Op drift

Deze blogpost is deel 18 van 19 in de serie Zen - Robert Pirsig

[p.122-127]

Tussen alle boeken die ik de afgelopen tijd had uitgepakt kwam ik ook Zen and the Art of Motorcycle Maintenance weer tegen. De laatste keer dat ik erin gelezen (en erover geblogd) had was ruim een jaar geleden. Ik sloeg het boek open waar ik gebleven was en las verder. Meteen zat ik weer midden in het verhaal. Net zoals je met oude vrienden die je jaren niet gezien hebt ook gewoon verder praat.

Phaedrus, de alter-ego van de verteller laat noodgedwongen de methodologische manier van wetenschappelijk onderzoek los omdat hij dreigt vast te lopen. Ongemerkt gaat hij over tot een meer intuïtieve manier van waarheidsvinding:

[…] no longer the frontal truths of science, those toward which the discipline pointed, but the kind of truth you see laterally, out of the corner of your eye. In a laboratory situation, when your whole procedure goes haywire, when everything goes wrong or is indeterminate or is so screwed up by unexpected results you can’t make head or tail out of anything, you start looking laterally.
[p.124, Zen]

Het is iets wat ik herken in mijn dagelijkse werkzame leven. Regelmatig lopen we daar tegen problemen aan bij het gebruik of de implementatie van geavanceerde software. Niet altijd weten we dan via een logische procedure de onderliggende oorzaak te vinden. Soms moeten we genoegen nemen met een tijdelijke oplossing die er voor zorgt dat we verder kunnen, maar waarbij we continu de knagende onzekerheid voelen dat het probleem zich op elk moment weer kan voordoen.

Vaak doet zich pas een volgende oplossingsrichting aan wanneer er afstand genomen is. Ergens in het onderbewustzijn blijft je brein er toch mee bezig. Minder gestructuurd wellicht. En ineens zie je het probleem (from the corner of your eye) in een ander daglicht, waardoor er ook ruimte is voor alternatieve benaderingen om het op te lossen.

Bij mij werkt dat afstand nemen het best als ik iets compleet anders ga doen. Hardlopen, bijvoorbeeld. Of muziek luisteren. Tuinieren schijnt ook te werken, zo heb ik gemerkt sinds we verhuisd zijn. Ik kom dan in een soort van trance die het actieve denken ‘uitschakelt’. Erna, wanneer de bezigheid achter de rug is, blijken bepaalde zaken waar ik tegenaan zat te hikken ineens een stuk minder problematisch zonder dat ik er voor mijn gevoel echt over nagedacht had.

Het grappige is dat een muzieknummer van Neil Young waarbij ik makkelijk in die gemoedstoestand geraak, de titel Driftin’ back heeft. En op drift raken is nu juist wat Phaedrus doet:

Drifting is what one does when looking at lateral truth. He couldn’t follow any known method of procedure to uncover its cause because it was these methods and procedures that were all screwed up in the first place. So he drifted. That was all he could do.
[p.125]

Zijn zoektocht brengt hem naar de andere kant van de wereld en levert hem een hoop nieuwe inzichten op. Wanneer hij uiteindelijk terugkeert in de VS besluit hij filosofie te gaan studeren aan de universiteit.

~ ~ ~

Alle 60 goed

In mijn blogplannen gaf ik het al aan, en hier istie dan. Mijn top-10 van favoriete muziekalbums voor het blog van Ruud. Ga er zeker een kijkje nemen want er begint zich al een mooie verzameling van lijstjes te vormen. Wat nog leuker is, stel zelf een top-10 samen en lever die in bij Ruud. Dat weet hij vast te waarderen.

Mijn eigen top-10 heb ik als volgt samengesteld. Allereerst ben ik door al mijn albums gegaan en heb puur op intuïtie alleen die titels geselecteerd welke ik het afgelopen jaar meerdere keren heb afgespeeld. Of waarbij ik meteen een warm gevoel kreeg toen ik het album in mijn handen had. Op die manier kwam ik tot een aantal van zestig stuks. Er moesten er dus vijftig sneuvelen. Dat lukte me niet. Het lukte pas toen ik het idee kreeg om alle zestig albums de komende tijd op mijn blog in het zonnetje te zetten. Zodat ze allemaal de kans krijgen te schitteren en jullie te overtuigen dat je ze ook moet gaan beluisteren (als dat niet al het geval zou zijn). Daarvoor ga ik de maandag gebruiken.

