Het jaar 2017 – week 3

Een verbli­jf in het buiten­land voor werk heeft op mij alti­jd het effect alsof de tijd door­gaat maar ik er zelf niet actief aan deel­neem. Behalve een inci­den­teel tele­foon­t­je naar huis ben ik voor­namelijk bezig met de zak­en waar­voor ik afgereisd ben. Daaromheen wordt de tijd opge­vuld met restau­rant­be­zoek, wat naklet­sen in de hotel­bar en een sessie in de fit­ness­ruimte of een rond­je ren­nen. Tele­visie kijk ik niet, de krant blad­er ik wat door tij­dens het ont­bi­jt en verder scan ik tussendoor nog wat nieuws­sites op inter­net. Als ik de kans kri­jg maak ik gebruik van de gele­gen­heid gebruik om wat van de omgev­ing te gaan zien.
Afgelopen week was het weer eens zover.

Werk

Al op zonda­gavond pak­te ik de auto om in Dort­mund te over­nacht­en zodat een eventueel opon­thoud wegens slecht weer op maandag zou wor­den ver­me­den. Vri­jdagocht­end zo rond 11 uur was ik weer thuis. De dagen waren voor­bij gevlo­gen en het alge­hele gevoel bij iedereen die aan de 3-daagse work­shop had deelgenomen was dat het bij­zon­der ges­laagd was. Een korte sfeer­im­pressie van dit voor mij nu vierde bezoek aan Cluj-Napoca valt hier te lezen.

Verbouwing & verhuizing

Ter­wi­jl ik weg was ging Inge onver­droten voort met het aan­vra­gen van offertes voor onder andere de bad­kamer en een nieuwe poort. Hier­mee komen we zo’n beet­je aan het einde van de voor­berei­dende werkza­amhe­den. Het aftellen is inmid­dels begonnen. Nog tien nacht­jes slapen!

Blijven sporten

In Cluj is het gebleven bij een keert­je ren­nen in de vroege en koude woens­dagocht­end. Vanocht­end ben ik bij een tem­per­atu­ur van -7 Cel­sius naar de sur­vival­train­ing vertrokken. Omdat er nog steeds veel aangevroren sneeuw ligt bli­jft het oppassen met het hard­lopen. Ik kreeg te horen dat er de voor­bi­je week heel wat mensen onderuit waren gegaan op het train­ing­ster­rein. Ook de hin­dernissen zelf waren weer super­glad (en koud!) door het laag­je ijs dat maar heel langza­am verd­ween. Tij­dens de warm­ing-up moesten we een aan­tal oefenin­gen doen met bak­ste­nen die op het ter­rein spe­ci­aal voor dit doel klaarliggen. Mijn han­den waren ein­delijk wat warm maar dat was snel over. De eerste swingovers luk­ten slechts moeiza­am omdat ik totaal geen kni­jp­kracht had. Vooral de mid­delvinger van mijn link­er­hand had bij­na een half uur nodig om te ont­dooien. Uitein­delijk wel heer­lijk getraind maar de con­di­tie laat nog heel wat te wensen over.

Blijven lezen

Omdat ik Mr. Penumbra’s 24-hour book­store bij­na uit had besloot ik een ander boek mee te nemen. Het werd Slaugh­ter­house 5 door Kurt Von­negut. Veel heb ik er echter niet in gelezen. Op de heen­weg waren we voor­namelijk met de laat­ste voor­berei­din­gen van de work­shop bezig. Van­wege de ver­trag­ing zouden we niet meer naar kan­toor gaan, dus toen moest het onder­weg in het vlieg­tu­ig en lat­er in het hotel. Pas op de weg terug naar Dort­mund ben ik erin begonnen. Een won­der­lijk ver­haal waar­van ik dacht dat ik het al ooit gelezen had maar dat lijkt toch niet zo te zijn. Bil­ly Pilgrim’s ‘So it goes’ deed me aan mijn oma denken.
Een­maal weer thuis heb ik zater­da­gavond Mr. Penum­bra uit­gelezen. Ik had gehoopt dat mijn aan­vanke­lijk ent­hou­si­asme over dit boek miss­chien weer aange­wakkerd zou wor­den, maar dat bleek niet het geval. Meer plicht­matig dan wat anders las ik door tot het einde. Ergens had ik gelezen dat de laat­ste para­grafen van het boek de teleurstelling van het tweede gedeelte (die meer mensen dus blijk­baar voelden) wis­ten te com­penseren. Dat is helaas bij mij niet gelukt. Over het geheel vond ik het een ongeloofwaardig boek in de zin dat de hoofd­per­soon wel erg gemakke­lijk de ene na de andere puzzel weet op te lossen. De ene na de andere toe­val­ligheid wordt afgewis­seld met een stoet van vrien­den die iedere keer weer over het juiste tal­ent beschikken om hulp te kun­nen bieden. Al snel erg ver­moeiend.

