Donderdag, 24 januari 2019

“Met een nationale feestdag wordt ieder jaar op 24 januari in Roemenië tijdens de ‘Dag van de Roemeense Vereniging’ gevierd dat het Vorstendom Moldavië en Walachije op 24 januari 1862 formeel werden verenigd tot Roemenië met als hoofdstad Boekarest.” Bron: Wereld Feesten Almanak.

Ik had er geen rekening mee gehouden, met deze nationale feestdag in Roemenië, toen ik vorig jaar november mijn tripje naar Cluj-Napoca doorschoof naar januari. Ook mijn Roemeense collega’s vergaten mij te waarschuwen dat ik een dag minder met hen zou kunnen werken omdat de campus dicht zou blijven. Pas op ‘t laatst kreeg ik af en toe commentaar waarom ik een vergadering had gepland op een vrije dag. Tja, ik besloot niet opnieuw de trip te verschuiven aangezien het er dan op neer zou komen dat pas ergens in maart een volgend geschikt moment zou zijn. Dan maar een dagje vanuit het hotel werken. Tenslotte had de rest van Europa geen vrij.

Het liep zoals gewoonlijk toch weer ietsjes anders. Van werken is vandaag weinig terecht gekomen. Een uurtje van half tien tot half elf in de ochtend. Daarna werd ik opgepikt bij het hotel voor een kraamvisite bij een collega thuis. Daar werd ik verwend met veel koffie, allerlei soorten koekjes en niet veel later schakelden we over naar pizza en (ondanks het vroege uur) wijn. Alles zelfgemaakt! Om half drie, toen ik bij een andere collega verwacht werd voor een late lunch zat ik bomvol. Het werd echter niet gezien als een excuus om dan maar wat minder te eten. Ook nu volgde het ene gerecht het andere op, afgewisseld met verschillende soorten (sterke) drank. Tegen half zes stommelde ik naar buiten, besloot geen taxi te bellen maar een lange wandeling terug naar het hotel te maken om zo het vele eten wat te laten zakken. Het deed me goed.

Hierbij wat foto’s die ik onderweg maakte.

De tocht begon bij de ‘Iulius mall’ een groot overdekt winkelcentrum waar net als in Nederland op een vrije dag iedereen naar toe gaat, want ‘wat moet je anders?’. Aan het winkelcentrum is een grote vijver gelegen die er jaren geleden verwaarloosd bij lag, maar sinds een grondige opknapbeurt meer aantrekkingskracht heeft op de plaatselijke bevolking. Vooral in de zomer is het er erg gezellig. Nu waren er weinig wandelaars te zien vanwege het niet al te beste weer en had de omgeving opnieuw de vertrouwde desolate sfeer van oudsher.

Nadat ik een rondje vijver had gedaan stak ik de grote weg over en liep parallel met de hoofdweg die dwars door Cluj gaat en waar mijn hotel aan gelegen was door een wijk die voornamelijk bestond uit oude half vervallen woonblokken die nog uit de tijd van het Roemeneense staatshoofd Nicolae Ceaușescu stamden.

Een paar straten verder doken er woonblokken op uit een iets recentere periode maar nog steeds van een deprimerend stemmende eentonigheid. Tegelijkertijd weet ik door enkele bezoekjes aan collega’s waarvan er sommigen in zo’n woonblok wonen dat het er van binnen altijd weer even knus en gezellig is als waar dan ook. Ook hier geldt: ‘don’t judge a book by it’s cover’.

~ ~ ~

Terug in het hotel plofte ik met een boek op bed voordat ik tegen achten een douche nam. In de badkamer schrok ik enorm van enkele gigantische knallen. Alsof er ergens explosies waren. Met een handdoek omgeslagen rende ik naar het raam en schoof de gordijnen opzij om tot mijn ontzetting te zien dat er een grote brand was in het centrum.

Nog voordat ik iets kon doen (wat dan, in hemelsnaam?) zag ik een vuurpijl de lucht in schieten en niet veel later klonk opnieuw een luide knal. Vuurwerk. Het was gewoon ordinair siervuurwerk. Snel pakte ik mijn telefoon om wat foto’s te maken. Tien minuten na achten was het weer voorbij. Ik ging me aankleden voor een laatste afspraak op deze bijzondere dag.

~ ~ ~

Dinsdag, 22 januari 2019

Terwijl ik deze avond terug in het hotel lees dat er in Nederland een complete verkeerschaos is ontstaan door de sneeuw kan ik melden dat ook Cluj te maken heeft gehad met winterse taferelen. Toen ik deze ochtend de gordijnen opende zag ik de eerste sneeuw op de daken liggen. Na het ontbijt stond ik buiten op de taxi te wachten was men begonnen met het trottoir aan de straatzijde schoon te vegen. Dat was nog niet het geval bij de uitgang van het hotel. Bijna ging een hotelgast net voor mij onderuit bij het verlaten van de lobby. Dat was voor mij het teken om voorzichtig te zijn.