Ik kan niet beloven dat ik elke week een album bespreek. Ook kan het zijn dat ik een keer afwijk van de lijst van zestig omdat me ineens een ander album toepasselijker lijkt. Of misschien wil ik wel eens over een ander aspect van muziek bloggen. Hoe dan ook, de maandag wordt muziekdag. Bij deze is dat afgesproken.

Dan nu mijn lijst. Eerst de top-10 die ik aangeleverd heb bij Ruud. En het was echt veel makkelijker om er tien uit te kiezen nu ik wist dat ik ze toch alle zestig zou gaan bespreken. De top-10 gaat gepaard met een clip per album. Vaak het in mijn ogen mooiste nummer. Maar ook dat is arbitrair. De meeste albums bestaan louter uit mooie nummers.

Na de top-10 volgt een opsomming van de overige vijftig nummers die de lijst compleet maken.

Op maandag 6 januari 2014 wil ik met Muziekmaandag van start gaan. Hoogstwaarschijnlijk ga ik beginnen met allereerst de albums uit de top-10 te bespreken, maar pin me d’r niet op vast. Ik hoop dat er in ieder geval voldoende variatie in de lijst zit, zodat er voor iedereen op zijn tijd iets te genieten valt.

~ ~ ~

TOP-10

Black Dub (2010) – Black Dub
Nomad:

Out of the Blue (1977) – E.L.O.
Steppin’ out:

Rhythm and repose (2012) – Glen Hansard
Maybe not tonight:

Laagstraat 443 (2005) – J.W. Roy
As ge ooit:

Greendale (2003) – Neil Young
Carmichael:

The Final Cut (1983) – Pink Floyd
The final cut:

One Nite Alone (2002) – Prince
Joy in repetition:

Santana III (1971) – Santana
Taboo:

One day you’ll dance for me, New York City (2004) – Thomas Dybdahl
If we want it, it’s right:

Egyptology (1997) – World Party
Hercules:

~ ~ ~

EN NOG EENS 5X EEN TOP-10

Down the way – Angus and Julia Stone
The white album – The Beatles
Dust bunnies – Bettie Serveert
Self Portrait – Bob Dylan
The ghost of Tom Joad – Bruce Springsteen
Straight from the heart – Carlos Guitarlos
Déjà Vu – Crosby, Stills, Nash & Young
Seaborne West – Daryll-Ann
Orchards/Lupine – DeWolff
Communique – Dire Straits

Donny Hathaway – Donny Hathaway
Weird Scenes inside the gold mine – The Doors
Gatecrashin’ – Eric Vloeimans
Tusk – Fleetwood Mac
Nursery Cryme – Genesis
Achterland – Gerard van Maasakkers
Jazzmatazz, Vol 1 – Guru
She – Harry Connick, Jr.
Israel Nash’s Rain plans – Israel Gripka Nash
Running on empty – Jackson Browne

Rainy Day Music – The Jayhawks
Grace – Jeff Buckley
Electric Ladyland – Jimi Hendrix
Johnny Cash at San Quentin – Johnny Cash
The Köln Concert – Keith Jarrett
Once I was an eagle – Laura Marling
Led Zeppelin IV – Led Zeppelin
Ten new songs – Leonard Cohen
Josephine – Magnolia Electric Co.
Paper walls – Marc Cohn

Push the sky away – Nick Cave
Pentatonic Wars and Love Songs – Otis Taylor
22 Dreams – Paul Weller
Stadtaffe – Peter Fox
Polichinelle – The Prayer Boat
Californication – Red Hot Chili Peppers
Wind om het huis – Ricky Koole
The pros and cons of hitchhiking – Roger Waters
Ashes & Fire – Ryan Adams
Diamond Life – Sade

Universal Mother – Sinéad O’Connor
Liberation – Smoke Feathers
Spinvis – Spinvis
Katy lied – Steely Dan
Songs in the Key of Life – Stevie Wonder
Laughing Stock – Talk Talk
Achtung Baby – U2
A night in San Francisco – Van Morrison
Fisherman’s Blues – The Waterboys
Wolfmother – Wolfmother

