Saboteur — Marte Kaan

Wat ik bij de ver­ha­len uit de bun­del van Mar­te Kaan merk is dat hoe kor­ter ze zijn hoe beter ik ze vind. Neem nu ‘Sabo­teur’, tevens titel van de bun­del. In slechts zeven blad­zij­des weet ze over­tui­gend te beschrij­ven hoe het wei­nig vro­lijk stem­men­de bestaan van een metaal­ar­bei­der heel even­tjes kleur krijgt voor­dat het defi­ni­tief weg­zinkt in grau­we alle­daags­heid. Hier nu eens niet een ver­haal ver­pakt in mys­te­ri­eu­ze vaag­heid waar het raden is naar wat er pre­cies aan de hand is. Nee, de kla­re taal over­heerst en aan het ein­de weten we als lezer pre­cies wat zich heeft afge­speeld. […]  Lees ver­der

Zwaan — Marte Kaan

De zwaan. Voor de LOST-ken­ners onder mijn vol­gers heb ik goed en slecht nieuws. Laten we begin­nen met het goe­de: het is me gelukt alle sei­zoe­nen via het onvol­pre­zen Net­flix te bekij­ken. Afge­lo­pen vrij­dag heb ik de laat­ste afle­ve­ring gezien en qua timing kwam het zo uit dat pre­cies om mid­der­nacht de afti­te­ling op het scherm ver­scheen. Dat ik het als goed nieuws breng is een keu­ze. Ik had voor het­zelf­de geld kun­nen zeg­gen dat ik nu niet meer elke week min­stens één epi­so­de van deze fan­tas­ti­sche serie kan vol­gen. Hoe­wel, ik kan natuur­lijk weer van voor af aan begin­nen. […]  Lees ver­der

New York — Marte Kaan

Ergens in het jaar 2002 raak­te ik ver­dwaald in de staat New Jer­sey. Niet dat ik er iets aan kon doen. Ik sliep name­lijk. Samen met twee collega’s was ik onder­weg naar Fis­h­kill. We waren geland op het vlieg­veld van Newark ten wes­ten van New York en zou­den ver­vol­gens met een huur­au­to rich­ting Fis­h­kill rij­den. Voor de dui­de­lijk­heid: Fis­h­kill ligt een heel stuk ten noor­den van Newark. Tot op de dag van van­daag zijn de menin­gen ver­deeld of het ver­moeid­heid of slecht kaart­le­zen was wat ons gedu­ren­de meer dan een uur door New Jer­sey deed dwa­len. Maar feit is dat we flink ver­keerd zaten en het was voor mijn collega’s ook niet geheel dui­de­lijk hoe ze hier weer gin­gen uit­ko­men. Vloe­kend en tie­rend reden we door ein­de­lo­ze bui­ten­wij­ken op zoek naar aan­wij­zin­gen, waar­bij mijn twee collega’s bij elk nieuw kruis­punt ver­der geïr­ri­teerd raak­ten en ik zelf ach­ter in de auto half sla­pe­rig pro­beer­de uit te vin­den hoe het kwam dat we niet meer in de VS waren. […]  Lees ver­der

Begrijpend lezen

Een ande­re manier om zon­der ver­plich­tin­gen rond te waden in het slijk van de men­se­lij­ke ziel is het lezen van romans waar­in aan­ge­pas­te men­sen een bru­te daad begaan. Ze ram­men een gezicht tot pulp met een ijze­ren staaf, ste­ken weer­lo­ze dak­lo­zen in brand. Ja men­sen, school­mees­tert de schrij­ver, het beest huist in ons allen. Het houdt zich soms een paar gene­ra­ties stil maar ver­huist stil­le­tjes met ons mee om dan, via de slink­se wegen van de gene­ti­ca, op een onbe­waakt moment tevoor­schijn te komen. Om het gege­ven nog wat preg­nan­ter te maken is het de zoon van een hoge pief die opeens zwa­vel in z’n asem blijkt te heb­ben. Dat lezen, behaag­lijk gru­we­lend in je leun­stoel van gewa­pend beton. En dan den­ken dat je iets van de wereld begrijpt. Dat je mij begrijpt.
Rot toch op. […]  Lees ver­der