Blijven bloggen

Bloggen in Cluj kwam er pas van op de laat­ste avond in het hotel. Daar­na op vri­jdag naar aan­lei­d­ing van Bil­ly Pil­grim. Van alle­bei de blog­posts heb ik hier­boven in de tekst al een linkje opgenomen. Het lijkt erop dat twee keer bloggen (buiten het weekoverzicht op zondag) tot nu toe mijn gemid­delde is. Eens zien of ik dat kan vasthouden.
~ ~ ~
PS. De oplet­tende lez­er zal opge­merkt hebben dat ‘Bli­jven teke­nen’ niet meer ver­meld wordt. Pas als ik weer aan ‘Ga teke­nen’ toekom zal ik er hier aan­dacht aan best­e­den. Tot die tijd, geduld!
~ ~ ~

Het jaar 2017 – week 2

Over min­der dan een uur stap ik in de auto en vertrek richt­ing Dort­mund nadat ik eerst een col­le­ga heb opge­haald. Vlak­bij het vliegveld in Dort­mund hebben we hotel geboekt waar we tevens nog twee andere collega’s zullen ont­moeten. Hopelijk is er tijd om nog een drankje te nemen voor­dat we onze hotelka­mers gaan opzoeken. Mor­gen­vroeg vertrekken we dan naar Cluj-Napoca in Roe­menië voor een week­je work­shops. Vri­jdag vliegen we weer terug.

Werk

De voor­bi­je week stond gro­ten­deels in de voor­berei­d­ing van deze work­shops. Daar gaat onge­merkt toch meer tijd inzit­ten dan je op voor­hand denkt. De meeste tijd was ik kwi­jt aan het zoeken naar geschik­te pro­ces­beschri­jvin­gen van onze huidi­ge order­stromen in Europa. Toen ik ze op ver­schil­lende plaat­sen gedeel­telijk gevon­den had, moest ik ze daar­na in detail door­lopen en vaak aan­passen want ze waren niet meer echt actueel. Het is me in ieder geval gelukt. Van­daag ben ik er nog een keer doorheen gegaan en mor­gen­mid­dag zal ik dat voor een laat­ste keer doen. Op dins­dagocht­end mag ik het dan aan een groot en gevarieerd gezelschap pre­sen­teren. Alti­jd leuk om te doen. Wel ver­moeiend. Maar dat merk je pas wan­neer je ’s avonds in je hotelka­mer op bed valt.
Ook had ik deze week mijn beo­ordel­ing. Het was voor het laatst dat de gebruike­lijke scores gehanteerd wer­den. Vanaf komend jaar wor­den de doel­stellin­gen die we hebben opgesteld maat­gevend voor de beo­ordel­ing. Er wordt dus meer afgerek­end op resul­taat. Iets wat er al lan­gere tijd zat aan te komen. Eerlijk gezegd maakt het mij niet zoveel uit zolang we maar geza­men­lijk real­is­tis­che doe­len kun­nen afspreken.

Verbouwing & verhuizing

Op ver­bouwings­ge­bied was het voor­namelijk de afrond­ing van de laat­ste offertes op basis van de input die wij de aan­nemer en tuin­man en keuken­boer ver­strekt had­den. Het finan­ciële plaat­je begint steeds con­creter te wor­den en we hebben goed inzicht gekre­gen in plan­ning en tim­ing van de bouw en de uit­gaven. Dat het een hele klus gaat wor­den dat wis­ten we al, maar nu wordt ook steeds duidelijk­er dat het er om gaat span­nen of alles op tijd klaar zal zijn. Ons nieuwe huis bevat slechts één verdieping en daar komt voor het groot­ste deel een gietvlo­er in. Die moet natu­urlijk hele­maal uit­ge­hard zijn willen we daar spullen op kun­nen zetten. Mocht dit van­wege wat voor reden dan ook dreigen uit te lopen dan hebben we een prob­leem met de ver­huiz­ing want waar lat­en we dan zolang onze inboedel? Voor­lop­ig zijn het zor­gen voor mor­gen, maar mor­gen is het al heel snel.

