Vrij zijn…

[…] Hij stak zijn hand uit en doofde de kaars. De duis­ter­n­is palmde hen weer in. Je hoorde de muggen wegvliegen toen ze het ver­lokke­lijke kaarslicht niet meer zagen. Je hoorde ze nog even zoe­men, daar­na ver­stomde het gegons van hun vleugels. Door een kiert­je waren ze de vri­jheid in geglipt.
‘Zag je dat, zag je dat?’ klonk Augusts stem vanu­it het donker. ‘Heb je goed opgelet, mijn jon­gen?’ her­haalde hij, ter­wi­jl hij het dek­sel van de kist schoof.
‘Nog een spel­let­je, Fla­mar­i­on.’ Dat was de kapitein die kaart­speelde. Zijn stem leek van ergens uit de oneindigheid te komen.
‘Vrij zijn…’ fluis­ter­de August. Hij strek­te zijn arm en wierp een bran­dende lucifer in de kist met buskruit.
Een enorme flits ver­lichtte het vertrek en in het vuur van de explosie zag Petr de grote een­word­ing oplicht­en.

Frag­ment uit ‘Waanzin­nige August’, een kort ver­haal geschreven door de zestien­jarige Petr Ginz tij­dens zijn verbli­jf in het con­cen­tratiekamp There­sien­stadt. Het­zelfde jaar zou hij op trans­port wor­den gesteld naar Auschwitz waar hij in de gaskamer om het lev­en kwam.

Gis­teren, tij­dens Doden­her­denk­ing 4 mei 2012, werd het Requiem voor Auschwitz uit­ge­zon­den op Ned 2. Bij toe­val kreeg ik de vooraankondig­ing te zien zodat ik ’s avonds om 23.00 uur op tijd kon inschake­len. Ik heb de ruim een uur durende uitzend­ing adem­loos uit­gekeken. Tussen de muziek­stukken door werd telkens een korte tekst voorgelezen, afkom­stig van slachtof­fers door de Holo­caust. Eén van die slachtof­fers was Petr Ginz (1928–1944).

Van­daag, tij­dens Bevri­jd­ings­dag 5 mei 2012, heb ik het Requiem voor Auschwitz opnieuw beluis­terd ter­wi­jl ik onder­tussen het Praags dag­boek van Petr Ginz gelezen heb.

Lat­en we vrij zijn…
Get Microsoft SilverlightBekijk de video in andere formaten.

~ ~ ~