Beweging

Gis­ter­avond ver­loor ik de tijd uit het oog toen ik een­maal weer verdiept was in de laat­ste hoofd­stukken van Mao’s mas­samo­ord. Rond mid­der­nacht sloeg ik het boek dicht en ging daar­na meteen naar bed omdat ik hoogst­waarschi­jn­lijk weer vroeg uit de veren moest van­wege onze jong­ste klein­zoon die bij ons logeerde. Een­maal in bed realiseerde ik me dat ik ver­geten was mijn dagelijkse blog te schri­jven. Gelukkig lag ik daar niet lang van wakker.

Van­mid­dag ging ik verder met het door­bladeren van de stapel kran­ten die ik tij­dens de afgelopen vakantiepe­ri­ode wel wist te verkleinen maar niet weg te werken. Het eerste artikel wat ik onder ogen kreeg in de NRC van 1 decem­ber was van Mohammed Ben­za­k­our: Het scherm licht op en weg is onze blik. Opnieuw ging het hier over een gecon­sta­teerde vervreemd­ing van de ‘dig­i­tale mens’ met de hem omrin­gende ‘echte wereld’. Zijn stelling: smart­phones ver­dri­jven de rust en het con­tact.

De won­derolie van de smart­phone mag tal­loze rem­men los­mak­en, op het touch­screen wordt volop getweet en geliked, maar als de ‘touch’ met de omrin­gende con­crete wereld langza­am wegzinkt, is er iets buitenge­meens gaande.

Verder las ik in enkele andere kran­ten veel inge­zon­den brieven n.a.v. dit artikel maar ook het artikel wat ik eerder aan­haalde in mijn blog Gevaar. Zo schreef iemand hoe hij in een restau­rant een gezin had gezien, waar­van de vad­er en de moed­er ieder voor zich gebi­olo­geerd met hun mobielt­jes bezig waren ter­wi­jl hun twee jonge kinderen wezen­loos voor zich uit zat­en te staren.

Ik vraag me af waarom het onder­w­erp me zo boeit. Waarom ik het wil delen. Is het omdat ik me zor­gen maak over deze ‘dig­i­tale mens’? Om heel eerlijk te zijn. Nee. Het onder­w­erp fasci­neert me. Maar er ontstaat bij mij geen actieberei­d­heid om de bar­ri­cades op te gaan en op te roepen voor een alge­hele ban op smart­phones alsmede alle social media plat­forms. Men doet maar.

Tegelijk­er­ti­jd voel ik wel (voor de zoveel­ste keer, en in die zin is het bij mij een soort van eb en vloed beweg­ing) de actieberei­d­heid om voor mezelf de bar­ri­cades op te gaan. Bar­ri­cades op te wer­pen. Om het loerende gevaar te beperken zelf geen volledig ‘dig­i­tale man’ te wor­den. Niet zozeer in de zin van het con­tact dreigen te ver­liezen met de ‘echte wereld’, maar wel om als­maar meer tijd te ver­spillen aan het bijhouden van aller­lei sta­tusup­dates op een groeiend aan­tal ver­schil­lende social media plat­forms.

Ik heb er geen zin meer in. Kan er de kracht niet meer voor opbren­gen. De stroom aan niet­szeggende updates wordt me teveel. Het gros voegt niets toe. Oud nieuws. Flauw nieuws. Niet terza­ke nieuws. Geen nieuws.

What’s new…

Dus ik ga opnieuw een tijd­je social media min­deren. Een hoop accounts opzeggen. Zoals gezegd, niet omdat ik het buiten­sporig veel doe. Maar gewoon, omdat ik het nog steeds teveel tijd in beslag vind nemen welke ik liev­er aan andere zak­en spendeer. Aan mijn blog bijvoor­beeld.

Het zal wen­nen zijn en niet alti­jd even leuk (want wan­neer ik twit­ter opzeg of een tijd­lang niet gebruik, dan ben ik bijvoor­beeld ook meteen mijn maandagse #blog­praat kwi­jt), maar ik ben benieuwd wat het me brengt (of met me doet) wan­neer ik zon­der social media verder door het lev­en ga. Zullen mijn bezoek­er­saan­tallen afne­men indi­en ik geen blogup­dates via face­book of twit­ter ver­stu­ur? Ga ik afspraak­jes mis­sen omdat ik de oproepen daar­voor niet zie? Word ik defin­i­tief in de steek gelat­en door mijn (virtuele) vrien­den wan­neer ik ze niet meer regel­matig ‘like’ of ander­szins geen blijk geef hoezeer ik hun sta­tusup­dates waardeer? Verd­wi­jn ik in een zwart social media gat?

Hoe het ook uit­pakt, ik zal mijn ervarin­gen op deze plek met jul­lie delen. Hier. Niet via social media, hoe graag Elja dat ook zou zien:

Hoe meer we delen, hoe beter het gaat. En door social media blijkt dat iedereen wel iets heeft om te delen (want het gaat niet om geld)! En tegelijk ook het dis­trib­u­tienetwerk heeft.
Door social media is het veel makke­lijk­er gewor­den om bood­schap­pen te ver­sprei­den.

Ik kies voor de moeil­ijke weg. Maar bli­jf wel delen. En dus onderdeel van De Beweg­ing.

~ ~ ~