~ ~ ~

Tradities, routines en meditaties

Vandaag is de laatste dag van #synchroonkijken (het immens populaire initiatief van Else Kramer) aangebroken. Het zal even wennen zijn om morgenochtend op te staan zonder een foto-opdracht in de mailbox. Maar gelukkig heeft Else beloofd om met een nazorgmail te komen. Dat zal nodig zijn wanneer ik zie hoeveel tijd en enthousiasme menigeen in deze bijzondere week heeft gestopt. Het was ontzettend gaaf om mee te hebben gedaan, hoewel ik er nu een sok aan heb overgehouden die zichzelf op een voetstuk heeft geplaatst en alleen nog maar met de nodige égards behandeld wil worden. Een sok met kapsones, dat is geen sok

De opdracht voor dag 5: Fotografeer jezelf

Vandaag mag je een zelfportret maken.

En als je nu denkt ‘ik wil niet herkenbaar met mijn hoofd online’: dat hoeft niet.

Dan fotografeer je gewoon een klein stukje van jezelf. Of je doet iets conceptueels quasi onherkenbaar.

Alle inzendingen worden verzameld op pinterest.

selfie

De zondagochtend, dat begint steeds meer een dag van traditie, routine of meditatie te worden. Het is maar hoe je er naar kijkt. In ieder geval is het de gewoonte om vroeg op te staan en een goed ontbijt te nuttigen wat de kans krijgt om te kunnen zakken voordat ik een rondje ga rennen. Tijdens het ontbijt scan ik de blogs door die ik probeer te volgen. Daarna wat kranten en tijdschriften totdat het tijd is voor de #popmeditatie die standaard iedere zondagochtend om 8 uur door Steven Gort wordt verzorgd. Vandaag alweer voor de 80ste keer!

Tijdens het ondergaan van de #popmeditatie schrijf ik aan mijn eigen wekelijkse zondagochtendblog. Om 9 uur wil ik een nieuwe vraag voor het #50books initiatief klaar hebben staan. Dat lukt steeds beter hoewel het een enkele keer wat later wordt. Maar hoe dan ook, wanneer het blog gepost is, dan trek ik mijn sportkleren aan voor een rondje rennen. Inmiddels heb ik voor de zondag een vast rondje uitgezocht wat precies 10 kilometer lang is, exclusief het stukje parcours wat ik gebruik voor warming-up en cooling-down. Het is ook precies de afstand die ik 31 augustus ga rennen in het kader van Run for Kika.

Wanneer ik hardloop denk ik gaandeweg aan steeds minder. Ik probeer het lopen te ondergaan. Mijn hoofd leeg te rennen. Daarbij gebruik ik de laatste tijd een nummer van Neil Young dat 27 minuten en 51 seconden duurt. Op de repeat-stand kan ik het 2x afluisteren en ben dan klaar met mijn 10 km. Het nummer is grotendeels instrumentaal en brengt me in een soort van trance waarin het makkelijk lopen is. De tekst sluit wonderwel aan bij de gemoedstoestand die ik probeer te bereiken en de subtiele overgang op 1:25 vind ik van een ontroerende schoonheid:

In my meditation
I block out all my thoughts
When they come back I push them out
Like Jesus had a rock

Heel soms lukt het niet om in dat meditatieve loopritme te komen. Ik blijf me bewust van mijn fysiek. Dijen die tegen elkaar schuren. Zweet wat over mijn gezicht stroomt. Het hijgen, het kreunen. De andere lopers en loopsters die ik zie. Hun deinende billen, borsten. Hun gehijg, gekreun. En dan kan ik maar aan één ding denken. Sorry. Weinig verheffend eigenlijk. Of ik denk aan niets. Of ik denk aan seks. De remedie is om harder te gaan rennen. Alsmaar harder. Waardoor ik er binnen de korste keren zo doorheen zit dat ik er de eerste uren zelfs niet meer aan wil denken.

