Donderdag, 24 januari 2019

Met een nationale feestdag wordt ieder jaar op 24 jan­u­ari in Roe­menië tij­dens de ‘Dag van de Roe­meense Verenig­ing’ gevierd dat het Vors­ten­dom Mol­davië en Walachi­je op 24 jan­u­ari 1862 formeel wer­den verenigd tot Roe­menië met als hoofd­stad Boekarest.” Bron: Wereld Feesten Almanak.

Ik had er geen reken­ing mee gehouden, met deze nationale feestdag in Roe­menië, toen ik vorig jaar novem­ber mijn trip­je naar Cluj-Napoca doorschoof naar jan­u­ari. Ook mijn Roe­meense collega’s ver­gat­en mij te waarschuwen dat ik een dag min­der met hen zou kun­nen werken omdat de cam­pus dicht zou bli­jven. Pas op ’t laatst kreeg ik af en toe com­men­taar waarom ik een ver­gader­ing had gep­land op een vri­je dag. Tja, ik besloot niet opnieuw de trip te ver­schuiv­en aangezien het er dan op neer zou komen dat pas ergens in maart een vol­gend geschikt moment zou zijn. Dan maar een dag­je vanu­it het hotel werken. Tenslotte had de rest van Europa geen vrij.

Het liep zoals gewoon­lijk toch weer iet­sjes anders. Van werken is van­daag weinig terecht gekomen. Een uurt­je van half tien tot half elf in de ocht­end. Daar­na werd ik opgepikt bij het hotel voor een kraamvis­ite bij een col­le­ga thuis. Daar werd ik ver­wend met veel koffie, aller­lei soorten koek­jes en niet veel lat­er schakelden we over naar piz­za en (ondanks het vroege uur) wijn. Alles zelfge­maakt! Om half drie, toen ik bij een andere col­le­ga verwacht werd voor een late lunch zat ik bomvol. Het werd echter niet gezien als een excu­us om dan maar wat min­der te eten. Ook nu vol­gde het ene gerecht het andere op, afgewis­seld met ver­schil­lende soorten (sterke) drank. Tegen half zes stom­melde ik naar buiten, besloot geen taxi te bellen maar een lange wan­del­ing terug naar het hotel te mak­en om zo het vele eten wat te lat­en zakken. Het deed me goed.

Hier­bij wat foto’s die ik onder­weg maak­te.

De tocht begon bij de ‘Iulius mall’ een groot overdekt winkel­cen­trum waar net als in Ned­er­land op een vri­je dag iedereen naar toe gaat, want ‘wat moet je anders?’. Aan het winkel­cen­trum is een grote vijver gele­gen die er jaren gele­den ver­waar­loosd bij lag, maar sinds een grondi­ge opknap­beurt meer aantrekkingskracht heeft op de plaat­selijke bevolk­ing. Vooral in de zomer is het er erg gezel­lig. Nu waren er weinig wan­de­laars te zien van­wege het niet al te beste weer en had de omgev­ing opnieuw de vertrouwde des­o­late sfeer van oud­sh­er.

Nadat ik een rond­je vijver had gedaan stak ik de grote weg over en liep par­al­lel met de hoofd­weg die dwars door Cluj gaat en waar mijn hotel aan gele­gen was door een wijk die voor­namelijk bestond uit oude half ver­vallen woon­blokken die nog uit de tijd van het Roeme­neense staat­shoofd Nico­lae Ceaușes­cu stam­den.

Een paar strat­en verder doken er woon­blokken op uit een iets recen­tere peri­ode maar nog steeds van een deprimerend stem­mende een­tonigheid. Tegelijk­er­ti­jd weet ik door enkele bezoek­jes aan collega’s waar­van er som­mi­gen in zo’n woon­blok wonen dat het er van bin­nen alti­jd weer even knus en gezel­lig is als waar dan ook. Ook hier geldt: ‘don’t judge a book by it’s cov­er’.

~ ~ ~

Terug in het hotel plofte ik met een boek op bed voor­dat ik tegen acht­en een douche nam. In de bad­kamer schrok ik enorm van enkele gigan­tis­che knallen. Alsof er ergens explosies waren. Met een hand­doek omges­la­gen rende ik naar het raam en schoof de gordi­j­nen opz­ij om tot mijn ontzetting te zien dat er een grote brand was in het cen­trum.

