Een nieuwe Game of Thrones

Met eerste ker­stdag had­den we geen plan­nen. En geen ver­plichtin­gen. Alle tijd voor lezen en tv kijken. Ein­delijk tijd voor Game of Thrones. De boeken heb ik weer teruggevon­den en ondanks alle goede voorne­mens van ruim een jaar gele­den ben ik pas gevorderd tot deel 3 — A Storm of Swords. Met de dvd’s zijn we een stuk verder. Op ker­stavond had­den we al een begin gemaakt en gis­ter zijn we vrolijk verder gegaan met seizoen 7.

Het was aan­ge­naam ver­pozen. Maar­rr… aan het eind van de avond, toen we tij­dens de aftitel­ing bij zat­en te komen van de laat­ste ontwik­kelin­gen begon het al een beet­je te kna­gen. Waar zat ‘m dat in?
Vooropgesteld, het was fan­tastis­che tele­visie. De vele intriges, onverwachte plotwendin­gen en groots opgezette veld­sla­gen hield­en ons van de eerste tot de laat­ste min­u­ut in span­ning. Omdat het dit­maal slechts zeven aflev­erin­gen betrof was het helaas ook weer heel snel voor­bij. Als bij een roller­coast­er in een pret­park waar je ook langer in de rij staat dan dat de daad­w­erke­lijke attrac­tie duurt.

Was het hoge tem­po de reden dat het me uitein­delijk wat tegen­viel? Veel kijk­ers had­den bijvoor­beeld kri­tiek op hoe de hoof­drol­spel­ers plots in staat waren grote afs­tanden te over­bruggen in onre­al­is­tisch korte tijd. Dat viel in vergelijk­ing met de voor­gaande seizoe­nen zek­er op.

Het speelde wel mee, denk ik. De charme van de eerste seizoe­nen, en zek­er bij de boeken is dat som­mige ver­haal­li­j­nen alle tijd kri­j­gen om uit­gew­erkt te wor­den. Dat was nu wel anders. Ergens heb ik gelezen dat een groot deel van het beschik­bare bud­get is opge­gaan aan de spe­cial effects, die inder­daad geweldig zijn. Jam­mer genoeg was de con­se­quen­tie dat er daarom min­der geld en ruimte overbleef waar­door er veel meer in veel min­der aflev­erin­gen gepropt moest wor­den. Hier­door leek het eerder alsof je naar een ordi­naire actiefilm zat te kijken.

Toch was dit niet wat mij het meeste parten speelde. Vanocht­end las ik in een recen­sie op Vul­ture een uit­leg die in mijn ogen veel meer de kern raakt:

[…] even the most loy­al and affec­tion­ate view­ers seem aware that some­thing basic has changed and might nev­er change back, and that it has every­thing to do with the fact that George R.R. Mar­tin, who keeps swear­ing he’ll fin­ish the books at some point, is not the show’s guid­ing light any­more.
[Game of Thrones Is Not What It Once Was, Matt Zoller Seitz]

Ik kan het alleen maar onder­schri­jven.

Door­dat de pro­du­cen­ten van de tv-serie het stok­je van George R.R. Mar­tin hebben overgenomen ben ik nu in hùn ver­sie van GoT terecht gekomen. Die ervaar ik anders dan het uni­ver­sum dat Mar­tin heeft geschapen. Niet zo heel vreemd als je er wat langer over nadenkt.

Natu­urlijk kun je vanu­it de per­son­ages en de ver­haal­li­j­nen verder schri­jven om er zo een ver­volg aan te geven. Iedereen heeft wel een bepaald idee of verwacht­ing hoe het zou kun­nen aflopen met de stri­jd in Wes­t­eros en het oprukkende zom­bieleger uit het Noor­den. Met een flinke dosis fan­tasie kom je een heel eind.

Wat echter veel moeil­ijk­er is, of miss­chien zelfs wel onmo­gelijk, is om de wereld van GoT zoals George R.R. Mar­tin die in zijn hoofd heeft opge­bouwd te repro­duc­eren. De sfeer die zijn boeken ade­men, zijn humor, de op z’n tijd geweldige dialo­gen, de aan­dacht voor detail die hij heeft, dat alles valt miss­chien nog wel te copiëeren. Maar al deze indi­vidu­ele ele­menten opgeteld zullen één belan­grijk aspect mis­sen, en dat is de oor­spronke­lijke bedenker zelf.

Bij elke kun­stzin­nige cre­atie is een deel onlos­make­lijk ver­bon­den met de mak­er. Je kunt miss­chien de Nachtwacht naschilderen, maar stel voor dat je een halve Nachtwacht had gehad, wie zou dan in staat zijn om dit schilder­ij af te mak­en pre­cies zoals Rem­brandt dat voor ogen had gehad? Neem het per­son­age Cer­sei. Alleen George R.R. Mar­tin heeft een volledig beeld van haar karak­ter. Wij kun­nen slechts inter­preteren op basis van wat we over haar gelezen hebben hoe zij in elka­ar zit. Maar zek­er weten doen we dit nooit omdat we waarschi­jn­lijk essen­tiële infor­matie mis­sen die Mar­tin wel heeft.

In die lijn gere­de­neerd is de tv-serie GoT vanaf het moment dat men verder ging (zon­der hulp van Mar­tin) waar de boeken (voor­lop­ig) stopten een wezen­lijk andere GoT is gewor­den die losstaat van wat George R.R. Mar­tin voor ogen had. Dat staat los van het feit dat mocht Mar­tin ooit nog met een eigen ver­volg komen, de tv-serie in een vergelijk­ing er beter of slechter uitkomt. Het zijn twee aparte entiteit­en die alleen in naam het­zelfde zijn.

Vooral­snog kijk ik met even­veel span­ning uit naar het laat­ste seizoen van de tv-serie als naar de beloofde twee boekde­len die Mar­tin ons al ver­schil­lende malen heeft toegezegd. Ze kun­nen mij alle­bei ieder op hun eigen manier beko­ren.

~ ~ ~