Aan de straatzijde was men zoals gezegd dus al volop bezig om het trottoir sneeuwvrij te maken. De ‘men’ was in dit geval een groepje jongemannen die verwoed bezig waren met bezems de meeste sneeuw weg te vegen. Een sneeuwruimer hadden ze niet. Ook strooiden ze geen zout of iets dergelijks over het gedeelte waar ze hun werk al hadden gedaan. Omdat het rustig doorsneeuwde leek het me dat het een kwestie van tijd voordat hun noeste arbeid weer teniet was gedaan.

Maar vooralsnog gingen onverdroten voort. Vreemd genoeg alleen links van mij. Aan de rechterkant gingen ze misschien later beginnen, of het kon zijn dat daar een andere groepje voor kwam opdraven. Ik heb het niet kunnen controleren want mijn taxi was inmiddels gearriveerd.

Op de campus waar ik de dag zou doorbrengen had men de trottoirs ook al schoongemaakt. Hier werd wel driftig met zout gestrooid zodat de paden ook ‘s middags nog sneeuwvrij waren toen we richting het restaurant wandelden.

Toen ik ‘s avonds met de taxi weer terug naar het hotel ging viel er nog steeds sneeuw. Niet zoveel meer, maar toch. Er was echter van files geen sprake. Met niet meer dan enkele minuten vertraging was ik tegen half zeven weer terug op mijn hotelkamer.

~ ~ ~

Maandag, 21 januari 2019

Gisteravond moest ik opzoeken hoe laat ik ook alweer de taxi geboekt had om me op te pikken van het hotel. Was het acht uur of later? Half acht dus. Met een uurtje tijdverschil voelt het opstaan om half zeven dan wel meteen aan als half zes. Best vroeg. De afgelopen anderhalf jaar ben ik minimaal tien keer naar Cluj gevlogen en heb dus zeker twintig keer de klok moeten verzetten. Tel daarbij de diverse tripjes naar Leicester (ook een uur tijdverschil) en de ‘normale’ zomer- en wintertijdovergang bij op dan gaat het ruim over de twintig keer dat ik met dit fenomeen te maken heb gehad. Gelukkig heb ik er geen last van.

Wat wel jammer is is dat het deze ochtend nog erg donker was. De traditionele foto met hashtag roomwithaview die ik normaal altijd plaats op instagram liet ik daarom nog even achterwege. Het plaatje is wel gelukt maar misschien is leuker om er eentje bij daglicht te schieten. Want over het uitzicht ben ik deze keer eens wat meer tevreden. Geen blinde muur, parkeerplaats of achterafsteegje maar een uitzicht vanuit de zesde verdieping richting het centrum van de stad waar de torens van de diverse religieuze gebouwen parmantig boven alles en iedereen uitsteken. Alleen zie je dat niet zo goed. Even wachten op een beter moment van de dag.

~ ~ ~

Zondag, 20 januari 2019

Of er speciaal iemand op de zondag voor Don Quichot een bezoekje aan mijn blog brengt is me niet bekend (misschien kun je het laten weten middels een reactie onder deze post). Mocht het zo zijn dan bij deze mijn welgemeende excuses. Vandaag verschijnt er geen nieuw deeltje in de gestaag groeiende reeks. Niet omdat ik er weer de brui aan geef. Wees gerust, ik heb er juist de smaak weer van te pakken gekregen. Nee, de reden is dat ik vandaag naar Cluj-Napoca reis voor een weekje overdracht van het team aldaar aan de van ouderschapsverlof terugkerende manager. Dit, in combinatie met wat klussen in de ochtend lieten geen tijd over om een nieuwe bijdrage te schrijven.

Nu zou je kunnen zeggen dat ik het dan maar iets beter had moeten plannen door de blogpost gister al te schrijven. Helaas had ik toen ook geen tijd. Net als vandaag begon de dag met verschillende klussen en rond het middaguur vertrok ik richting Dordrecht voor een workshop Design Thinking by Doing, verzorgd door de onovertroffen en bijzonder sympathieke Cor Noltee. Ik had me hier niet zelf voor ingeschreven maar was volkomen tot mijn aangename verrassing uitgenodigd door de minstens zo sympathieke en hartverwarmend lieve Elja. Dus, opnieuw, geen tijd.

En ja, ik weet het. Er staat niets geschreven over deze workshop op zaterdag. Daar moet ik ook nog aan werken. Of ik die update dan met terugwerkende kracht op zaterdag ga zetten (antidateren) weet ik nog niet. Mocht ik daartoe besluiten (besloten hebben) en je leest deze blogpost pas daarna dan moet een en ander vreemd overkomen. Het zij zo.