~ ~ ~ 

Het goede voorbeeld

Een dief van zijn eigen portemonnee. Zo zal menig huisarts zich voelen wanneer hij opnieuw een patiënt adviseert te stoppen met roken. Want het zal hem ondertussen beroepshalve wel duidelijk zijn dat het de gezondscheid ernstig schaadt. Maar tegelijkertijd, indien de patiënt zo verstandig is om de wijze raad ter harte te nemen, ontneemt hij zichzelf op deze manier een gezond appeltje voor de dorst. Tenminste wanneer hij is aangesloten bij de Stichting Pensioenfonds voor Huisartsen. Deze heeft namelijk het onfatsoen om te beleggen in tabaksfabrikanten en via de verkoop van aandelen Lucky Strike onlangs nog € 140.000,- te innen.

Er was een periode dat ik veel gezag voor autoriteiten had, en de huisarts viel zeer zeker in die categorie. Ik draag nog altijd het beeld met me van die statige man achter zijn imposante bureau gezeten, waar je slechts naar toe ging wanneer het echt niet anders kon. Want je kon zo’n belangrijk man niet voortdurend met elk wissewasje lastig vallen. Doch dat was lang geleden. Stammend uit de tijd dat het de normaalste zaak van de wereld was dat niet alleen een huisarts geregeld een flinke teug nicotine innam, maar zelfs kleine kinderen een sigaretje opstaken. Echt waar, zie bijgevoegde clip (vanaf 1:10) welke ik bij toeval vandaag onder ogen kreeg.

Tegenwoordig weet ik beter. Autoriteit is geen synoniem voor het geven van het goede voorbeeld. Toen al niet, en nu nog steeds niet.

~ ~ ~

De clip “Oh Susannah” is de eerste clip die uitgekomen is van het nieuwe album ‘Americana’ door Neil Young & Crazy Horse. Het album komt officieel op 5 juni uit.

~ ~ ~

Sinds ze weg is komt geen hond meer

Hoe zou dat voelen?

Het begin van liefde.
Die allereerste kus.
Hand in hand over het strand.
Eindeloze gesprekken.
Samen wakker worden.
Wederzijds vertrouwen opbouwen.
Lachen, huilen, troosten.
Denken aan later.
Plannen maken.
Plannen uitvoeren.
Gelukkig met elkaar.

Een stel. Een paar.
Twee zielen verbonden.

Op een dag de ontmaskering.
Eén van de twee gaat vreemd.
Overspel met serieuze inzet. (schat, het is maar een overspelletje…)
Bedrogen met een ander.

De twijfel slaat toe.
Hoe lang was dit al aan de gang?
Vanaf wanneer waren ze geen stel, geen paar meer?

Met terugwerkende kracht brokkelt hun huis van liefde af.
De kille erosie van kennis achteraf.
Betonrot aanwezig vanaf het begin.

Toen al?
Op dat feestje?
Tijdens het uitzoeken van het huis?
Vóór die strandwandeling?

Bij de eerste kennismaking!?

Niets blijft er over.
Alles weg.
Weggeredeneerd door knagende twijfel.

Zou het zo gaan?
Ik weet het niet.
Nooit aan den lijve ondervonden. (toch? of zou nu, terwijl ik dit schrijf…?)
Ben bang dat ik ga zwelgen in zelfmedelijden.
Lonesome blues.
Hopend dat ze terugkomt.
Dat het niet waar is…

But I still love her so
And brother
Don’t you know
I’d welcome her
Right back here
In my arms

En zelf?
Nee.
Vreemdgaan is mij vreemd. (multitasken is meer iets voor vrouwen, zegt men)

~ ~ ~

Sinds ze weg is komt geen hond meer
langs, geen schaduw, geen geluid,
geen klop op de deur
maar ‘k snap nu wel waarom ze
toen wel kwame!
Toen ze d’r nog was…
hoe kan een mens zo blind zijn?
zo lang…

‘k Mocht d’r emmers lege
haar emmerknechie was ik
emmers boordevol bloed, trane
kondooms, lege verpakkinge,
kleenex, doppe van flesse,
onderbroeke; emmers vol
rege trane en tuite.

Zij ging met een vreemde
ik met de trein.

Herman Brood (1946-2001)
uit: Zoon van alle moeders (1988)