Nog voor­dat ik iets kon doen (wat dan, in hemel­snaam?) zag ik een vuurpi­jl de lucht in schi­eten en niet veel lat­er klonk opnieuw een luide knal. Vuur­w­erk. Het was gewoon ordi­nair siervu­ur­w­erk. Snel pak­te ik mijn tele­foon om wat foto’s te mak­en. Tien minuten na acht­en was het weer voor­bij. Ik ging me aan­kle­den voor een laat­ste afspraak op deze bij­zon­dere dag.

~ ~ ~

Dinsdag, 22 januari 2019

Ter­wi­jl ik deze avond terug in het hotel lees dat er in Ned­er­land een com­plete ver­keer­schaos is ontstaan door de sneeuw kan ik melden dat ook Cluj te mak­en heeft gehad met win­terse tafer­e­len. Toen ik deze ocht­end de gordi­j­nen opende zag ik de eerste sneeuw op de dak­en liggen. Na het ont­bi­jt stond ik buiten op de taxi te wacht­en was men begonnen met het trot­toir aan de straatz­i­jde schoon te veg­en. Dat was nog niet het geval bij de uit­gang van het hotel. Bij­na ging een hotel­gast net voor mij onderuit bij het ver­lat­en van de lob­by. Dat was voor mij het teken om voorzichtig te zijn.

Aan de straatz­i­jde was men zoals gezegd dus al volop bezig om het trot­toir sneeuwvrij te mak­en. De ‘men’ was in dit geval een groep­je jonge­man­nen die ver­woed bezig waren met bezems de meeste sneeuw weg te veg­en. Een sneeuwruimer had­den ze niet. Ook strooiden ze geen zout of iets dergelijks over het gedeelte waar ze hun werk al had­den gedaan. Omdat het rustig doorsneeuwde leek het me dat het een kwest­ie van tijd voor­dat hun noeste arbeid weer teni­et was gedaan.

Maar vooral­snog gin­gen onver­droten voort. Vreemd genoeg alleen links van mij. Aan de rechterkant gin­gen ze miss­chien lat­er begin­nen, of het kon zijn dat daar een andere groep­je voor kwam opdraven. Ik heb het niet kun­nen con­trol­eren want mijn taxi was inmid­dels gear­riveerd.

Op de cam­pus waar ik de dag zou door­bren­gen had men de trot­toirs ook al schoonge­maakt. Hier werd wel driftig met zout gestrooid zodat de paden ook ’s mid­dags nog sneeuwvrij waren toen we richt­ing het restau­rant wan­delden.

Toen ik ’s avonds met de taxi weer terug naar het hotel ging viel er nog steeds sneeuw. Niet zoveel meer, maar toch. Er was echter van files geen sprake. Met niet meer dan enkele minuten ver­trag­ing was ik tegen half zeven weer terug op mijn hotelka­mer.

~ ~ ~

Maandag, 21 januari 2019

Gis­ter­avond moest ik opzoeken hoe laat ik ook alweer de taxi geboekt had om me op te pikken van het hotel. Was het acht uur of lat­er? Half acht dus. Met een uurt­je tijd­ver­schil voelt het opstaan om half zeven dan wel meteen aan als half zes. Best vroeg. De afgelopen ander­half jaar ben ik min­i­maal tien keer naar Cluj gevlo­gen en heb dus zek­er twintig keer de klok moeten verzetten. Tel daar­bij de diverse trip­jes naar Leices­ter (ook een uur tijd­ver­schil) en de ‘nor­male’ zomer- en win­ter­ti­j­dover­gang bij op dan gaat het ruim over de twintig keer dat ik met dit fenomeen te mak­en heb gehad. Gelukkig heb ik er geen last van.

