Oskar met, Oskar zonder

De rode kater die we onlangs Oskar zijn gaan noemen begint steeds meer gewend aan ons te raken. ‘s Ochtends ligt hij vaak al geduldig te wachten tot wij naar buiten komen om hem wat brokjes te geven en tegen de avond vindt hij het heel normaal dat we hem ook een bakje ‘nat voer’ geven net zoals onze huispoezen voorgeschoteld krijgen. Tussendoor duikt hij regelmatig op om ons te begroeten of een hazeslaapje te doen op het terras of onder de kap van de schuur. Langzaam neemt Oskar de plaats over van Miesje die we sinds ze samen met haar kittens door de dierenambulance is meegenomen niet meer hebben gezien.

Afgelopen donderdag zagen we iets raars toen we Oskar wat te eten gaven nadat ‘het werkvolk’ verdwenen was. De hele dag had hij de werkzaamheden onder en rondom de schuur van een veilige afstand in de gaten gehouden. Pas nadat iedereen verdwenen was kwam ze tevoorschijn en ging op haar vertrouwde plekje zitten ten teken dat wat hem betrof het avondeten geserveerd kon worden.

Over teken gesproken. Dat is wat we aan raars zagen in zijn nek. Eerst dachten we dat het een korstje was overgebleven van een eerder gevecht met andere rivalen die hier rondzwerven of misschien dat hij ergens achter was blijven haken. Voor de zekerheid probeerde ik een foto te maken om het plekje wat beter te bestuderen. Het is niet echt goed te zien maar we dachten toch echt dat het een teek was. We namen ons voor het een aantal dagen aan te zien. Katten zijn leniger dan je denkt en wellicht kon hij er zelf bij met z’n achterpoot om de parasiet te verwijderen zonder dat het kopje blijft zitten.

Deze avond dacht ik te zien dat wat er ook meereisde in de nek van Oskar verdwenen was. Opnieuw heb ik een foto gemaakt die opnieuw niet echt definitief uitsluitsel geeft maar het lijkt erop dat indien het een teek was die voorlopig is verdwenen of grotendeels verwijderd. We blijven het in de gaten houden.

Wordt hopelijk niet vervolgd.

~ ~ ~

Gatenwilg

De schaar moest er in. Na slechts twee jaar sinds de vorige knipbeurt hing de pruik van de treurwilg alweer in vol ornaat tot net boven de grond. Niet dat dit slecht is, maar omdat we de schuur gaan verbouwen in een soort van werkplaats voor Inge met een groot raam erin moet er wel een beetje uitzicht zijn. Nu hangen alle takken precies voor de plek waar het raam komt.

We hadden ook gevraagd of enkele dikke takken of misschien wel een gedeelte van de gesplitste stam weggezaagd kon worden. Je moet er niet aan denken dat vanwege een hevige voor- of najaarsstorm er takken afbreken en op de schuur terechtkomen. Laat staan dat de hele boom omwaait.

De boomverzorger stelde ons echter gerust. Zoals de treurwilg er nu bijstaat verkeert hij in prima conditie. Gezaag kan alleen maar een rottingsproces in gang zetten. En dat is voor de lange termijn funest. Het is veel beter om regelmatig de boom te snoeien en dan te kijken hoe het met de gezondheid is gesteld is. Ingrijpen kan dan alsnog indien nodig.

‘s Avonds bekeek de boom in al zijn kaalheid aandachtig en zag dat op vele plaatsen er gaten gehakt waren door spechten die we wel heel vaak hoorden, maar zelden te zien kregen. Ze hadden flink hun best gedaan. Voorlopig zullen ze wel wegblijven totdat er weer wat beschutting is en ze uit het zicht verder kunnen gaan met hun noeste arbeid. Als het maar geen rottingsproces in gang zet.

~ ~ ~

Lokaal geen onweersbui

Op het nieuws hoorde ik dat er lokaal kans was op een fikse regenbui met onweer en windstoten. Voortgejaagd door zo’n monster haaste ik me richting Bemmel om alles wat buiten stond op te ruimen dan wel goed vast te zetten. Het bleef vanzelfsprekend de rest van de avond stikheet en droog.

