Making the Difference — 16

Deze blog­post is deel 17 van 17 in de serie Mak­ing the Dif­fer­ence

De titel van dit blog. Mak­ing the Dif­fer­ence. Deelt­je 16 alweer. Ik ben er aan gehecht ger­aakt om het op de zondag te gebruiken. Natu­urlijk naar aan­lei­d­ing van die gelijk­namige work­shop ergens in Novem­ber vorig jaar. Een weke­lijks ver­slag om te zien of ik het daaruit voortvloeiende 100 dagen actieplan tot een goed einde zou weten te bren­gen. En zo niet, waarom dan niet. Maar gaan­deweg ben ik het gaan zien als mijn reflec­tiemo­ment van de week. Mijn eigen zondags­di­enst, zo u wilt. Dus lijkt het me een pri­ma idee om deze week stil te staan bij de mogelijkheid die me door Steven Gort (@stevengort) gebo­den werd om mee te doen aan zijn #popmed­i­tatie.

De opdracht was sim­pel. Een lijst van 10 lied­jes (inclusief youtube clip) aan­lev­eren met een korte omschri­jv­ing per num­mer. Bij­na onmid­del­lijk had ik het plan om niet te proberen een top-10 van de mooiste num­mers bij elka­ar te zoeken. Dat soort tak­en gaat mij nooit goed af. Nee, ik zou een kleine per­soon­lijke geschiede­nis com­poneren ron­dom ned­er­land­stal­ige num­mers die ik met mijn jeugd asso­cieer. Ik zou het eens een keer makke­lijk voor mezelf mak­en.

Maar het is me gelukt. Uitein­delijk ging het me nog redelijk makke­lijk af om lied­jes te vin­den die mij bij de eerste tonen ieder op hun eigen manier meevo­eren naar spec­i­fieke momenten in mijn lev­en. De opsom­ming waar­voor ik heb gekozen is niet alti­jd op vol­go­rde van wan­neer de lied­jes bek­end wer­den, maar meer wan­neer ze voor mij belan­grijk wer­den. Nog­maals, het gaat me niet om de kwaliteit van de num­mers, maar puur om wat ze met me doen wan­neer ik ze hoor. Ze staan ergens voor. Het is niet mijn lijst­je van mooiste num­mers. Wel van lied­jes die me dier­baar zijn.

Vanocht­end heeft Steven vanaf 08.00 uur de 10 num­mers via twit­ter gedeeld met zijn vol­gers. Daar­na heeft hij de omschri­jvin­gen die ik hem had aan­geleverd in zijn blog Popmed­i­tatie No. 17 ver­w­erkt. Ik ga ze hier wederom de revue lat­en passeren juist omdat ze me zo dier­baar zijn, maar met hier en daar een iets aangepaste tekst want waarom zou ik in her­hal­ing vallen? Dus ga zek­er ook bij Steven kijken voor hoe het deze zondagocht­end de ‘ether’ in werd ges­lingerd.
Bij het einde van de lijst ben ik aan­be­land in 1995. Er zal ooit een nieuwe popmed­i­tatie nodig zijn om over de jaren daar­na te kun­nen ver­halen.

1. Boudewi­jn de Groot — Land van Maas en Waal — 1967
Een lied als uit een oer­ti­jd. Mijn mythol­o­gisch verleden. Ik schreef er al vak­er over:

Wan­neer ik bij tijd en wijle mezelf omdraai en terugk­ijk over het pad wat ik tot dusverre heb afgelegd, dan zie ik aan het begin alti­jd het­zelfde beeld. Mijn moed­er, fiet­send, en ikzelf in het kinder­stoelt­je. Daar begint mijn geschiede­nis. Althans, dat­gene wat ik zelf ervan kan herin­neren.

Ik asso­cieer het met mijn allervroeg­ste jeugd (ik ben eind 1963 geboren). We fiet­sen over een zonover­goten dijk op weg naar over­al en ner­gens. Een en al geluk voel ik erbij. Het is de alge­hele vrolijkheid van het lied ver­moed ik. Ooit heb ik het lied voor mijzelf wel eens her­noemd in Land van Moed­er en Zoon.

2. Con­nie Van­den­bos — Ik ben gelukkig zon­der jou — 1966
Bij dit lied is het de werve­lende muziek aan het begin die me onmid­del­lijk oppakt en mee­neemt. Maar niet terug naar het onbe­zorgde Land van Moed­er en Zoon. De dreigende onder­toon die ik er zelf alti­jd in hoor, plaatst me in een tijd­vak erna. Waar ik bli­jf zit­ten met een gevoel van naderend onheil. Alsof ik voor­voelde dat er enkele moeil­ijke jaren aan zat­en te komen. Ik denk niet dat het me om de strekking van het lied ging, maar eerder dat ik toch ger­aakt ben door het refrein in een tijd dat het in mijn belev­ing niet zo goed ging tussen mijn oud­ers onder­ling. Wat ik me herin­ner is dat ik, alleen op mijn eigen kamert­je, het lied mee­zong met de gedachte dat ik gelukkiger zou zijn zon­der hen. In een poging om het geluk vast te houden.