Blijven sporten

Ik schreef er deze week al over hoe aan mijn voorne­men deze week weer te begin­nen nog geen invulling was gegeven. Pure over­ma­cht zal ik maar zeggen om mezelf zoveel mogelijk vrij te pleit­en. En omdat de wil er heus wel is, kan ik nu beves­ti­gen dat de twee doe­len die deze week nog over waren (ein­de­jaars­duik op zater­dag­mid­dag en sur­vival­train­ing op zondagocht­end) bei­de gehaald zijn. Zelfs toen het zater­dag ver­schil­lende keren begonnen te sneeuwen en Inge aan­gaf dat ik zek­er wel thuis zou bli­jven van­wege het ‘slechte weer’ had ik geen moment van twi­jfel. Ook niet om kwart over vier met mijn blote voeten in de sneeuw voor het foto­mo­men­t­je (foto vol­gt hopelijk nog). Res­olu­ut ren­den we met z’n allen het ijsk­oude water in en ver­vol­gens er net zo snel weer uit richt­ing het kam­pvu­ur waar we bin­nen de kort­ste keren op tem­per­atu­ur waren. Heer­lijk! Echt waar!

Blijven lezen

Zoals je miss­chien al gezien hebt ben ik begonnen in Mr. Penumbra’s 24-hour book­store van Robin Sloan. Het was een ver­rassende trip down to mem­o­ry lane toen ik er in begon te lezen, maar nu ik het boek voor twee-derde uit heb valt het me toch iet­sjes tegen. De liefde die eruit spreekt voor boeken, boekhan­dels en bib­lio­theken kan ik wel waarderen, en ook hoe er over het toepassen van mod­erne tech­niek gespro­ken wordt om data-analyse te doen werkt aansteke­lijk, maar het gaat alle­maal net wat te makke­lijk en te snel. Voor al prob­le­men zijn er meteen oplossin­gen en iedereen is super­slim of super­handig. Niet echt real­is­tisch.
Omdat ik nog maar zo’n 70 bladz­i­jdes hoef te lezen voor­dat het boek uit is, neem ik het niet mee naar Cluj deze week. Wat dan wel, weet ik nog niet. Dat kun je vol­gende week zondag hier terug lezen.

The Great Reces­sion has shuf­fled Clay Jan­non away from life as a San Fran­cis­co web-design drone and into the aisles of Mr. Penumbra’s 24-hour book­store. But after a few days on the job, Clay dis­cov­ers that the store is more curi­ous than either its name or its gnom­ic own­er might sug­gest. The cus­tomers are few, and they nev­er seem to buy any­thing — instead, they “check out” large, obscure vol­umes from strange cor­ners of the store. Sus­pi­cious, Clay engi­neers an analy­sis of the clientele’s behav­ior, seek­ing help from his var­i­ous tal­ent­ed friends. But when they bring their find­ings to Mr. Penum­bra, they dis­cov­er the bookstore’s secrets extend far beyond its walls.
Mr. Penumbra’s 24-hour book­store
Robin Sloan
Uit­gev­er Pic­a­dor
ISBN 978125003776651500

Blijven bloggen

Opnieuw is het me gelukt om in ieder geval meer dan één keer te bloggen de afgelopen week. Twee keer wel­tev­er­staan. Maar het voorne­men is dan ook om te bli­jven bloggen. Niet meer (of iedere dag), maar gewoon bli­jven bloggen. En dat doe ik dus. Eens zien hoe het me in Cluj zal ver­gaan. Meestal wordt het vaak erg laat voor­dat ik via de hotel­bar na een uit­ge­breid din­er in een lokaal restau­rant in mijn hotelka­mer arriveer dat het bloggen er dan bij inschi­et. Ik ga het in ieder geval proberen. Stay tuned!

