Gelukkig hebben we de polygamie nog

In tegen­stel­ling tot wat ik op de ach­ter­flap las1 vond ik Onder­wor­pen van Michel Hou­el­le­becq hele­maal niet zo schok­kend en vilein. De ruim twee­hon­derd blad­zij­des had ik in één ruk uit­ge­le­zen, maar niet omdat het alle­maal zo boei­end, span­nend of ver­ma­ke­lijk was. Eer­der had ik het gevoel iets te mis­sen. Of dat er zich nog een ver­ras­sen­de plot­wen­ding zou aan­die­nen die al het voor­gaan­de in een ander dag­licht zou stel­len.
Mis­schien was die er wel, maar dan heb ik het gemist.
Ik vond het uit­ein­de­lijk een beet­je een flets ver­haal­tje. Het prik­ke­len­de gedach­ten­ex­pe­ri­ment dat de Mos­lim­broe­der­schap de Fran­se pre­si­dents­ver­kie­zin­gen wint had wat mij betreft best meer mogen wor­den uit­ge­werkt. Nu blijft deze poli­tie­ke land­ver­schui­ving een his­to­risch feit wat zich in de mar­ge afspeelt. Het had net zo goed een machts­over­na­me door bui­ten­aard­se wezens kun­nen zijn. We krij­gen alleen sum­mie­re infor­ma­tie over de onge­twij­feld spec­ta­cu­lai­re gebeur­te­nis­sen via de hoofd­per­soon van de roman, een pro­fes­sor aan de Sor­bon­ne.
En eigen­lijk inte­res­seert het hem alle­maal niet zo heel veel. Ok, hij ver­liest zijn baan aan de uni­ver­si­teit wan­neer die geïs­la­mi­seerd wordt, maar met een rede­lijk pen­si­oen en daar­bo­ven op nog eens een erfe­nis hoeft hij zich finan­ci­eel geen zor­gen te maken voor zijn toe­komst. Alleen die een­zaam­heid. Gewend als hij is om jaar­lijks een ‘vers stu­den­tje’ te pluk­ken uit de nieu­we instroom lijkt dat nu niet meer tot de moge­lijk­he­den te beho­ren. Maar geluk­kig biedt iro­nisch genoeg die­zelf­de islam de uit­komst. Hij kan altijd nog mos­lim wor­den. En dan is poly­ga­mie zomaar een van de vele moge­lijk­he­den die voor hem zijn weg­ge­legd.
Ach­ter­af blijkt dat de islam als geloofs­over­tui­ging en levens­op­vat­ting best dicht aan­sluit bij zijn idee­ën over hoe een ide­a­le samen­le­ving er uit zou kun­nen zien. Het geeft hem nieu­we hoop in ver­war­ren­de tij­den.
Het kan zijn dat ik deze roman te kort doe om ‘m op deze manier samen te vat­ten, maar het is wel hoe ik ‘m beleefd heb. Dat had ik niet bij de vori­ge romans die ik van Hou­el­le­becq heb gele­zen. Wie weet ga ik er bin­nen­kort een­tje opnieuw lezen om te voe­len waar het ver­schil zit. […]  Lees ver­der


  1. Een tam­me Hou­el­le­becq, zon­der islam­kri­tiek? Laat me niet lachen. […] Voor­bij de opper­vlak­te is het boek schok­ken­der en vilei­ner dan islam­kri­tiek — Chris­ti­aan Weijts in De Groe­ne Amster­dam­mer 

(Hoe) bepaal ik dat?

Op de site van De Cor­res­pon­dent zag ik een oproep om geza­men­lijk het boek A litt­le life van Hanya Yana­gi­ha­ra te gaan lezen. De titel deed een bel­le­tje rin­ke­len. Ik dacht het boek ooit eer­der in han­den te heb­ben gehad maar uit­ein­de­lijk niet tot aan­koop te zijn over­ge­gaan. Even twij­fel­de ik. Een boek van ruim acht­hon­derd blad­zij­des ter­wijl ik al zoveel te lezen heb lig­gen.
Maar natuur­lijk kon ik het niet laten en heb dezelf­de dag nog onli­ne een bestel­ling geplaatst. Met daar­bij ook haar debuut­ro­man The peo­p­le in the trees. Want die leek me ook wel heel inte­res­sant toen ik daar wat meer infor­ma­tie over opzocht. Ik plaatste de twee boe­ken in het­zelf­de win­kel­mand­je als de Game of Thro­nes serie geschre­ven door Geor­ge R. R. Mar­tin. Dat waren de boe­ken die ik eigen­lijk wil­de lezen omdat we de DVD’s onlangs alle­maal had­den beke­ken en ik wel benieuwd was naar hoe het ver­der ging.
Toen de bestel­ling enke­le dagen later gele­verd werd wist ik inmid­dels al dat de geschre­ven serie Game of Thro­nes op veel fron­ten afwij­kend is van de tv uit­voe­ring. Niet dat ik de boe­ken nu onge­le­zen in de hoek leg, maar de onmid­del­lij­ke nood­zaak was weg­ge­val­len. Dan toch maar aan A litt­le life begin­nen? Of lie­ver The peo­p­le in the trees? En dan daar­na pas A litt­le life?
Hoe dan ook, ik had er de hele dag de tijd voor om een keu­ze te maken aan­ge­zien de klein­kin­de­ren kwa­men loge­ren. Lezen zou pas een optie zijn wan­neer ze een­maal in bed lagen en de rust in huis weder­ge­keerd was.
Vele ver­moei­en­de maar o zo gezel­li­ge uren later was het zover. Ze slie­pen. Tijd voor een boek en een drank­je. Dom genoeg had ik mijn sta­pel­tje boe­ken nog op de kamer laten lig­gen waar nu een van de klein­kin­de­ren lag te sla­pen. Die wil­de ik niet wak­ker maken en dus liep ik op mijn tenen in het don­ker naar de kast en pak­te op goed geluk het boven­ste boek. Dat was zo te voe­len aan het for­maat A litt­le life. Ik was er nog steeds niet uit welk boek ik wil­de lezen. Ten­slot­te gaf ik gehoor aan het stem­me­tje dat zei dat ik moest begin­nen met haar debuut. Ik pak­te het twee­de boek van de sta­pel en sloop de kamer weer uit.
Op de over­loop geko­men bleek dat ik niet The peo­p­le in the trees in mijn han­den had, maar Onder­wor­pen van Michel Hou­el­le­becq. Dat leek me bij nader inzien ook wel een heel mooi boek om te lezen. […]  Lees ver­der