer­en echter hij was iedere keer gevlo­gen op het moment suprème. Nu was het raak, hoewel ik opnieuw niet de kans kreeg om echt scherpe foto’s te mak­en. Opnieuw was ie snel verd­we­nen toen hij zag waarmee ik bezig was.

~ ~ ~

Glasvezel — poging 2 (en een beetje)

Van­daag zouden ze weer komen voor de glasvezel. Na de eerste poging eind juni had het nog heel wat voeten in aarde (no pun intend­ed) om de afspraak voor van­daag gep­land te kri­j­gen. Zo zouden ze een week gele­den alweer gekomen zijn maar na een dag onver­richterza­ke thuis te zijn gebleven werd lat­er duidelijk dat de aan­nemer op vakantie was.

Daar­na kreeg ik een tele­foon­t­je van iemand waar­van ik aan­nam dat hij een kijk­je kwam nemen hoe het gazon erbij lag omdat we dit als klacht had­den doorgegeven bij Dig­i­tale Stad. Dat zou gis­ter zijn geweest. Ook nu bleef Inge weer de hele dag bij huis zon­der dat er iemand kwam opda­gen. Toen ik hem ’s avonds aan de lijn had kreeg ik te horen dat hij nu op vakantie was. Het bleek om de ver­vanger van de aan­nemer te gaan die inmid­dels weer terug was. En die zou dus van­daag komen.

Hij is echter niet geweest zo kreeg ik bij thuiskomst van Inge te horen. Wel een ploeg Bul­gar­en die dit­maal uit vier per­so­n­en bestond waar­van er een­t­je in ieder geval Engels sprak. Dat scheelde een hoop. Zon­der al te veel over­hoop te halen werd de kabel op een diepte van 30 cm aan­gelegd want wij had­den wat foto’s opge­duikeld van tij­dens de ver­bouwing waarop te zien was dat de rio­ler­ing niet al te diep inge­graven was.

Toen de klus geklaard was kreeg Inge naast excus­es ook een doos grasza­ad over­handigd. Nu maar hopen dat het bin­nenko­rt weer eens een beet­je gaat rege­nen want voor­lop­ig wor­den wij net­jes overges­la­gen wat neer­slag betre­ft.

~ ~ ~

De witte motor

Inge vroeg me om wat foto’s te mak­en van de bloe­men in de tuin en natu­urlijk pak ik dan de cam­era en ga aan de slag. Bij een pluizige witte bloem (ik heb dus duidelijk geen ver­stand van bloe­men en planten) aangekomen die ik van bove­naf fotografeerde zag ik in eerste instantie niet dat er een grote hom­mel flink aan het gras­duinen was om zoveel mogelijk wit stu­ifmeel te verza­me­len.

Het leverde een mooi plaat­je op toen ik wat meer inzoomde.

~ ~ ~

Glasvezel — poging 1

Van­daag was het zover. De glasvezelk­a­bel die alweer een hele tijd gele­den voor­langs de straat par­al­lel aan de Linge was aan­gelegd, zou nu door­getrokken wor­den naar de voorkant van ons huis. Bij de fun­der­ing zou er gestopt wor­den en een zoveel­ste team moest dan het kar­wei ein­delijk afmak­en op een nog nad­er te bepalen datum ergens ver weg in de toekomst.

Ik was erg benieuwd hoe het zou gaan.

Bij het naar huis rij­den wist ik echter al van Inge dat het niet gelukt was. Of beter, zij had de medew­erk­ers opdracht gegeven te stop­pen met graven. Toen ik thuis kwam zag ik inder­daad de draad nog steeds fier uit de berm omhoog steken, net zoals deze ocht­end toen ik ver­tok.

Wat was er gebeurd?

Wel, rond een uur of tien in de mor­gen hoorde Inge vanu­it haar werkkamer dat er mensen in de voor­tu­in waren. Ze stond op om te gaan kijken en trof twee man­nen aan die met spades en ander gereed­schap al in de voor­tu­in ston­den bij een gat dat ze daar gegraven had­den. Op de vraag van Inge wat ze pre­cies aan het doen waren kon­den ze geen antwo­ord geven.