3. Zwarte Riek — Me wiegie was een sti­jf­selkissie — 1956
Thuis wer­den er ontzettend veel smart­lap­pen door mijn vad­er gezon­gen. Alti­jd was hij op zoek naar een radiozen­der die dit soort muziek uit­zond. Er waren dagen dat ik niets anders hoorde. Nog steeds ben ik in staat een heel reper­toire uit het hoofd op te dre­unen. Dit num­mer van Zwarte Riek is meer bli­jven hangen dan andere vergelijk­bare liederen. Het is voor mij de klassiek­er onder de smart­lap­pen. In dit num­mer komen alle andere smart­lap­pen samen. Wan­neer ik bij mijn vad­er in de auto zat, voorin en zon­der gordel, dan zie ik onszelf om het hardst meezin­gen. Om de haverk­lap gaf hij dan een klap op mijn link­er­been in de maat van de muziek. Smart(k)lappen zijn een directe band met mijn vad­er.

4. Jan Boeze­roen — De fles — 1970
In mijn herin­ner­ing werd er vroeger door iedereen ontzettend veel gedronken. Op elk fam­i­liefeest of bijeenkomst dan ook werd de fles ontkurkt. Maar ook zon­der feest was er alti­jd wel aan­lei­d­ing om te drinken. Ook mijn vad­er deed daar flink aan mee. Wat niet alti­jd de sfeer ten goede kwam in huis. Er werd daarom dus ook veel stiekem gedronken. De kinderen wer­den ingeschakeld om regel­matig wat bier bij te halen (dat mocht toen nog). Het sta­tiegeld van de lege flesjes bier mocht je dan vaak houden. Een mooie beloning. Dat is alles wat wij zagen.
Dit lied opende pas lat­er voor mij de ogen voor het leed achter deze vorm van ver­slav­ing. Het onder­w­erp komt regel­matig terug in mijn blogs. Vooral in de blogs ron­dom het per­son­age Hans voor De Reünie kon ik veel kwi­jt over wat het met een gezin kan doen.

Voor de volledigheid:
Ik is niet Peter.
Hans is Ik.
Fic­tief is Hans. 

5. Rita Hov­ing — Laat me alleen — 1976
Dit num­mer asso­cieer ik alti­jd met mijn moed­er die in mijn ogen leed onder de sit­u­atie van een man die alti­jd aan het werk was (overdag op de bouw, ’s avonds en in het week­end bijk­lussen) en daar­naast een ste­vig bor­relt­je nam, omdat dat nu een­maal zo hoorde. Aan mij en mijn jon­gere broert­je had ze ook nog eens haar han­den vol en veel zal ze van ons daar­voor in die jaren niet terug hebben gekre­gen. Ik had het gevoel dat ze in die tijd erg met haar ziel onder de arm liep en dit num­mer paste hele­maal bij het beeld dat zij liev­er alleen zou zijn. Waar­van ik vurig hoopte dat het niet zou gebeuren.

6. Ger­ard van Maasakkers — Hé goade mee — 1977
Op zondagocht­end stond alti­jd Omroep Bra­bant op. Dit num­mer werd alti­jd gedraaid (ten­min­ste zo bewaar ik de herin­ner­ing) ron­dom het item waar ze uit­gaangstips voor de zondag gaven. Toen vond ik het een num­mer van niks. Ik begon me een beet­je te schamen voor mijn dialect sinds ik op de mid­del­bare school zat en daar leerde dat het ‘fout’ was en ik ABN moest leren. Het was de tijd dat ik nog een jonget­je van hout was dat aarze­lend de eerste schre­den buiten het dorp aan het zetten was. De ‘grote stad’ was waar het alle­maal gebeurde, en het dorpse moest afgeschud wor­den. Want het was tenslotte achter­lijk. Hoe een mens zich kan ver­gis­sen. Lat­er is juist dit num­mer voor mij aan­lei­d­ing geweest me weer meer en bewuster te gaan verdiepen in de Ned­er­land­stal­ige en Bra­bantse muziek.

7. Toon­t­je Lager — Stiekem gedanst — 1982
Langza­am kwam de peri­ode dat we meer uit­gin­gen en de meis­jes in ons lev­en een belan­grijk­er rol kre­gen. Niet de meest gelukkige tijd voor mij, want meis­jes en mij, dat is niet echt mijn ding. Vaak bleef het op afs­tand kijken met een stel andere vrien­den en hopen dat er iets won­der­baar­lijks gebeurde. In con­cre­to: dat het meis­je in kwest­ie de eerste ‘move’ zou mak­en, en dat ik dan niet in opper­ste paniek zou wegvlucht­en. Het waren lange avon­den op deze manier. Gelukkig dat we alti­jd de troost van de alco­hol had­den die de pijn verzachtte. Tot de vol­gende ocht­end aan­brak.

8. Nood­weer — In de dis­co — 1983
Toch deed het vreemde feit zich voor dat op de camp­ing waar mijn oud­ers een stacar­a­van had­den en ik een hele tijd een vakantiebaan­t­je in de camp­ing­winkel had, ik me in de kan­tine vri­jer bewoog en durfde te uiten dan tij­dens het ‘echte’ uit­gaan. Door mijn werk in de camp­ing­winkel werd ik onderdeel van de ‘camp­ingcrew’ en werd er anders naar mij gekeken. Hier­door werd ik wat loss­er en durfde me wat meer te uiten. Niet dat het daar­door alti­jd suc­cesvol was. Echter mee­doen ‘in de dis­co’ was iets wat gelukkig wel op de camp­ing voor me was weggelegd. Dan maar een afgang op zijn tijd. Beter dan nooit een poging te hebben gewaagd.