~ ~ ~

Ik ben inmiddels in Cluj met drie kwartier vertraging en het sneeuwt hier. Niet veel in tegenstelling tot andere delen van Roemenië waar het wel met bakken uit de lucht is gekomen. Helaas was het al donker bij aankomst. Mooie plaatjes kun je daarom misschien pas vanaf morgen verwachten mocht de sneeuw blijven liggen en niet al compleet tot pap zijn gereden of weggesmolten door invallende dooi.

~ ~ ~

Zondag, 2 december 2018

De tweede dag van onze teambuilding in Cluj bestond voor een groot gedeelte uit een workshop rond Design Thinking. Bedoeling was om ons in korte tijd wat meer inzicht te geven in deze methode en via enkele praktische oefening er wat gevoel bij te krijgen. Indien het ons zou bevallen konden we overwegen een van de officiële trainingen over meerdere dagen te gaan volgen die op verschillende locaties gegeven worden. Het beviel mij in ieder geval zo goed dat ik er wel mee verder wil. De trainer gaf aan dat al in januari een training op de agenda staat. Plaats van handeling: Boekarest.

Nu is het zo dat hetzelfde bedrijf ook een vestiging heeft in Nederland maar Boekarest spreekt me wel aan. Tenslotte ben ik daar nog nooit eerder geweest en kan ik de gelegenheid aangrijpen om wat van de stad te zien. Zeker nu het me duidelijk is geworden dat niet ver buiten Boekarest de begraafplaats van Vlad Tepes te vinden is.

Hoewel er in The Historian (het boek van Elizabeth Kostova) aan getwijfeld wordt of hij er wel degelijk zijn laatste rustplaats heeft gevonden, zou hij zijn begraven in een klooster op een eiland in het meer van Snagov, op zo’n 40 kilometer van Boekarest. Misschien moet ik van de gelegenheid gebruik maken om naast het volgen van een training ook het spoor van Dracula eens te volgen.

Het meer van Snagov met links het eiland waar Vlad Tepes begraven ligt
Het graf van Vlad Tepes
Grafsteen Vlad Tepes

~ ~ ~

Vrijdag, 23 november 2018

Tijdens de vlucht van Cluj naar Dortmund las ik verder in The Historian. Het was een feest der herkenning. Niet verwonderlijk natuurlijk want een van de redenen dat ik met dit boek was begonnen had juist met Roemenië te maken. Eén van de centrale figuren in deze roman is namelijk Vlad Tepes, oftewel Vlad de Spietser (omdat hij gewoon was zijn tegenstanders te spietsen met lange staken). Deze historische persoon leefde lang geleden in Transsylvanië waarvan ook Cluj deel uitmaakt. Er is op kantoor onder andere een ruimte naar hem vernoemd waar we ook deze week weer een vergadering hadden.

In The Historian wordt verder geborduurd op de mythe dat Vlad Tepes een vampier zou zijn geweest. Iets wat pas met de roman Dracula door Bram Stoker een eigen leven is gaan leiden. Bram Stoker. Doordat hij de bijnaam Dracula (zoon van Dracul) gebruikte werd Vlad geleidelijk aan synoniem aan de vampier uit het boek.

De historische Vlad Tepes leverde bij leven een felle strijd tegen de Turken die langzaam oprukten vanuit Constantinopel naar het westen. Zijn tegenstander uit die tijd was de Turkse sultan Mehmet II. Niet geheel toevallig kwam deze confrontatie enkele keren voorbij in de gesprekken tussen de Roemeense collega’s en onze Turkse collega die eerder dit jaar ons team was komen versterken. Gelukkig leverde dit geen nieuwe strijd op maar een amusante uitwisseling van woorden en culturele tradities waarvan niet altijd duidelijk was of ze nu Roemeense of Turkse roots hadden. Ook in The Historian komen dit voorbeelden aan bod.

Nog meer herkenning volgde toen het verhaal zich verplaatste naar Istanbul. Juist deze week hadden we in de avonduren na de workshops bij een goed glas whiskey verscheidene keren stilgestaan bij deze stad waar onze Turkse collega was geboren en getogen. Hij wist er veel over te vertellen en ook nu kwamen een aantal zaken die ik van hem gehoord had in het boek terug.

Maar de grappigste herkenning kwam toch wel toen ik op bladzijde 271 was aangekomen. De Amerikaanse historicus die op zoek is naar zijn mentor heeft hulp gekregen van een Roemeense antropologe en ze zijn inmiddels in Instabul gearriveerd waar ze ondanks veel nieuwe informatie het idee te hebben op een dood spoor te zitten. Of althans duidelijke aanwijzingen ontbreken wat hun volgende stap zou kunnen zijn.

She shook her head. ‘It is a wild duck chase’.
‘Goose,’ I said, but without enthusiasm.
‘Goose chase’, she amended.

Het was exact dezelfde conversatie die twee van mijn collega’s hadden naar aanleiding van onze eigen Goose chase als onderdeel van de teambuilding eerder deze week. Het blijft fascinerend, deze toevalligheden tussen realiteit en fictie.

~ ~ ~