Geef mij maar Frontaal Naakt

Een boeiende vraag van­daag op Frontaal Naakt:

Hoe kun je niet geas­so­cieerd willen wor­den met Frontaal Naakt, maar wel met het racis­tis­che en anti­semi­tis­che Geen­Sti­jl? Waarom is het in orde om met geweld tegen rechters te dreigen en te pleit­en voor het opsluiten van ander­s­denk­enden, maar moet je je verdedi­gen als je dat fas­cis­toïde noemt?

Aan­lei­d­ing was een kort stuk­je op de site van Metro door Jan Dijk­graaf (bij mij vooral bek­end als de voor­naam­ste reden op mijn abon­nement toen­der­ti­jd bij HP/DeTijd op te zeggen) waarin hij op een ‘veilige’ manier zijn agressieve zeg­je kon doen over de rechter van dienst die het had bestaan een Pool weg te lat­en komen met slechts 120 uur taak­straf voor het doo­dri­j­den van drie per­so­n­en (waaron­der een kind van 2 jaar). Als het aan Jan had gele­gen dan zou de rechter inmid­dels een toon­t­je hoger hebben gezon­gen. Het is makke­lijk scoren want wie zet nu geen vraagtekens bij de schi­jn­bare tegen­stelling tussen de lage straf­maat tegen­over het onvoorstel­bare leed wat veroorza­akt is. En veilig scoren, want slim ergens het kleine ‘als’ wegge­mof­feld tussen de verder grote woor­den. Alleen de aan­dachtige lez­er die het opvalt.

Hier­na wordt de lijn door­getrokken naar vooral de sites van Geen­Sti­jl en The Post Online die grossieren in dergelijke ongen­u­anceerde artike­len waar de oploss­ing van menig prob­leem met veel bom­barie gep­re­sen­teerd wordt. Het zal geen ver­rass­ing zijn dat in de meeste gevallen deze prob­le­men door buiten­lan­ders (al naar gelang de aard van het prob­leem ook wel moslim, Marokkaan, Oost-Euro­peaan genoemd, om duidelijk te mak­en dat het hier niet de hard­w­erk­ende Ned­er­lan­der betre­ft want die is alleen maar slachtof­fer) veroorza­akt wor­den. De oploss­ing ligt voor de hand. In die gevallen dat het prob­leem niet door een buiten­lan­der is veroorza­akt is er meestal geen prob­leem. Wel zo hand­ig.

Terug naar de vraag­stelling van Frontaal Naakt. Waarom valt men vooral over zijn artike­len of tweets wan­neer hij de stukken op GS en TPO aan de kaak stelt. Of met name de per­so­n­en die deze haat­bag­ger weten te pro­duc­eren. Zoals hij zelf stelt:

Niet het feit dat [Annabel] Nan­ninga Nazi’s bewon­dert, is een prob­leem. Nee, dat ik schri­jf dat ze Nazi’s bewon­dert, dat is het prob­leem.

Ik weet het antwo­ord niet. Kan er slechts naar gis­sen. Miss­chien is het gele­gen in het feit dat makke­lijk scorende stuk­jes makke­lijk weglezen en in eerste instantie dat deel van je weten te prikke­len dat een een­voudi­ge oploss­ing voor een moeil­ijk prob­leem graag toe­laat. Het lev­en is al ingewikkeld genoeg tenslotte. Dat het na een tijd­je gaat wrin­gen en schuren is verve­lend maar daar­voor is een reme­die. Nog meer van diezelfde stuk­jes met een­voudi­ge oplossin­gen. Want kwan­titeit is lei­dend. Als het zo vaak her­haald wordt dan moet het wel waar zijn.

Nog­maals, het is slechts giswerk. Ik kan alleen voor mezelf spreken wan­neer ik aangeef dat ik gruwel van sites zoals GS. De ver­sim­pelde weer­gave van onze com­plexe samen­lev­ing vind ik stu­i­tend. Als voor­beeld een willekeurig stuk­je waar mijn oog op viel toen ik weer eens een kijk­je nam. Het gaat hier over de ‘ver­sla­g­leg­ging’ van de inbraak bij een 61-jarige inwon­er van Gronin­gen. De man slaat de inbrek­er het zieken­huis in en mag daar­voor mee als ver­dachte naar het poli­tiebu­reau voor nad­er onder­zoek. Wat nu nad­er onder­zoek!? Voor GS is deze zaak zo glashelder als maar kan zijn:

Noem ons maar weer voor­barig en pop­ulis­tisch, maar dit is een glashelder ver­haal. Werkschuw tuig brak in bij een krasse zes­tiger met een diepge­wortelde mijn en dijn-over­tuig­ing. Die liet zich niet zomaar beste­len en gooide een werp­stoel dan­wel greep hij naar bijzettafelt­je Frëd om de orde in zijn Gron­ingse koninkrijk­je te her­stellen.

We zijn slechts enkele dagen verder en inmid­dels heeft het er alle schi­jn van dat het glasheldere ver­haal opgetrokken is uit vele lagen mat­glas.

Ja, ik noem het voor­barig en pop­ulis­tisch zoals op deze sites vee­lal het nieuws gebracht wordt. En ik noem het gemakzuchtig en dom wan­neer je daar als lez­er genoe­gen mee neemt.

Geef mij dan maar Frontaal Naakt. Niet te beroerd om verder te kijken dan de een­voudi­ge oploss­ing. Niet te bang om de con­frontatie aan te gaan. Niet te een­voudig van geest om de moeil­ijke vra­gen te bli­jven stellen. Waar­door het niet meer dan nor­maal is dat hij regel­matig zak­en aanstipt die voor mij soms moeil­ijk liggen. Vooro­orde­len waar ik me niet van bewust was bijvoor­beeld. Ontken­nen (of de aan­dacht ver­leggen naar hoe het onge­makke­lijke nieuws wordt gebracht)  is dan de voor de hand liggende en makke­lijke weg. Maar die is al zo druk­be­zocht. Lat­en we daar alsje­blieft weg­bli­jven.