Wat wel jam­mer is is dat het deze ocht­end nog erg donker was. De tra­di­tionele foto met hash­tag roomwith­aview die ik nor­maal alti­jd plaats op insta­gram liet ik daarom nog even achter­wege. Het plaat­je is wel gelukt maar miss­chien is leuk­er om er een­t­je bij daglicht te schi­eten. Want over het uitzicht ben ik deze keer eens wat meer tevre­den. Geen blinde muur, par­keer­plaats of achter­af­s­teeg­je maar een uitzicht vanu­it de zes­de verdieping richt­ing het cen­trum van de stad waar de torens van de diverse religieuze gebouwen par­mantig boven alles en iedereen uit­steken. Alleen zie je dat niet zo goed. Even wacht­en op een beter moment van de dag.

~ ~ ~

Zondag, 20 januari 2019

Of er spe­ci­aal iemand op de zondag voor Don Qui­chot een bezoek­je aan mijn blog brengt is me niet bek­end (miss­chien kun je het lat­en weten mid­dels een reac­tie onder deze post). Mocht het zo zijn dan bij deze mijn wel­ge­meende excus­es. Van­daag ver­schi­jnt er geen nieuw deelt­je in de ges­taag groeiende reeks. Niet omdat ik er weer de brui aan geef. Wees gerust, ik heb er juist de smaak weer van te pakken gekre­gen. Nee, de reden is dat ik van­daag naar Cluj-Napoca reis voor een week­je over­dracht van het team aldaar aan de van oud­er­schapsverlof terugk­erende man­ag­er. Dit, in com­bi­natie met wat klussen in de ocht­end lieten geen tijd over om een nieuwe bij­drage te schri­jven.

Nu zou je kun­nen zeggen dat ik het dan maar iets beter had moeten plan­nen door de blog­post gis­ter al te schri­jven. Helaas had ik toen ook geen tijd. Net als van­daag begon de dag met ver­schil­lende klussen en rond het mid­dagu­ur vertrok ik richt­ing Dor­drecht voor een work­shop Design Think­ing by Doing, ver­zorgd door de onovertrof­fen en bij­zon­der sym­pa­thieke Cor Noltee. Ik had me hier niet zelf voor ingeschreven maar was volkomen tot mijn aan­ge­name ver­rass­ing uitgen­odigd door de min­stens zo sym­pa­thieke en hartver­war­mend lieve Elja. Dus, opnieuw, geen tijd.

En ja, ik weet het. Er staat niets geschreven over deze work­shop op zater­dag. Daar moet ik ook nog aan werken. Of ik die update dan met terug­w­erk­ende kracht op zater­dag ga zetten (anti­dateren) weet ik nog niet. Mocht ik daar­toe besluiten (besloten hebben) en je leest deze blog­post pas daar­na dan moet een en ander vreemd overkomen. Het zij zo.

~ ~ ~

Ik ben inmid­dels in Cluj met drie kwarti­er ver­trag­ing en het sneeuwt hier. Niet veel in tegen­stelling tot andere delen van Roe­menië waar het wel met bakken uit de lucht is gekomen. Helaas was het al donker bij aankomst. Mooie plaat­jes kun je daarom miss­chien pas vanaf mor­gen verwacht­en mocht de sneeuw bli­jven liggen en niet al com­pleet tot pap zijn gere­den of wegges­molten door inval­lende dooi.

~ ~ ~

Zondag, 2 december 2018

De tweede dag van onze team­build­ing in Cluj bestond voor een groot gedeelte uit een work­shop rond Design Think­ing. Bedoel­ing was om ons in korte tijd wat meer inzicht te geven in deze meth­ode en via enkele prak­tis­che oefen­ing er wat gevoel bij te kri­j­gen. Indi­en het ons zou bevallen kon­den we over­we­gen een van de offi­ciële train­in­gen over meerdere dagen te gaan vol­gen die op ver­schil­lende locaties gegeven wor­den. Het beviel mij in ieder geval zo goed dat ik er wel mee verder wil. De train­er gaf aan dat al in jan­u­ari een train­ing op de agen­da staat. Plaats van han­del­ing: Boekarest.

Nu is het zo dat het­zelfde bedri­jf ook een ves­tig­ing heeft in Ned­er­land maar Boekarest spreekt me wel aan. Tenslotte ben ik daar nog nooit eerder geweest en kan ik de gele­gen­heid aan­gri­jpen om wat van de stad te zien. Zek­er nu het me duidelijk is gewor­den dat niet ver buiten Boekarest de begraaf­plaats van Vlad Tepes te vin­den is.