9. Robert Long — Waarom huil je nou — 1983
Op dezelfde camp­ing leerde ik mijn eerste grote liefde ken­nen waarmee ik in ’86 na mijn mil­i­taire dien­st­ti­jd ging samen­wo­nen. Regel­matig vraag ik me nog steeds af waar het in die jaren pre­cies fout is gegaan. Welke rol ik daarin had. Want fout ging het. En schuld heb ik des te meer. Zodat we in ’93 we weer uit elka­ar gaan. Waarom dit num­mer in mijn lev­en kwam kort nadat zij uit ons huis vertrokken was dat weet ik niet meer. Wel dat ik bij beluis­ter­ing elke keer opnieuw vanaf 1:54 com­pleet in stukken breek. Het is mijn achilleshiel.
[Voor de trouwe vol­ger: Dit lied is mijn toen niet onthulde geheim uit het blog Song­bird makes a man cry.]

10. Van Dik Hout — Stil in mij — 1994
Lang is de titel van dit lied mijn lijflied gebleven na de hier­voor beschreven breuk. Er was een gat van bin­nen ges­la­gen dat dieper, grot­er, donkerder was dan ik kon en wilde accepteren. De Man van Hout draagt het gemis nog alti­jd met zich mee.

De gehele afgelopen week ben ik veel met deze muziekkeuze in de weer geweest. Het heeft me onbe­wust en bewust flink bezigge­houden en een hoop ‘food for thought’ gebo­den. Zow­el over hoe bepaalde zak­en gelopen zijn alsook over hoe ik van­daag de dag in het lev­en sta. Er is me weer wat meer duidelijk gewor­den over de nor­men en waar­den die ik in mijzelf mee­draag en hoe deze gevor­md zijn over de jaren. In die zin besef ik opnieuw hoe belan­grijk muziek voor mij is.

Bij deze wil ik Steven Gort dus nog­maals danken voor de aanzet welke hij gegeven heeft tot dit voor mij belan­grijke muzikaal geheugen­ex­per­i­ment.

~ ~ ~

De 10 principes die ik voor­lop­ig bli­jf hanteren:

  1. I am respon­si­ble / I choose
  2. I clar­i­fy my val­ues / My foun­da­tion
  3. I have a vision / The prin­ci­ple of lead­er­ship
  4. I live my mis­sion / The prin­ci­ple of exe­cu­tion
  5. I strive for life bal­ance / Putting more liv­ing in our life
  6. I give and take / The fair­ness-prin­ci­ple in nego­ti­a­tion, sell­ing and in life
  7. I focus on empa­thy / The prin­ci­ple of coach­ing
  8. I believe in involve­ment and diver­si­ty / The prin­ci­ple of team­work
  9. I make rela­tion­ship deposits / It’s the small things
  10. I re-ener­gize week­ly / You can’t man­age time, but you can man­age your ener­gy

[copy­right: Mark McGre­gor — Being on a mis­sion]

~ ~ ~

Making the Difference — 15

Deze blog­post is deel 16 van 17 in de serie Mak­ing the Dif­fer­ence

Het voelt als een natu­urlijke doorstart. Ten­min­ste nu, een aan­tal dagen na die work­shop van afgelopen maandag. Niet meteen op dins­dag. Toen was ik nog bezig om een vergelijk­ing te trekken met de work­shop door Mark McGre­gor. Oneer­lijk, want de bijeenkomst onder lei­d­ing van de twee coach­es van Route5 was bedoeld om te zien hoe ver wij gevorderd waren met onze actieplan­nen. En om uit de doeken te doen hoe de komende maan­den er uit zouden zien in het kad­er van ons Per­soon­lijke Ontwik­kel­ing Tra­ject.

Zij bouwen dus voort op het fun­da­ment zo vakkundig en ent­hou­si­ast door McGre­gor gelegd. Hun opdracht was niet om het nog eens overnieuw te doen. Het ent­hou­si­asme is er nog steeds bij ons, en zij gaan ons nu vakkundig begelei­den met onze groep­sop­dracht­en en in de per­soon­lijke 1-op-1 sessies.

Daar­voor is het wel nodig dat ik weer een nieuw actieplan ops­tel. Het vorige is alge­meen aan­vaard als zijnde tot een goed einde gebracht. Er werd niet gedis­cussieerd over het feit of de acties ambitieus genoeg waren. Dat was het doel niet. Het eerste 100 dagen actieplan was bedoeld om te zien of, door het sim­pel­weg opstellen van een aan­tal acties en deze daar­na con­se­quent opvol­gen, er veran­der­ing zou optre­den.

Op deze manier zouden we hopelijk beves­tigd kri­j­gen dat het wel degelijk mogelijk is om zelf veran­derin­gen in gang te zetten. Die beves­tig­ing heb ik zelf (en ver­schil­lende collega’s die ook serieus met hun plan aan de slag zijn gegaan) gekre­gen. Wat voor mij belan­grijk is gebleken (niet de eerste keer trouwens, maar dit­maal heb ik het bewuster beleefd) is niet zozeer dat ik mijn eerste doe­len heb bereikt door con­se­quent mijn opgestelde tak­en uit te voeren. Maar het was veel meer het gegeven dat de regel­matige reflec­tie over de zak­en waaraan ik wilde werken in com­bi­natie met de inzicht­en vanu­it de work­shop gezorgd heeft voor een veel betere inbed­ding in mijn sys­teem.

