Making the Difference — 2

Deze blog­post is deel 2 van 17 in de serie Mak­ing the Dif­fer­ence

Een volle week sinds mijn eerste blog over de ‘100 days chal­lenge’ en ruim tien dagen sinds de work­shop ‘Mak­ing a dif­fer­ence’ zijn voor­bij gevlo­gen. Tijd dus voor een update. Laat ik dat gemak­shalve maar doen door er de actieli­jst bij te nemen.

BEGIN MET EEN WEEKPLANNING

Bij een aarze­lend begin op zonda­gavond is het gebleven. Zeven grote blokken die de dagen van de week rep­re­sen­teer­den. Alle­maal al hele­maal vol met voor­namelijk werkgere­la­teerde zak­en. Zek­er gedurende de kan­tooruren van 8 tot 18. Tel daar de tijd bij op die je kwi­jt bent aan opstaan, opfris­sen, aan­kle­den, ont­bi­jten, ver­plaats­ing naar werk om ’s avonds een gro­ten­deels spiegelvormig gebeuren in te zetten en je vraagt je af waar ik de tijd van­daan heb weten te halen om daar­naast ook nog van de trap af te vallen, een con­cert van Elbow te bezoeken, het boek Tues­days with Mor­rie van Mitch Albom te lezen en op de vri­jda­gavond een bor­rel bij een amerikaanse col­le­ga te drinken.

De komende weken, met o.a. twee lange avond­con­fer­ence­callsessies (op maandag en dins­dag) en daar­na een week­je work­shop in Leices­ter (UK), zien er niet min­der leeg uit.
Hoog­ste tijd dus om juist nu méér tijd in die week­plan­ning te stop­pen en vol­doende aflei­d­ing, rust en bezin­ningsmo­menten te plan­nen in de kieren en naden tussen de grote vaste blokken. Bij deze claim ik mor­gen­vroeg vol­doende ruimte om hier­aan te werken zodat ik een overzicht heb voor de resterende negentig dagen.

DRINK MEER WATERBETERE BALANS IN VOEDING

Op maandag heb ik nog wel een hoop water gedronken. Daar­na met de dag min­der. Waarom? Geen idee. Ik denk dat ik het gewoon ver­geten ben. Een col­le­ga zei deze week dat wan­neer je iets nieuws doet wat tegen je gewoontes ingaat, dat je dit zo’n drie weken stug moet vol­houden. En dan is het een nieuwe gewoonte gewor­den. Zo sim­pel kan het zijn. Miss­chien moet ik maar gewoon een brief­je op mijn com­put­er plakken of een reminder instellen om regel­matig water te drinken.
Verder heb ik op het gebied van betere bal­ans in voed­ing niet meer gedaan dan een boek bestellen om me er eens wat meer in te verdiepen. Daar is het bij gebleven.

VAKER SPORTEN EN DAGELIJKSE WORK-OUT

Niet dat ik afgelopen maandagocht­end vas­tom­li­jnde plan­nen had om met een dagelijkse korte work­out te starten, maar het onge­p­land van de trap af tuime­len heeft in ieder geval een valide excu­us gegeven om voor­lop­ig even voorzichtig aan te doen met mijn lichaam­sinspan­nin­gen. Op dit moment probeer ik de erg­ste spier­pi­jn te boven te komen door te tra­cht­en op z’n minst mijn nor­male fysieke rou­tine te hand­haven en niet zielig op de bank te gaan liggen.
Van­daag ben ik zowaar een eind­je gaan lopen om een frisse neus te halen en mijn pijn­lijke rechterz­ij wat aflei­d­ing te geven. De pijn bleef, maar het heeft wel wat mist­ige plaat­jes opgeleverd.