~ ~ ~

Slachtoffers extreme hitte

Onder de kap van de schuur zitten verscheidene zwaluwnesten verstopt in de spanten van het dak. Een mooie droge broedplaats die elk jaar voor veel zwaluwen aanleiding is om hier een nieuw gezinnetje te stichten. Ook dit jaar hadden we weer voldoende aanloop in de lente. Of het dezelfde zwaluwen zijn die ieder jaar terugkomen weet ik eerlijk gezegd niet. Maar we doen net alsof het zo is. En begroeten ze met een hartelijk welkom thuis wanneer we de eerste verkenners hun inspectie zien uitvoeren. Het schept een band.

Meestal leggen de zwaluwen twee keer eieren. De eerste leg is meteen in het voorjaar wanneer de nesten gereed (gemaakt) zijn. En een tweede leg volgt aan het eind van de zomer. De jonkies uit het voorjaar zijn inmiddels zo volgroeid dat ze ook een bijdrage kunnen leveren bij de verder uitbreiding van het gezin.

Met de extreme hitte deze zomer waren we bang dat het misschien ondoenlijk was on te nestelen. We hadden het idee dat er minder zwaluwen in en uit vlogen in die periode. Ook wel begrijpelijk want onder de kap kon de temperatuur zomaar boven de vijftig graden stijgen. Pas toen de hittegolf ons land verlaten had kwamen er weer wat meer zwaluwen tevoorschijn en niet veel later zagen we eierschalen op de grond en gazon liggen. Wat later dan normaal toch nog een tweede leg.

Vandaag ontdekte ik bij toeval dat het een derde leg was geweest. Ik moest op zolder zijn en maakte van de gelegenheid gebruik om een aantal nestjes te verwijderen omdat ze op onhandige plaatsen zaten. We hadden er ook veel te veel en sommige waren aan het afbrokkelen omdat ze al redelijk oud waren.

Een van de nestjes die ik verwijderde was nog gevuld met jonkies. Ze waren waarschijnlijk net uit het ei gekomen net voordat de temperatuur zo extreem omhoog schoot en hadden het niet overleefd. Uitdroging door de hitte was hen fataal geworden. Een gruwelijk einde. Reden voor ons om uit te zoeken wat we kunnen doen in het geval dit een komende zomer opnieuw dreigt te gebeuren.

~ ~ ~

Miesje definitief vertrokken?

Pas toen de dierenambulance de oprit verliet in het gezelschap van Miesje en haar kittens schoot me te binnen dat ik geen foto had gemaakt. Wel van de kittens die eerder ‘s middag bijna ontsnapt waren, en ook van de provisorische nieuwe kinderkamer in een badkuip, maar niet van de dierenambulance. Helemaal vergeten in de consternatie.

Want nadat we de dierenambulance gebeld hadden dat het toch beter was om de kittens vandaag nog op te halen gaven ze aan dat ze Miesje ook wel mee wilden nemen zodat ze gestereliseerd kon worden. Daarvoor zouden ze een zogenaamde moederval meenemen en dan even blijven wachten of ze haar op die manier konden vangen. Zelf hadden wij daar niet zo’n goed gevoel bij wetende hoe schichtig Miesje is voor vreemd bezoek. En dat zou betekenen dat ze achter zou blijven zonder haar kittens.

We besloten om dus zelf maar iets te verzinnen om haar te vangen. Een oude compostbak die de vorige eigenaar voor ons achtergelaten had bood uitkomst. Omdat ze pas nog haar kittens had gevoerd was het makkelijk om haar met wat nat voer in die bak te lokken. Daarna was het een fluitje van een cent om de ingang af te sluiten. Even was ze flink opgefokt en probeerde ze te ontsnappen. Maar al gauw werd ze rustig en liet niet meer van zich horen.

De dierenambulance arriveerde gelukkig niet al te lang daarna en samen lukte het ons om met een schepnet Miesje te vangen vanuit de compostbak en over te hevelen naar een kooi waarmee ze samen met haar kittens naar het dierenasiel zou worden gebracht. Daar kon ze nog een aantal weken met haar kittens doorbrengen voordat die ondergebracht werden bij nieuwe gezinnen.

Voor wat betreft Miesje is het nog maar de vraag of we haar terug gaan zien. Indien ze te socialiseren valt dan is het ook wachten tot iemand haar in huis wil nemen, maar is ze al te veel verwilderd dan zal ze later bij ons in de buurt opnieuw teruggezet worden omdat dit tenslotte haar territorium is en op die manier nieuwe zwerfkatten uit de buurt blijven. Wij zelf hopen op het laatste want we missen haar nu al.

~ ~ ~