De gelei­delijkheid (het vol­gen van mijn eigen tem­po) waar ik bewust voor heb gekozen, heeft voorkomen dat ik mezelf voor­bij ben gehold en na een aan­tal weken weer zou zijn afge­haakt. Dat is een valkuil die ik nu heb proberen te ver­mi­j­den. En voor mijn gevoel heeft het gew­erkt. Het ent­hou­si­asme is er nog steeds. De over­tuig­ing dat ikzelf veran­derin­gen in werk­ing kan zetten wordt met de dag sterk­er. Ik zie het terug in mijn werk. Maar ook thuis.

Natu­urlijk wil dat niet zeggen dat het ook daad­w­erke­lijk alti­jd even goed uit­pakt. Ik ben lerende. Zoek­ende. Ik probeer uit. En soms gaat het mis. Maar zolang ik me daar bewust van ben en erover reflecteer kan ik er ook weer van leren. Het is één ding om voor jezelf te bepalen wat je wil bereiken, het is een tweede om dit bin­nen een com­plex stelsel van relaties waar je onderdeel van bent, te realis­eren.

Ik ben dus klaar voor een nieuw 100 dagen actieplan. Een vol­gende stap. Een verdere con­cre­tis­er­ing van zak­en waaraan ik wil werken. Het is me nog niet hele­maal duidelijk waarheen de reis me gaat bren­gen, maar dat is tevens onderdeel van de uitdag­ing. Ik heb de smaak te pakken!

~ ~ ~

De 10 principes die ik voor­lop­ig bli­jf hanteren:

  1. I am respon­si­ble / I choose
  2. I clar­i­fy my val­ues / My foun­da­tion
  3. I have a vision / The prin­ci­ple of lead­er­ship
  4. I live my mis­sion / The prin­ci­ple of exe­cu­tion
  5. I strive for life bal­ance / Putting more liv­ing in our life
  6. I give and take / The fair­ness-prin­ci­ple in nego­ti­a­tion, sell­ing and in life
  7. I focus on empa­thy / The prin­ci­ple of coach­ing
  8. I believe in involve­ment and diver­si­ty / The prin­ci­ple of team­work
  9. I make rela­tion­ship deposits / It’s the small things
  10. I re-ener­gize week­ly / You can’t man­age time, but you can man­age your ener­gy

[copy­right: Mark McGre­gor — Being on a mis­sion]

~ ~ ~

Making the Difference — 14a

Deze blog­post is deel 15 van 17 in de serie Mak­ing the Dif­fer­ence

Van­daag voor de veran­der­ing een dag­je work­shop­pen in Door­w­erth in plaats van een maangdagse werkdag in Ede. De trouwe lez­er weet dat de tijd aange­bro­ken was om de bal­ans op te mak­en voor mijn 100 dagen actieplan. Een plan opgesteld na afloop van de tweedaagse work­shop ‘Mak­ing the Dif­fer­ence’ in novem­ber 2011. Sinds­di­en waren er 98 dagen ver­streken. De gestelde doe­len zouden bereikt moeten zijn.

Maar vooraleer we reken­schap kon­den afleggen, wer­den we in de vroege ocht­end gecon­fron­teerd met weer­alarm Code Rood. Extreme glad­heid veroorza­akt door ijzel en opvriezende weggedeeltes zorgde voor nieuwe een uitdag­ing. Het tijdig en veilig bereiken van het Gold­en Tulip hotel in Door­w­erth werd ons voor­naam­ste doel. Iets na 10:00 uur was iedereen bin­nen en kon de dag begin­nen.

Allereerst werd beves­tigd wat ik gis­ter al dacht, we gaan vrolijk verder met het werken aan en ont­dekken van onszelf. Zon­der de uit­slag af te wacht­en van de vorderin­gen met betrekking tot onze actieplan­nen pre­sen­teerde onze HR man­ag­er een kort overzicht van de activiteit­en voor de komende maan­den tot aan de zomer:

  • een groep­spro­gram­ma (drie groepen van 8 per­so­n­en)
  • een indi­vidueel pro­gram­ma (1 op 1 met een pro­fes­sionele coach)
  • een Change Man­age­ment train­ing
  • een medis­che keur­ing
  • en een eind­p­re­sen­tatie richt­ing het man­age­ment ter afs­luit­ing van deze nieuwe cyclus

Hier­na namen de twee coach­es (Diana Rem­mers en Hans van Don­gen) van Route5 het over en werd er na een korte intro­duc­tieronde begonnen met het terug­b­likken op zow­el wat we had­den geleerd in novem­ber vorig jaar als onze vorderin­gen op het gebied van ons per­soon­lijke actieplan. Gelukkig niet in de vorm van droge opsom­min­gen, maar door bijvoor­beeld inter­ac­tieve ‘Teach Back’ (een oefen­ing in het kad­er van ‘the best way to learn some­thing is through teach­ing’) en onder­linge coach­ing sessies. Zo mocht­en we ons opnieuw verdiepen in o.a. het Bill Gates Mod­el, de ver­schillen tussen IQ, EQ en PQ, en natu­urlijk in de 10 principes van Mark McGre­gor.

Na de lunch was het moment aange­bro­ken om met elka­ar in kleinere groepen over de actieplan­nen te gaan prat­en. De bal­ans met betrekking tot mijn eigen actieplan viel posi­tief uit. Het meren­deel van wat ik mijzelf opge­dra­gen had in novem­ber, had ik bin­nen de gestelde tijd van 100 dagen tot een goed einde weten te bren­gen. Erg leuk was de posi­tieve feed­back over mijn gestruc­tureerde aan­pak en het weke­lijks bloggen. Hier­door kon ik voor mijn gevoel beter onder woor­den bren­gen wat het actieplan mij tot dusver gebracht had.