Blijven tekenen

Tja. Vooral­snog weinig ver­be­ter­ing te bespeuren. Het kop­je Bli­jven teke­nen kan gerust gelezen wor­den als Ga teke­nen!
~ ~ ~

Op en neer naar San Francisco zonder een centimeter te bewegen

My grand­fa­ther says that’s what books are for,” Ashoke said, using the oppor­tu­ni­ty to open the vol­ume in his hands. “To trav­el with­out mov­ing an inch.”
[The Name­sake — Jhumpa Lahiri]

Het tweede boek waarin ik dit jaar ben begonnen is Mr. Penumbra’s 24-hour book­store, geschreven door Robin Sloan. In de eerste pagina’s van het ver­haal lezen we hoe de hoofd­per­soon Clay Jan­non op zoek gaat naar een nieuwe baan nadat hij door de economis­che cri­sis werk­loos is gewor­den. Een van de manieren is om te let­ten op bor­d­jes met ‘Help Want­ed’ tij­dens zijn wan­delin­gen door San Fran­cis­co. Hij stu­it al snel op een boek­winkel die om per­son­eel vraagt voor de late dienst. Aan­vanke­lijk aarze­lend besluit Clay toch naar bin­nen te gaan:

I pushed the bookstore’s glass door. It made a bell tin­kle bright­ly up above, and I stepped slow­ly through. I did not real­ize at the time what an impor­tant thresh­old I had just crossed.
[p.7, Mr. Penum­bra, Robin Sloan]

Het moment dat ik deze zin­nen las stapte ik zelf over de drem­pel van City Lights Book­store. San Fran­cis­co was de eindbestem­ming van de trip die we in 1993 door de Verenigde Stat­en onder­na­men en die ons van Oost naar West bracht. We waren vele weken onder­weg en ik was aardig door mijn leesvoor­raad heen. Tij­dens het laat­ste week­end voor­dat we per vlieg­tu­ig huiswaarts zouden keren leek het me dus een goed idee om in ieder geval enkele boek­winkels te bezoeken tij­dens onze wan­del­tocht­en door het cen­trum om iets te kopen voor de lange vlucht terug die ons nog te wacht­en stond.

Nu is het niet zo dat er geen boek­winkels te vin­den waren, maar de meesten kon­den me die dag niet te beko­ren. Veel te groots opgezet, vaak erg gericht op bestellers en dan weinig ander gevarieerd aan­bod of te veel gericht op een leespub­liek waar­toe ik me niet rek­ende. Ik had de hoop om eens lekker te kun­nen gras­duinen tussen aller­lei exo­tis­che boeken en onbek­ende schri­jvers al bij­na opgegeven toen mijn oog viel op ‘City Lights Book­sellers & Pub­lish­ers’. Ter­wi­jl de rest van het reis­gezelschap eerst nog naar wat andere winkels wilde gaan, stak ik de weg over.
I pushed the bookstore’s glass door. It made a bell tin­kle bright­ly up above, and I stepped slow­ly through. I did not real­ize at the time what an impor­tant thresh­old I had just crossed.

Ik moet de tijd com­pleet ver­geten zijn. Verdiept in een of ander reis­boek over een tocht door Zuid-Ameri­ka werd er plots op mijn schoud­er getikt. Het was mijn toen­ma­lige vriendin die wilde weten of ik iets gevon­den had. En of ik iets gevon­den had! De boek­winkel waar­naar ik alti­jd op zoek was geweest!

Vanaf het moment dat ik over de drem­pel stapte waande ik me in een com­pleet nieuwe wereld waar ik me tegelijk­er­ti­jd hele­maal thuis voelde. Alles ademde lezen uit. De inricht­ing, de boeken, het per­son­eel, de geur, het licht, het gelu­id. Het sprak me alle­maal aan. Ik wilde er maar één ding doen: een willekeurig boek pakken (want alle boeken waren goed) en ergens gaan zit­ten om het te lezen. Daar­na een vol­gend boek pakken om het te lezen. Ad infini­tum. Nooit wilde ik meer weg tussen al die boeken die vroe­gen om door mij gelezen te wor­den.

Er wordt geroepen. Van bene­den klinkt de vraag of ik kom eten. Ik kijk op vanu­it het boek dat ik aan het lezen was en dat me onge­merkt naar San Fran­cis­co in het jaar 1993 had gebracht.

Natu­urlijk had die tik op mijn schoud­er het effect dat de betover­ing ver­bro­ken was. Met spi­jt nam ik afscheid van een stapel boeken die ik al gaan­deweg tij­dens mijn rondgang langs de vele schap­pen verza­meld had en ver­li­et uitein­delijk de zaak met enkele boeken die nog steeds een spe­ci­aal plek­je in mijn boekenkast hebben. Het tas­je met logo waarin ik de boeken kon meen­e­men heb ik ingeli­jst. Nu zit het al in een van de ver­huis­dozen, maar in ons nieuwe huis kri­jgt het opnieuw een promi­nente plaats in mijn studeerkamer.

~ ~ ~