Petr Ginz

Vrij zijn…

[…] Hij stak zijn hand uit en doof­de de kaars. De duis­ter­nis palm­de hen weer in. Je hoor­de de mug­gen weg­vlie­gen toen ze het ver­lok­ke­lij­ke kaars­licht niet meer zagen. Je hoor­de ze nog even zoe­men, daar­na ver­stom­de het gegons van hun vleu­gels. Door een kier­tje waren ze de vrij­heid in geglipt.
Lees ver­der