Bleef over de taak om een nieuw plan te for­muleren voor de komende 100 dagen. Dat moet nog con­creter wor­den. Hand­ig hier­voor is de vraag­stelling: Waar sta ik van­daag, waar wil ik uitkomen over 100 dagen en wat is nodig om dat te bereiken? Een valkuil die ver­me­den moet wor­den is dat een mid­del om je doel te bereiken tot doel ver­heven wordt.
Dus niet: Ik moet een nieuwe func­tieom­schri­jv­ing opstellen, maar: Ik wil duidelijkheid hebben over mijn rol bin­nen de afdel­ing en een groot project, en daar­voor is het nodig een nieuwe func­tieom­schri­jv­ing op te stellen samen met mijn lei­d­inggevende.

Van­daag is het niet gelukt om mijn nieuwe 100 dagen actieplan op te stellen. Dat is nu huiswerk gewor­den. Snel­heid is gebo­den, want het start­sein voor de tweede ronde is al gegeven.

~ ~ ~

Hier nog­maals de 10 principes uit de work­shop van novem­ber 2011 die ik in dit blog heb toegelicht.
Het is een set van ver­schil­lende lei­draden die indi­vidueel, maar zek­er in samen­hang met elka­ar een krachtig mid­del zijn om richt­ing te geven aan je lev­en:

  1. I am respon­si­ble / I choose
  2. I clar­i­fy my val­ues / My foun­da­tion
  3. I have a vision / The prin­ci­ple of lead­er­ship
  4. I live my mis­sion / The prin­ci­ple of exe­cu­tion
  5. I strive for life bal­ance / Putting more liv­ing in our life
  6. I give and take / The fair­ness-prin­ci­ple in nego­ti­a­tion, sell­ing and in life
  7. I focus on empa­thy / Under­stand­ing is the key
  8. I believe in involve­ment and diver­si­ty / A small com­mit­ted group of peo­ple can change the world
  9. I make rela­tion­ship deposits / It’s the small things
  10. I re-ener­gize week­ly / You can’t man­age time, but you can man­age your ener­gy

[copy­right: Mark McGre­gor — Being on a mis­sion]

~ ~ ~

Making the Difference — 14

Deze blog­post is deel 14 van 17 in de serie Mak­ing the Dif­fer­ence

Mor­gen (maandag 13 feb­ru­ari) staat de terugkomdag gep­land voor de tweedaagse work­shop die mijn werkgev­er begin novem­ber 2011 had geor­gan­iseerd ron­dom het the­ma ‘Mak­ing the Dif­fer­ence’. Op ’t eind van de work­shop werd gevraagd het geleerde in prak­tijk te bren­gen. Hier­voor moesten we een 100 dagen actieplan opstellen. Omdat ik voor mijn doen redelijk ent­hou­si­ast uit de work­shop kwam nam ik me voor om weke­lijks over onder­w­er­pen uit de work­shop te bloggen. Of eventuele vorderin­gen met betrekking tot het 100 dagen actieplan te delen.

De weken zijn voor­bi­jgevlo­gen. Van­daag heb ik de aan­tekenin­gen van die work­shop plus alle blogs nog eens doorgelezen. In veel gevallen gin­gen de blogs niet alti­jd recht­streeks in op de pun­ten die ik vanu­it mijn actieplan zou aan­pakken. Maar over het geheel genomen is alles aan bod gekomen. Zelf heb ik het idee dat er op ver­schei­dene ter­reinen ook beschei­den voort­gang geboekt is. Mor­gen zal blijken of deze mening gedeeld wordt door de coach­es. Ik zal er mor­ge­navond (na het groeps­din­er, dus geen #blog­praat voor mij) een ver­vol­gblog aan wij­den.

Hoe de beo­ordel­ing ook uit­valt, ik weet nu al dat de activeit­en van de voor­gaande 100 dagen mor­gen niet door mij afges­loten wor­den. De voor­bi­je maan­den is er iets in werk­ing gezet, meer niet. Het echte werk moet nog begin­nen. Ik heb op eigen kracht een deur geopend, weliswaar slechts op een kier, waarachter veel­belovend maar gro­ten­deels onont­gonnen gebied ligt. Daar ga ik verder op expe­di­tie.

~ ~ ~

Naar aan­lei­d­ing van de tweedaagse work­shop ‘Mak­ing the Dif­fer­ence’, waar­bij we afs­loten met een 100 dagen actieplan om te zien in hoev­erre we in staat zijn veran­derin­gen door te voeren, geef ik hier weke­lijks reken­schap af van mijn vorderin­gen.  

