Niet het poetsen maar de stralende lach is blogwaardig

Patrick Feller | pho­topin

Iedere avond bij het avon­de­ten of lat­er op de bank wan­neer we niet in de gele­gen­heid waren om geza­men­lijk van ons din­er te geni­eten, vertellen Inge en ik elka­ar wat ons die dag aan bij­zon­dere zak­en is bijge­bleven. Ik denk niet dat we ons hier veel in onder­schei­den ten opzichte van andere samen­wo­nende stellen. Ook zal het bek­end in de oren klinken dat hoewel we niet echt een enerverend lev­en lei­den, er alti­jd wel iets is wat het ver­melden waard is. Het is eigen­lijk ver­baz­ing­wekkend te noe­men dat er naast een gro­ten­deels rou­tineus voort­sukke­lend bestaan vol­doende (kleine) gebeurtenis­sen plaatsvin­den die de dag kleur en inhoud geven.

Stel dat je deze gesprekken (die qua onder­w­erp geen enkele beperk­ing ken­nen) nu eens iedere dag zou ver­w­erken in een blog­post? Ik moest hier regel­matig aan denken tij­dens het lezen van twee ver­schil­lende blog­posts die wel­haast lijn­recht tegen­over elka­ar staan in hun opvat­ting over het eventueel iedere dag bloggen naar aan­lei­d­ing van onze alledaagse bezighe­den en indrukken:

  1. Fuck de Hari­bobanaan­t­jes door Eve­lyne Her­mans
  2. The retro-futur­is­tic future of blog­ging door Lock­hart Steele

Allereerst las ik het blog van Eef. Het is een antwo­ord op een ‘blog­brief’ die ze alweer een hele tijd gele­den gekre­gen had maar waar­voor ze nog geen tijd had gehad om op te rea­geren. Het geeft meteen het dilem­ma weer waar Eef mee worstelt: de beschik­bare tijd, en dat dan ook nog eens in com­bi­natie met het eventueel fre­quent willen bloggen:

Vind jij het ook zo lastig? Bloggen in com­bi­natie met geld ver­di­enen, een gezin draaiende houden en een (min­i­maal) soci­aal lev­en?

In één adem trekt Eef deze con­sta­ter­ing door naar het gegeven dat, mocht ze de tijd wèl hebben, het haar nog steeds moeil­ijk zou vallen om bijvoor­beeld dagelijks te bloggen. Want:

Ik ben gewoon geen fan van tand­pastablogs.
Je weet wel, tek­sten die gaan over alledaagse din­gen zoals, nou ja, tanden­po­et­sen bijvoor­beeld. Wie zit daar op te wacht­en?

Nou, ik in ieder geval niet zoals Eef het hier doet voorkomen. Wan­neer de dagelijkse blog­posts die ik bij ver­schil­lende blog­gers volg alléén maar over het tanden­po­et­sen (als metafoor voor de iedere dag wed­erk­erende han­delin­gen) zouden gaan, ja, dan zou ik ook snel afhak­en. Dat gaat verve­len. En verveling is dodelijk. In alle opzicht­en. Beaamt ook Eef:

Hoewel, dat gaat vast ook verve­len. Net zoals die tand­pastablogs.
Dus ik bli­jf erbij, die schri­jf ik niet. Dan maar niet weke­lijks een nieuwe tekst.

Na lez­ing bleef ik achter met een dubbel gevoel. Ik ben het eens met haar con­sta­ter­ing dat ons drukke bestaan nogal snel kan lei­den dat het bloggen erbij in schi­et. Maar dat iedere dag (of meerdere keren per week) bloggen automa­tisch zal lei­den tot saaie ‘tand­pastablogs’ wil er bij mij niet in. Natu­urlijk zullen er blog­gers zijn die zulke blog­posts schri­jven (waar­bij het vol­gens mij hele­maal niets te mak­en heeft met de fre­quen­tie van hun bloggen maar veel meer met hun schri­jf­sti­jl en onder­w­erp­keuze). Ik ken echter meer dan vol­doende blog­gers die zeer veelvuldig bloggen en zeer zek­er niet betrapt kun­nen wor­den op het feit dat hun blog­posts gaan verve­len omdat ze elke keer weer dezelfde onder­w­er­pen tot in den treure bli­jven her­halen.