LEG VISIE EN MISSIE VAST

Ook hier heb ik me gericht op de meegeleverde boeken­li­jst om te zien of ik daar wat inspi­ratie kon opdoen. Een titel die me meteen opviel was ‘Tues­days with Mor­rie’ door Mitch Albom. Dins­dag had ik het boek bin­nen en ben dezelfde avond begin­nen te lezen.
Het is het waarge­beurde relaas van de weke­lijkse bezoeken die een sportver­slaggev­er aflegt bij zijn vroegere ler­aar die hij al zo’n zestien jaar niet meer heeft gespro­ken. Deze ler­aar, Mor­rie Schwartz,  is getrof­fen door een ver­lam­mende ziek­te die hem snel doet aftake­len. In de weken die hen samen nog gegeven zijn bespreken ze onder­w­er­pen zoals spi­jt, fam­i­lie, geld, huwelijk, emoties en natu­urlijk komt ook de dood zelf ter sprake. De ler­aar, die graag met zijn koos­naam als coach aange­spro­ken wordt, heeft ondanks (of dankz­ij) de zware ziek­te die hem getrof­fen heeft, een won­der­baar­lijke seren­iteit gevon­den om de belan­grijke zak­en van het lev­en nog beter te door­gron­den en in tre­f­fende aforis­men (“Learn how to die, and you learn how to live.”) te verkondi­gen. Het geeft de verteller een hoop nieuwe inzicht­en en hand­vat­en om zijn lev­en anders in te richt­en.
Hoewel ik het een pret­tig lees­baar boek heb gevon­den en regel­matig heb moeten lachen en uitein­delijk diep ontroerd was tij­dens de laat­ste hoofd­stukken, weet ik niet of het op mij een alles­beslis­sende invloed gaat hebben. Daar­voor heb ik te weinig nieuwe inzicht­en gelezen. Wat miss­chien wel te wijten is aan het feit dat het boek alweer veer­tien jaar gele­den geschreven is. In de tussen­ti­jd hebben de wijze lev­ens­lessen hun weg gevon­den naar aller­lei zelf-hulp­boeken, train­in­gen en voor­licht­ing­spro­gram­ma’s. Maar het bli­jft een indruk­wekkend boek.

Okay, ques­tion, I say to Mor­rie. His bony fin­gers hold his glass­es across his chest, which ris­es and falls with each labored breath.
“What’s the ques­tion?” he says.
Remem­ber the Book of Job?
“From the Bible?”
Right. Job is a good man, but God makes him suf­fer. To test his faith.
“I remem­ber.”
Takes away every­thing he has, his house, his mon­ey, his fam­i­ly…
“His health.”
Makes him sick.
“To test his faith.”
Right. To test his faith. So, I’m won­der­ing…
“What are you won­der­ing?”
What you think about that?
Mor­rie coughs vio­lent­ly. His hands quiver as he drops them by his side.
“I think,” he says, smil­ing, “God over­did it.”
[p. 150–151, Tues­days with Mor­rie, by Mitch Albom]

Of ik er uit ga put­ten voor mijn visie en missie is me nog niet duidelijk.
Wan­neer ik ga begin­nen met mijn visie en missie is me nog niet duidelijk.

PRESENTEER JEZELF ALS LEIDER

Tja…

MAAK EEN BETERE TIJDSVERDELING BINNEN JE ROLLEN

En natu­urlijk las ik juist deze week een aardig blog­je door Lau­ra Denkt over al die rollen die wij con­tin­ue proberen in de weinige tijd die ons gegeven is te prop­pen. Waar­bij alti­jd een sluimerend schuldgevoel op de achter­grond bli­jft kna­gen dat we iets of iemand teko­rt hebben gedaan. Omdat we niet vol­doende tijd en/of aan­dacht in een rol hebben gestopt. Het zijn er dan ook vaak teveel. Maar ik zal vooral­snog eerst aan mijn visie en missie moeten werken voor­dat me duidelijk gaat wor­den welke rollen ik meer zal moeten uit­diepen.

~ ~ ~

Resumerend kan gesteld wor­den dat ik veel woor­den nodig heb om te zeggen dat ik weinig daad­krachtig ben geweest om mijn lev­en meer richt­ing te gaan geven. De vraag is waar de urgen­tie is gebleven die ik die eerste dagen zo duidelijk voelde. De vraag is of die vanzelf terugkomt, of dat ik die zelf weer moet aan­wakkeren.
De vraag stellen is hem beant­wo­or­den…

~ ~ ~