Hier nog eens de 10 principes die ik eerder heb toegelicht. Het is een set van ver­schil­lende lei­draden die los van elka­ar, maar zek­er in samen­hang met elka­ar een krachtig mid­del kun­nen zijn om richt­ing te geven aan je lev­en:

  1. I am respon­si­ble / I choose
  2. I clar­i­fy my val­ues / My foun­da­tion
  3. I have a vision / The prin­ci­ple of lead­er­ship
  4. I live my mis­sion / The prin­ci­ple of exe­cu­tion
  5. I strive for life bal­ance / Putting more liv­ing in our life
  6. I give and take / The fair­ness-prin­ci­ple in nego­ti­a­tion, sell­ing and in life
  7. I focus on empa­thy / Under­stand­ing is the key
  8. I believe in involve­ment and diver­si­ty / A small com­mit­ted group of peo­ple can change the world
  9. I make rela­tion­ship deposits / It’s the small things
  10. I re-ener­gize week­ly / You can’t man­age time, but you can man­age your ener­gy
    [copy­right: Mark McGre­gor — Being on a mis­sion]

Het 100 dagen actieplan dat ik voor mezelf heb opgesteld, ziet er ver­vol­gens als vol­gt uit:

  • Begin met een week­plan­ning
  • Drink meer water – Meer bal­ans in voed­ing
  • Vak­er sporten – Dagelijkse work­out
  • Leg visie en missie vast
  • Pre­sen­teer jezelf als lei­der
  • Maak een betere tijdsverdel­ing bin­nen je rollen

~ ~ ~

Making the Difference — 13

Deze blog­post is deel 13 van 17 in de serie Mak­ing the Dif­fer­ence

Het is raar hoe voor je gevoel de din­gen soms bij elka­ar komen zon­der dat je je er op dat moment van bewust bent. Deze ocht­end reden we vanu­it Arn­hem naar Bra­bant voor een bezoek­je aan mijn oud­ers. Sinds mijn vad­er vorige week een nieuwe hartk­lep heeft gekre­gen ben ik de afgelopen weken al vak­er in Bra­bant geweest dan heel het vorige jaar bij elka­ar. Ter­wi­jl ik toen al van plan was om met meer regel­maat bij hen langs te gaan, heeft er toch weer eerst iets moeten gebeuren alvorens dit voorne­men omgezet werd in daden.

En wan­neer dit nu nog de eerste keer was. Maar nee hoor, neem van mij aan dat ik in het verleden te vaak aller­lei zak­en van plan was die in de meeste gevallen bleven wat ze waren. Plan­nen. Voorne­mens. Ideeën. Net zo makke­lijk als ik ze ver­zon, ver­gat ik ze weer. Kwa­men er andere plan­nen voor in de plaats. Om ook weer plaats te moeten mak­en. Waar­door ik soms het idee had druk bezig te zijn. Ter­wi­jl ik heel diep van bin­nen echt wel wist dat ik ver­keerd bezig was. Te slap. Niet door­tas­tend. Me ver­schuilend achter van alles. Achter mezelf. Om zo mezelf niet te hoeven zien. Om de con­frontatie niet te hoeven aan­gaan.

In de voor­bi­je maan­den ben ik die con­frontatie dus wel aange­gaan. Voorzichtig weliswaar. Omdat ik niet het idee had dat ik com­pleet ver­keerd bezig was. Eerder wat aan­moedig­ing nodig had. Struc­tu­ur. Richt­ing. En in de work­shop kreeg ik (niet voor de eerste keer overi­gens) een gereed­schapset aan­gereikt om een en andere te realis­eren. Met het 100 dagen actieplan ben ik aan de slag gegaan om te zien of ik in staat was veran­der­ing aan te bren­gen in de manier waarop ik de zak­en aan­pak­te. Een stok achter de deur wer­den de zondagse blogver­sla­gen die ik mezelf opgelegd had om lat­er terug te kun­nen kijken op deze peri­ode.

Niet dat ik in deze blogs het achter­ste van mijn tong heb lat­en zien. Daar­voor moet ik nog een lan­gere weg afleggen. Wel hield­en ze me de hele week scherp. Ze dwon­gen me veel bewuster bezig te zijn met dat­gene waar ik aan wilde werken. In die zin zijn ze me van onschat­bare hulp gebleken. En dat zijn ze nog steeds.

Dat bedacht ik me alle­maal tij­dens die autorit. Op weg naar Bra­bant. Met op de radio muziek die je alleen op zondag mooi vin­dt. Met tussendoor gesprekken die je alleen tij­dens zondagse autorit­ten voert. Met buiten het land­schap dat je alti­jd op zondag ziet.
Met ook de spi­jt te weten dat ik dit veel te weinig doe. Maar ook met de weten­schap dat ik bezig ben dit te veran­deren. Omdat met elke week het voor mij duidelijk­er wordt wat ik wil. En hoe ik dat kan bereiken.

Meer focus op de din­gen die ik belan­grijk vind. Verdieping. Aan­dacht voor mijn naas­ten. Tijd voor lezen en schri­jven. Geni­eten van muziek. Bouwen aan mijn con­di­tie. En alles wat daar­van aflei­dt zoveel mogelijk zien te ver­mi­j­den. Geen lange lijsten van din­gen die ik nog wil doen. Daar­voor in de plaats korte lijst­jes met de din­gen die ik belan­grijk vind en waarmee ik bezig ben. Om ze niet te ver­geten. Om het overzichtelijk te houden en haal­baar te mak­en. Zodat ik er ook echt mee aan de slag ga en er mee bezig bli­jf. Komt er op deze wijze ruimte vrij voor iets nieuws, dan komt tijd komt raad.

Voor­lop­ig luidt mijn devies:

~ ~ ~

Naar aan­lei­d­ing van de tweedaagse work­shop ‘Mak­ing the Dif­fer­ence’, waar­bij we afs­loten met een 100 dagen actieplan om te zien in hoev­erre we in staat zijn veran­derin­gen door te voeren, geef ik hier weke­lijks reken­schap af van mijn vorderin­gen.  