Ze sprak­en geen Ned­er­lands.

Het bleken Bul­gar­en te zijn die slechts enkele woor­den Ned­er­lands machtig waren. Zoals ‘kabel’. En ‘ja’. Dat was niet vol­doende om bevredi­gend antwo­ord te geven waarom dat gat nu eigen­lijk op die spec­i­fieke plek nodig was. Het ver­moe­den was dat ze miss­chien probeer­den op deze manier de rio­ler­ing te vin­den die diag­o­naal onder onze voor­tu­in door loopt om te voorkomen dat ze die met de glasvezelk­a­bel zouden door­boren.

Een van hen gaf zijn tele­foon aan Inge.

Ze kreeg de aan­nemer aan de lijn die het prob­leem niet begreep maar wel even­t­jes pool­shoogte zou komen nemen. Een­maal gear­riveerd vertelde hij dat ze op ver­schil­lende plekken in de tuin moesten graven om zo proe­fondervin­delijk te ont­dekken waar en hoe diep de rio­ler­ing onder de grond zat. Tja, en dan kon het helaas niet voorkomen wor­den dat het gazon daaron­der wat te lij­den zou hebben. Dat vond Inge echter wat te ver gaan. Zij gaf aan dat ze beter kon­den stop­pen en terug kon­den komen wan­neer wij de infor­matie over de rio­ler­ing had­den.

Met veel mis­baar vertrok de aan­nemer.

De twee achterge­bleven arbei­ders gin­gen weer aan het werk. Dit­maal om het gat weer met zand te vullen en hun gereed­schap op te ruimen. Als laat­ste had­den ze de graspollen teruggelegd en net­jes aange­stampt. Helaas onder­ste­boven. Zodat we nu een grote kale plek in het gazon hebben in afwacht­ing van betere tij­den en een vol­gende poging om de kabel door te trekken naar de voordeur.

~ ~ ~

Biogas werkzaamheden

Van­daag werk ik thuis in ver­band met een bezoek­je aan het zieken­huis dat voor lat­er in de mid­dag staat gep­land. Nor­maal gespro­ken vind ik dat ideaal om aan klussen die wat meer tijd en aan­dacht nodig hebben te werken. Dat gaat me deze ocht­end wat min­der af omdat ik voort­durend afgeleid wordt door gelu­iden die ik niet thuis kan bren­gen.

Ik weet dat ze een eind verderop begonnen zijn met de aan­leg van een zon­nepa­neelveld, maar het gelu­id lijkt niet vanu­it die hoek te komen. Zouden het miss­chien te mak­en kun­nen hebben met de glasvezel die bin­nenko­rt naar ons huis door­getrokken wordt? Her en der zie ik in de buurt stuk­jes kabel uit de berm steken daar waar ze nog een eind­je onder de grond door moeten om aanges­loten te kun­nen wor­den in de meterkast. Er is echter nie­mand te zien bij ons in de straat.

Dan valt me op dat aan de overkant bij de bio­gas instal­latie er beweg­ing lijkt te zijn bij de toren waar ze het groe­naf­val ver­bran­den of affakke­len (ik ben van de tech­niek niet zo op de hoogte). Er staan nu twee van die torens (schoorste­nen?) waar er vol­gens mij alti­jd maar een­t­je heeft ges­taan.

Uitzicht op de bio­gas instal­latie — links de opslag, in het mid­den de werkza­amhe­den

Ik pak mijn foto­cam­era erbij om wat beter te kun­nen inzoomen en inder­daad zijn ze daar volop aan het werk in een steiger­con­struc­tie die ron­dom de torens is opge­bouwd. Wat ze aan het doen zijn is me een raad­sel, maar gelukkig weet ik nu waar het gelu­id van­daan komt en kan ik het een plaats geven. Zon­der verdere aflei­d­ing stort ik me weer op mijn eigen werkza­amhe­den.

De werkza­amhe­den beter in beeld gebracht

~ ~ ~