Kor­tom, echte antwo­or­den heb ik niet maar stelling neem ik wel: ik asso­cieer me met Frontaal Naakt.

~ ~ ~

Stil

Het kan verk­eren. Van­daag dacht ik nog wat verder na over de xyz-vraag van gis­ter. Ook raak­te ik onder het betr­e­f­fende blog en op twit­ter in gesprek over het onder­w­erp. Is het nodig om je blog tot één onder­w­erp te beperken? Kun je zake­lijk en per­soon­lijk bloggen op één plek com­bineren? Moet je door bli­jven bloggen wan­neer je zoek­ende bent of is het beter om som­mige blogs maar beter niet te posten? Wat weer­houdt je ervan om de blogs te schri­jven die je zou willen schri­jven, maar schri­jf je wel de blogs waar je niet alti­jd even tevre­den over bent?

Veel ver­schil­lende vra­gen en niet alti­jd was een antwo­ord voorhan­den. Het lijkt er zelfs op dat er bin­nenko­rt een #blog­praat sessie aan gewi­jd gaat wor­den. Maar dat terz­i­jde. Voor mij werd het duidelijk dat ikzelf de laat­ste tijd (door omstandighe­den nog nad­er te duiden, ooit) te gemakzuchtig ben gewor­den. Wilde ik eerder nog wel wel eens serieus tijd steken in het het schri­jven van (en indi­en nodig, wat onder­zoek ple­gen voor) een blog, dan is dat door diezelfde nog nad­er te duiden omstandighe­den iets wat er nu niet meer van komt (een uit­zon­der­ing daarge­lat­en). Dat vind ik jam­mer want het brengt mijn blog uit bal­ans.

Wat ik namelijk alti­jd voor ogen heb gehad met het schri­jven voor mijn blog, is dat het gevarieerd moest zijn. En kwal­i­tatief van een bovengemid­deld niveau. Waar de taal cre­atief gebruikt werd. De grens tussen fic­tie en non-fic­tie moeil­ijk traceer­baar. Waar­door een­der welk onder­w­erp hopelijk op een eigen wijze gebracht kon wor­den. Er zijn al zoveel menin­gen. Laat mij er dan een iet­wat afwijk­ende kijk op geven. Een niet gang­bare belicht­ing die de aan­dacht ves­tigt op andere details. Met heel af en toe een par­a­dig­maver­schuiv­ing in het klein tot gevolg. Zoi­ets. Ieder heeft zo zijn dromen.

Heb ik een voor­beeld in gedacht­en? Een site die mij inspireert? In de prak­tijk brengt waar ik slechts met bewon­der­ing kan toek­ijken? Jazek­er. Niet slechts een­t­je, maar een (ook weer niet al te lang) lijst­je blog­gers volg ik trouw. Allereerst om vee­lal adem­loos hun blogs te lezen. Daar­naast om te leren. Door hun blogs te onder­gaan. Te door­gron­den. Wat iets anders is dan klakkeloos copieëren. Ik probeer iets te mee te kri­j­gen van hun beziel­ing. De kracht die uit de blogs spreekt. Hoe ze over totaal ver­schil­lende onder­w­er­pen (per­soon­lijk, zake­lijk, maatschap­pelijk rel­e­vant, in de hob­bysfeer) dur­ven te bloggen zon­der dat dit afbreuk doet aan ‘het gezicht’ van hun blog. Dat het kan, bewi­jzen zij.

Dat het kan verk­eren, bewi­jst de dagelijkse harde blog­ger­sprak­tijk…

fn-stil

Vanaf van­daag moet ik namelijk Frontaal Naakt van mijn lijst­je schrap­pen. Peter Breed­veld (samen met zijn geliefde Has­s­nae Bouaz­za) gooit de hand­doek in de ring. Moegestre­den:

Wel­nu, ik bén kapot. Zij hebben gewon­nen, ik ben de los­er. Ik kan het niet meer opbren­gen.

Over alles wat zich heeft afge­speeld waar­door Breed­veld tot deze drastis­che en diep­tri­este besliss­ing is gekomen ga ik hier niet uitwi­j­den. Daar wordt op ver­schil­lende plekken al veel aan­dacht aan besteed. Neem de tijd en lees zijn ver­haal. Volg daar­na de linkjes. Ik wil hier alleen stil­staan bij het feit dat een sub­lieme blog­ger waar­voor ik veel waarder­ing heb, ermee stopt. Moet stop­pen. Ter­wi­jl we er met z’n allen bij ston­den. En ernaar keken. Of zelfs wegkeken. Stilzwi­j­gend.

In een van de allereer­ste reac­ties onder het FNEXIT blog staat een bek­ende preek afkom­stig van de Duitse predikant Mar­tin Niemöller:

Toen de nazi’s de com­mu­nis­ten arresteer­den heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen com­mu­nist.
Toen ze de soci­aalde­moc­ra­t­en gevan­gen­zetten heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen soci­aaldemocraat.
Toen ze de syn­di­cal­is­ten kwa­men halen heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen syn­di­cal­ist.
Toen ze de Joden opsloten heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen Jood.
Toen ze de katholieken arresteer­den heb ik gezwe­gen;
ik was immers geen katholiek.
Toen ze mij kwa­men halen
…was er nie­mand meer die nog kon pro­test­eren.

Daar ben ik nu nog stil van.

~ ~ ~