Hier nog eens de 10 principes die ik eerder heb toegelicht. Het is een set van ver­schil­lende lei­draden die los van elka­ar, maar zek­er in samen­hang met elka­ar een krachtig mid­del kun­nen zijn om richt­ing te geven aan je lev­en:

  1. I am respon­si­ble / I choose
  2. I clar­i­fy my val­ues / My foun­da­tion
  3. I have a vision / The prin­ci­ple of lead­er­ship
  4. I live my mis­sion / The prin­ci­ple of exe­cu­tion
  5. I strive for life bal­ance / Putting more liv­ing in our life
  6. I give and take / The fair­ness-prin­ci­ple in nego­ti­a­tion, sell­ing and in life
  7. I focus on empa­thy / Under­stand­ing is the key
  8. I believe in involve­ment and diver­si­ty / A small com­mit­ted group of peo­ple can change the world
  9. I make rela­tion­ship deposits / It’s the small things
  10. I re-ener­gize week­ly / You can’t man­age time, but you can man­age your ener­gy
    [copy­right: Mark McGre­gor — Being on a mis­sion]

Het 100 dagen actieplan dat ik voor mezelf heb opgesteld, ziet er ver­vol­gens als vol­gt uit:

  • Begin met een week­plan­ning
  • Drink meer water – Meer bal­ans in voed­ing
  • Vak­er sporten – Dagelijkse work­out
  • Leg visie en missie vast
  • Pre­sen­teer jezelf als lei­der
  • Maak een betere tijdsverdel­ing bin­nen je rollen

~ ~ ~

Making the Difference — 12

Deze blog­post is deel 12 van 17 in de serie Mak­ing the Dif­fer­ence

De fys­iosessie van afgelopen vri­jdag wees het uit. De laat­ste twee weken had ik noodged­won­gen teveel zit­tend doorge­bracht. En dat is op dit moment funest voor mijn nek, schoud­ers en rechter­arm. Toch was de ‘terug­val’ min­der ern­stig van aard dan we vooraf had­den ingeschat toen ik de fys­ioman op de hoogte stelde van mijn pro­gram­ma. Met behulp van de back­stretch­er, de dagelijkse oefenin­gen en aan­dacht voor mijn houd­ing heb ik de schade beperkt weten te houden.

Het sterkt mij alleen maar in de over­tuig­ing dat met de juiste aan­bevelin­gen er een hoop mogelijk is. Dat veran­der­ing, op welk vlak dan ook, gere­aliseerd kan wor­den. Dat je in ieder geval meer bereikt door actief aan iets te werken dan door lijdza­am af te wacht­en tot­dat een sit­u­atie zich posi­tief wijzigt. Miss­chien haal je er niet dat­gene uit wat je in je stout­ste dromen voor ogen had, maar je bent wel een eind op weg. Het kan zo maar zijn dat je gaan­deweg al heel erg tevre­den bent door wat je tot zover hebt bereikt.

Het sluit aan bij twee van de tien principes uit de work­shop vorig jaar waaruit deze weke­lijkse blogserie ‘Mak­ing the Dif­fer­ence’ is geboren:

I am respon­si­ble / I choose’
en
‘I live my mis­sion / The prin­ci­ple of exe­cu­tion’

Je bent zelf ver­ant­wo­ordelijk voor het lev­en dat je wilt lei­den en het uitein­delijke doel. Nie­mand anders dient dat voor jou te bepalen.
Heb je een­maal voor ogen wat je wilt bereiken, dan moet je er ver­vol­gens naar gaan lev­en. Je lev­en zodanig inricht­en dat je de din­gen doet die bij­dra­gen tot het realis­eren van je uitein­delijke doel. En andere din­gen lat­en. Kor­tom, keuzes mak­en.

Na de work­shop moesten we een 100-dagen actieplan opstellen met zak­en waar we allereerst aan wilden gaan werken. Mijn actieplan heb ik al vak­er hier de revue lat­en passeren en staat onder­aan dit blog ver­meld. Ik was nieuws­gierig of ik er daad­w­erke­lijk hon­derd dagen aan zou gaan werken. En zo ja, wat dan het effect zou zijn. En zo nee, wat me dan ervan weer­houden had.

Afgelopen week kre­gen we een uitn­odig­ing voor een terugkomdag op 13 feb­ru­ari. De bedoel­ing is dat we dan een update geven over onze vorderin­gen. Tevens zal ons dan een per­soon­lijke coach wor­den toegewezen om ook na de eerste hon­derd dagen verder te werken aan wat we hebben geleerd. Dat veroorza­ak­te een hoop onrust onder mijn collega’s die aan de work­shop had­den deelgenomen. Het zou mij ver­bazen wan­neer meer dan vijf per­so­n­en van de ongeveer der­tig deel­ne­mers daad­w­erke­lijk aan hun actieplan hebben gew­erkt. En dat is jam­mer.

De voor­bi­je twee weken heb ik zelf veel hulp gehad aan enkele zak­en die ik vanu­it mijn actieplan heb opgepakt.

Mijn week­plan­ning (tot nu toe niet meer dan een weinig gede­tailleerde opsom­ming van belan­grijke din­gen die ik de komende week/weken gedaan wil hebben) geeft me richt­ing. Het helpt me hoofd- en bijza­k­en te schei­den, waar­door het makke­lijk­er wordt om met de juiste instelling tijd te best­e­den aan de activiteit­en waar ik vooraf over heb nagedacht. Het geeft me lat­er vol­doen­ing wan­neer ik op de week terug­b­lik dat ik het gedaan heb.

