Minimale middelen, maximaal effect

oncehansardirglova

Toen ik wat achtergrond informatie zocht voor mijn blogpost over het concert van Glen Hansard, las ik dat hij niet alleen muzikant is maar ook acteur. Zo had hij een rol in de film The Commitments, en samen met Markéta Irglová speelde hij in Once van regisseur John Carney. Het is deze laatstgenoemde film die ik gister op youtube1 opgezocht heb met het plan om ‘m komend weekend te kijken. Maar eenmaal gevonden heb ik ‘m meteen helemaal gekeken. Want wat is het een ontwapend mooie en ontroerende film.

Zonder veel opsmuk vertelt Once het verhaal van een Ierse straatzanger die in contact komt met een Tjechische emigré die hem het laatste zetje geeft om de studio in te duiken om enkele van zijn zelfgeschreven nummers op te nemen. Er lijkt zich een romance te ontwikkelen tussen de twee maar uiteindelijk vertrekt de zanger naar zijn ex in Londen terwijl de alleenstaande moeder achterblijft in Dublin met haar dochtertje, waarbij het onduidelijk blijft of haar man zich weer bij hen zal voegen.

De film is met weinig budget in een korte tijd opgenomen, en veel rollen zijn ingevuld door amateurs, familie en vrienden wat het geheel een bijzondere charme geeft. Hoewel het eindresultaat veel meer weg heeft van een documentaire voelt het wel degelijk aan als een romantische muziekfilm, en dat komt vooral door Hansard en Irglová. Hun samenspel (en samenzang) is een genot om naar te kijken (en te luisteren). Ik ben blij dat ik deze film alsnog heb ontdekt via het concert in Carré eerder deze week.

 

~ ~ ~


  1. Inmiddels is de film niet meer beschikbaar, althans niet via de link die ik gebruikt heb. 

Storm in een kop koffie

gh-carre2

In de auto ‘s ochtends op weg naar het werk neuriede ik mee met een wereldberoemd deuntje dat op de radio voorbijkwam. Zoals wel vaker had ik ook in dit geval de tekst niet echt in mijn hoofd zitten. Pas nu viel me de volgende strofe op:

Well, you had me several years ago
When I was still quite naive
When you said that we made such a pretty pair
And that you would never leave
But you gave away the things you loved
And one of them was me
I had some dreams, they were clouds in my coffee

Misschien dat het me raakte omdat ik de vorige dag gelezen had over Carrie Fisher en haar verzwegen drie maanden durende affaire met de mid-dertiger Harrison Ford toen ze zelf 19 jaar jong was (“I love him. I’ll always feel something for him.”). Misschien dat het me raakte omdat ik ook ooit een hoop dingen heb weggegeven die ik liefhad maar daar meestal niet aan herinnerd wil worden. Ik weet nog steeds niet hoe dat werkt in mijn hoofd.

Diezelfde dag zat ik ‘s avonds in Carré waar ik een concert bijwoonde van Glen Hansard. Het was via The Swell Season dat ik hem leerde kennen. The Swell Season was een folk rock duo gevormd door diezelfde Glen Hansard samen met Markéta Irglová. Na twee albums werd de samenwerking stopgezet en gingen ze ieder hun eigen weg. Waarom is me een raadsel, maar Glen ben ik blijven volgen terwijl Markéta uit mijn muzikale playlist verdween. Het was daarom een aangename verrassing dat Markéta door Glen Hansard was uitgenodigd om een aantal nummers mee te spelen.

Ik had ze nooit eerder samen zien optreden. Wat ik zag zal me lang bijblijven. Terwijl Hansard als een onstuimige herfsstorm over het podium raasde kon ik mijn ogen niet van de fragiele Irglová afhouden. Gezeten aan de piano leek het of ze wanhopig oogcontact probeerde te zoeken met Hansard die echter totaal opging in zijn muziek. Toen ze bij een volgend nummer samen achter de microfoon plaatsnamen was ik af en toe bang dat zij door een onverwachte beweging door hem van het toneel geveegd zou worden. En almaar die blik gericht op hem. Alsof ze het liefst in hem zou verdwijnen. Een wilde worden met hem.

Thuis las ik dat ze Glen had leren kennen op 13-jarige leeftijd toen hij al dertig jaar was. Zes jaar later kregen ze een relatie die zo’n twee jaar zou duren. Nu schijnt ze gelukkig getrouwd met kinderen in IJsland te wonen. Ik kan me echter niet aan het idee onttrekken dat de liefde nog lang niet over is ondanks dat Glen haar toenmalige dromen wreed verstoord heeft. Maar misschien zie ik dingen die er niet zijn (I see dead romance).

gh-carre1

~ ~ ~

PS: Het concert was fantastisch! Speciale gast was Javier Mas, de vaste gitarist in de band van Leonard Cohen, waardoor de Cohen-covers als eerbetoon aan de onlangs overleden artiest een extra lading kregen. In totaal duurde het optreden twee en een half uur waarin niet alleen nummers uit het solo-repertoire gespeeld werden, maar ook van The Swell Season, Van Morrison, Prince (nog een mooi eerbetoon aan een artiest die ons dit jaar ontvallen is) en Woody Guthrie. En alles weergaloos gespeeld door een band die elkaar perfect aanvoelde. Hoe Hansard sommige nummers met gevoel voor humor en compassie wist in te leiden verdient ook vermelding. Uitsmijter was ‘So Long, Marianne’, waarvoor de hele band op de rand van het podium plaatsnam en het publiek uitgenodigd werd om mee te zingen.

gh-carre3

~ ~ ~