Hoewel er in The His­to­ri­an (het boek van Eliz­a­beth Kos­to­va) aan getwi­jfeld wordt of hij er wel degelijk zijn laat­ste rust­plaats heeft gevon­den, zou hij zijn begraven in een kloost­er op een eiland in het meer van Snagov, op zo’n 40 kilo­me­ter van Boekarest. Miss­chien moet ik van de gele­gen­heid gebruik mak­en om naast het vol­gen van een train­ing ook het spoor van Drac­u­la eens te vol­gen.

Het meer van Snagov met links het eiland waar Vlad Tepes begraven ligt
Het graf van Vlad Tepes
Graf­s­teen Vlad Tepes

~ ~ ~

Vrijdag, 23 november 2018

Tij­dens de vlucht van Cluj naar Dort­mund las ik verder in The His­to­ri­an. Het was een feest der herken­ning. Niet ver­won­der­lijk natu­urlijk want een van de rede­nen dat ik met dit boek was begonnen had juist met Roe­menië te mak­en. Eén van de cen­trale fig­uren in deze roman is namelijk Vlad Tepes, oftewel Vlad de Spi­etser (omdat hij gewoon was zijn tegen­standers te spi­et­sen met lange stak­en). Deze his­torische per­soon leefde lang gele­den in Trans­syl­vanië waar­van ook Cluj deel uit­maakt. Er is op kan­toor onder andere een ruimte naar hem ver­noemd waar we ook deze week weer een ver­gader­ing had­den.

In The His­to­ri­an wordt verder gebor­du­urd op de mythe dat Vlad Tepes een vampi­er zou zijn geweest. Iets wat pas met de roman Drac­u­la door Bram Stok­er een eigen lev­en is gaan lei­den. Bram Stok­er. Door­dat hij de bij­naam Drac­u­la (zoon van Drac­ul) gebruik­te werd Vlad gelei­delijk aan syn­on­iem aan de vampi­er uit het boek.

De his­torische Vlad Tepes leverde bij lev­en een felle stri­jd tegen de Turken die langza­am opruk­ten vanu­it Con­stan­tinopel naar het west­en. Zijn tegen­stander uit die tijd was de Turkse sul­tan Mehmet II. Niet geheel toe­val­lig kwam deze con­frontatie enkele keren voor­bij in de gesprekken tussen de Roe­meense collega’s en onze Turkse col­le­ga die eerder dit jaar ons team was komen ver­sterken. Gelukkig leverde dit geen nieuwe stri­jd op maar een amu­sante uitwissel­ing van woor­den en cul­turele tra­di­ties waar­van niet alti­jd duidelijk was of ze nu Roe­meense of Turkse roots had­den. Ook in The His­to­ri­an komen dit voor­beelden aan bod.

Nog meer herken­ning vol­gde toen het ver­haal zich ver­plaat­ste naar Istan­bul. Juist deze week had­den we in de avon­duren na de work­shops bij een goed glas whiskey ver­schei­dene keren stilges­taan bij deze stad waar onze Turkse col­le­ga was geboren en geto­gen. Hij wist er veel over te vertellen en ook nu kwa­men een aan­tal zak­en die ik van hem geho­ord had in het boek terug.

Maar de grap­pig­ste herken­ning kwam toch wel toen ik op bladz­i­jde 271 was aangekomen. De Amerikaanse his­tori­cus die op zoek is naar zijn men­tor heeft hulp gekre­gen van een Roe­meense antropologe en ze zijn inmid­dels in Instab­ul gear­riveerd waar ze ondanks veel nieuwe infor­matie het idee te hebben op een dood spoor te zit­ten. Of althans duidelijke aan­wi­jzin­gen ont­breken wat hun vol­gende stap zou kun­nen zijn.

She shook her head. ‘It is a wild duck chase’.
‘Goose,’ I said, but with­out enthu­si­asm.
‘Goose chase’, she amend­ed.

Het was exact dezelfde con­ver­sa­tie die twee van mijn collega’s had­den naar aan­lei­d­ing van onze eigen Goose chase als onderdeel van de team­build­ing eerder deze week. Het bli­jft fascinerend, deze toe­val­lighe­den tussen realiteit en fic­tie.

~ ~ ~