Het volop drinken van water is inder­daad in vele opzicht­en ver­fris­send gebleken. Ik had niet gedacht dat het de voor­spelde effecten van min­der con­cen­tratiev­er­lies en meer alertheid door de dag zou hebben. Maar het tegen­deel is waar. Je gaat er alleen wel 10x zoveel van plassen. Dus hou daar reken­ing mee.

Nog steeds bli­jft het sporten beperkt tot de dagelijkse oefenin­gen gead­viseerd door de fys­ioman. Plus de mar­telsessie op de back­stretch­er. Dat gaat me steeds makke­lijk­er af omdat het langzaa­maan ingebed wordt in mijn dagelijkse rou­tine. In drukke weken is deze ‘sportieve’ tijds­beste­d­ing een rust­punt gebleken waarin ik volop kon ontspan­nen.

Door­dat ik duidelijk voor ogen heb wat voor soort ‘lei­der’ ik op mijn werk wil zijn, heeft het me geholpen om op de juiste momenten mijn zeg­je te doen. Ik hoef me niet met alles te bemoeien, of juist van alles afz­i­jdig te houden. Ik weet waar mijn ver­ant­wo­ordelijkhe­den liggen en zorg dat ik daar gezien wordt als iemand die weet waar hij mee bezig is en waar hij naar toe wil. Op andere vlakken doe ik mee met de rest. Soms stap ik naar voren wan­neer lei­der­schap nodig is om het ingezette pro­ces te begelei­den wan­neer het hierop dreigt vast te lopen. En ik voel me hier uiter­mate goed bij.

Al doende kri­jg ik steeds meer inzicht in wat ik wil bereiken en wie ik wil zijn. Nog steeds heb ik niet het gevoel dat het me volkomen helder is, maar het staat al veel verder af dan het gewoon wat meedeinen op beweg­in­gen door anderen in gang gezet. Ikzelf neem nu meer het ini­ti­atief dan dat ik dat in het verleden deed. Of miss­chien deed ik dat al wel, maar nu meer met een omli­jnd plan voor ogen.

Het gaat miss­chien niet hele­maal in het tem­po dat hoort bij zo’n 100-dagen actieplan, maar het is wel het tem­po dat bij mij hoort. Ik ben iemand van langza­am opstarten en dan een tijd­je zoeken naar het het juiste ritme. Een­maal gevon­den ver­vol­gens lekker ges­taag door­gaan.

Als laat­ste wil ik nog kwi­jt dat ook het dagelijks bloggen mij ontzettend tot nut is. Ook hier weer dat rust­punt. Moment van reflec­tie. Plus het door de hele dag bewuster zijn. Absorberen van wat er om je heen gebeurd. Details zien. Scherp zijn. Het voelt aan als cement. Bindend ele­ment. Dat wat je meekri­jgt een plaats geven. Je weet dat je ’s avonds de kans kri­jgt om nog eens over iets na te denken, dus is een kleine aan­teken­ing overdag vol­doende om er lat­er nog eens van te kun­nen geni­eten. Of er de volledi­ge beteke­nis van te kun­nen vat­ten.

Ik ben bang dat ik niet meer zon­der kan. En wan­neer je dan ook nog zo’n leuk cadeaut­je van Karin Win­ters kri­jgt, kan heel het week­end niet meer stuk.

~ ~ ~

Naar aan­lei­d­ing van de tweedaagse work­shop ‘Mak­ing the Dif­fer­ence’, waar­bij we afs­loten met een 100 dagen actieplan om te zien in hoev­erre we in staat zijn veran­derin­gen door te voeren, geef ik hier weke­lijks reken­schap af van mijn vorderin­gen.  

Hier nog eens de 10 principes die ik eerder heb toegelicht. Het is een set van ver­schil­lende lei­draden die los van elka­ar, maar zek­er in samen­hang met elka­ar een krachtig mid­del kun­nen zijn om richt­ing te geven aan je lev­en:

  1. I am respon­si­ble / I choose
  2. I clar­i­fy my val­ues / My foun­da­tion
  3. I have a vision / The prin­ci­ple of lead­er­ship
  4. I live my mis­sion / The prin­ci­ple of exe­cu­tion
  5. I strive for life bal­ance / Putting more liv­ing in our life
  6. I give and take / The fair­ness-prin­ci­ple in nego­ti­a­tion, sell­ing and in life
  7. I focus on empa­thy / Under­stand­ing is the key
  8. I believe in involve­ment and diver­si­ty / A small com­mit­ted group of peo­ple can change the world
  9. I make rela­tion­ship deposits / It’s the small things
  10. I re-ener­gize week­ly / You can’t man­age time, but you can man­age your ener­gy
    [copy­right: Mark McGre­gor — Being on a mis­sion]

Het 100 dagen actieplan dat ik voor mezelf heb opgesteld, ziet er ver­vol­gens als vol­gt uit:

  • Begin met een week­plan­ning
  • Drink meer water – Meer bal­ans in voed­ing
  • Vak­er sporten – Dagelijkse work­out
  • Leg visie en missie vast
  • Pre­sen­teer jezelf als lei­der
  • Maak een betere tijdsverdel­ing bin­nen je rollen

~ ~ ~