Daarom was ik ook zo blij toen ik gis­teren de blog­post van Lock­hart Steele onder ogen kreeg. Hij is de oprichter van Curbed Media Net­work1 en op het moment werkza­am voor Vox Media2 als edi­to­r­i­al direc­tor. In de blog­post die hij schreef voor The Verge3 geeft hij het vol­gende aan:

I’ve been think­ing about ecosys­tems late­ly. As we’re dig­ging deep­er into YouTube at Vox Media, I’m com­ing to appre­ci­ate the ways YouTube per­son­al­i­ties inter­act with each oth­er, rec­om­mend­ing each other’s work with in-video shout-outs. It feels a lot like the ear­ly days of blog­ging. Back then, link­ing to and rec­om­mend­ing each oth­ers’ posts was the whole fun of it.

Wat me onmid­del­lijk opviel was het gebruik van het woord­je ‘fun’. OK, hij ref­er­eert hier naar ‘the ear­ly days of blog­ging’, maar toch. Bloggen hoort ‘fun’ te zijn, anders hou je het niet vol wan­neer je het regel­matig zou willen doen. Wat ook opvalt is het aspect van ‘link­ing’ en ‘rec­om­mend­ing’. Het is iets wat ik van­daag de dag nog wel eens mis. Veel blog­gers verwacht­en dat iedereen hun blog­posts komt lezen en dat ze ver­meld wor­den, maar zèlf de daad bij het woord voe­gen en ver­wi­jzen naar andere blog­gers, dat blijkt min­der voor de hand liggend te zijn. Lock­hart gaat er wat verder op in:

Today every­one in the media world is launch­ing email newslet­ters. […] Great. But what I miss from emails is the sense of com­mu­ni­ty, the shared expe­ri­ence of shared link­ing in real time. Obvi­ous­ly Twit­ter replaced parts of that; Face­book oth­ers. Still, it’s a far nois­i­er con­ver­sa­tion these days, and per­haps there’s some­thing to be said for good old blog­ging itself.

Terug naar ‘the ear­ly days’ dus. Want daar heeft Lock­hart goeie herin­ner­in­gen aan:

I once defined myself by blog­ging. […] writ­ing at least a cou­ple posts every day. […] I loved those days: writ­ing post after post after post, day after day, forces a dif­fer­ent mind­set as a writer. You loosen up; you get con­ver­sa­tion­al.

Niets over tijdge­brek hier. Niets over het gevaar van saaie mid­del­matigheid van­wege het (te) fre­quent bloggen. Nee, inte­gen­deel. Het ‘forces a dif­fer­ent mind­set as a writer’. Miss­chien dat de ver­wi­jz­ing naar ‘you get con­ver­sa­tion­al’ doet denken dat het gevaar bestaat van inhoud­sloos geleuter. Maar opnieuw, dat ligt meer aan degene die leutert blogt dan aan deze informele manier van bloggen die wel degelijk serieuze onder­w­er­pen bespreek­baar kan mak­en.

Wat ik nu zo mooi vind aan het betoog van Lock­hart is dat hij zow­el de lez­er als zichzelf ent­hou­si­ast weet te mak­en om (opnieuw) (fre­quenter) te gaan bloggen:

Think­ing about all this has stoked my desire to get back in the game myself. So, today, I’m rais­ing my per­son­al blog, lockhartsteele.com, from the dead.

Waar­bij hij zichzelf twee doe­len stelt. Het ene is om op een informele manier te bloggen over dat­gene wat hem in zijn dagelijkse werkza­amhe­den zoal bezighoudt (net zoals je zou doen aan het eind van een werkdag thuis, samen met je part­ner op de bank) en daar­naast:

the oth­er, sim­ply, is to regain the prac­tice of dai­ly blog­ging.

Omdat dagelijks bloggen/schrijven een nut­tige oefen­ing is.

En daarom ben ik van plan om mijn eigen fre­quen­tie ook weer eens wat op te gaan voeren. Zon­der daar­bij in de valkuil van de rou­tineuze tand­pastablogs te trap­pen. Want dat moeten we niet willen. Toch, Eef?

~ ~ ~


  1. klik hier voor meer info over Curbed Media Net­work 

  2. klik hier voor meer info over Vox Media 

  3. klik hier voor meer info over The Verge