Vrijheid

Toen de beroemde ont­dekkingsreiziger Hen­ry Mor­ton Stan­ley (“Dr. Liv­ing­stone, I pre­sume.”) na jaren van afzien in de ondo­or­dring­bare oer­wouden van Afri­ka ein­delijk weer eens opdook van een expe­di­tie, was een van de eerste bericht­en die hij te horen kreeg, dat zijn vriendin Alice Pike in de tussen­ti­jd was getrouwd. Dat was de vrouw waar­van hij de beel­te­nis op zijn hart bij zich droeg en waaraan hij zijn gedacht­es wijdde ten tijde dat alles tegen­zat. Zij had hem op de been gehouden tij­dens de moeil­ijk­ste peri­odes van zijn tocht. Zelfs de boot waarop hij een groot gedeelte van de reis had afgelegd, was naar haar ver­noemd: ‘Lady Alice’.

Ondanks de hevige teleurstelling welke dit ongetwi­jfeld voor Stan­ley moest zijn, was het tevens zeer leerza­am voor hem. Hij begreep hoe zijn fix­atie voor Alice hem de extra kracht had gegeven zijn expe­di­tie niet voor­ti­jdig te beëindi­gen. Al die tijd in het ‘donkere hart’ van Afri­ka had hij een doel voor ogen gehad: heel­huids zien te over­leven, zodat hij met roem over­laden een goede huwelijkspart­ner voor Alice kon zijn. Nu, dat laat­ste was niet meer van belang, maar hij had wel alle ont­berin­gen weten te over­leven en zijn rep­u­tatie als onver­schrokken avon­turi­er was voor­goed onbe­twist. Alleen met het ‘weg­vallen’ van Alice was het wel zaak dat hij een ander ‘hoger’ doel voor zichzelf moest zien te definiëren. Dat vond hij in de bestri­jd­ing van de slaven­han­del. Het werd zijn lev­enslange missie.

De belevenis­sen van Stan­ley wor­den door Baumeis­ter en Tier­ney in het boek ‘Willpow­er, Redis­cov­er­ing the great­est human strength’ gebruikt als illus­tratie bij hun uiteen­zetting over de relatie tussen wilskracht in com­bi­natie met lange- en korte-ter­mi­jn doe­len. Onder­zoek toont aan dat:

[…] a nar­row, con­crete, here-and-now focus works against self-con­trol, where­as a broad, abstract, long-term focus sup­ports it. That’s one rea­son why reli­gious peo­ple score rel­a­tive­ly high in mea­sures of self-con­trol, and why non­re­li­gious peo­ple like Stan­ley can ben­e­fit by oth­er kinds of tran­scen­dent thoughts and endur­ing ideals.

De van zijn geloof gevallen Stan­ley (veroorza­akt door de slachtin­gen waar­van hij getu­ige was geweest tij­dens de Amerikaanse Burg­eroor­log) had het aldus goed gezien en een alter­natief hoger doel gecon­strueerd toen zijn religieuze over­tuig­ing niet meer toereik­end was.

In de NRC van afgelopen don­derdag werd stilges­taan bij het afscheid van J.L. Heldring, vaste colum­nist sinds 1953, die er op 94-jarig leefti­jd mee stopt. Onder andere Bas Hei­jne schreef een artikel bij dit gedenkwaardi­ge moment. Om het schri­jven van Heldring te duiden, ref­er­eert hij naar een col­umn van Heldring waarin laat­stge­noemde schri­jft over de onmis­bare erf­zonde. Vol­gens Heldring is dit “het inge­boren besef van het eigen, menselijk teko­rt.” Hei­jne schri­jft ver­vol­gens “wie niet in God gelooft, is, in tegen­stelling tot wat veel pro­gressieven denken, niet bevri­jd. Inte­gen­deel, hij worstelt met zijn vri­jheid.”

Ik moest (als niet-gelovige) aan deze worstel­ing denken bij het lezen van de uit­leg over het stellen van doe­len en de bijbe­horende wilskracht die nodig is om deze doe­len ook daad­w­erke­lijk te realis­eren. Vanzelf­sprek­end moest ik ook denken aan enkele van mijn eigen doe­len die ik probeer na te streven. En dan vooral aan het waarom van de gestelde doe­len. Waarom probeer ik te bereiken wat ik mezelf ten doel heb gesteld? Wat is de dieperliggende gedachte die me net dat extra beet­je kracht geeft om door te gaan wan­neer ik het even niet zie zit­ten?

Daar moest ik dus aan denken. Niet dat het me alle­maal duidelijk­er is gewor­den. Wel dat ik aan het denken ben gezet.

~ ~ ~

Lezen

Ruim een week gele­den ging inter­net voor de eerste kapot. Zomaar, ineens was er geen verbind­ing meer. Beet­je gebeld met de helpdesk. Beet­je geklaagd. Beet­je gerom­meld met de ver­schil­lende draden. Een dag erna deed inter­net het weer. Om er enkele dagen lat­er weer mee te stop­pen. En het enkele uren lat­er even­t­jes nog te doen. Daar­na defin­i­tief niet meer.

Afgelopen vri­jdag kwam de mon­teur van UPC. Die zag het meteen tij­dens het doorme­ten. Kabel­breuk. Hoewel, nog net niet hele­maal. Een zwak sig­naal kwam soms door tot aan de modem. Maar het was niet sta­biel genoeg om het dataver­keer con­tinu ‘in de lucht’ te houden. Gelukkig kon hij de sig­naal­sterk­te iet­wat opschroeven zodat we de komende tijd inter­net kun­nen bli­jven gebruiken tot­dat de kabel ver­van­gen is.

Ik ver­moed dat ‘onze’ rat schuldig is, maar heb dat niet hardop uit­ge­spro­ken om elke aansprake­lijkhei­d­sclaim uit de weg te gaan. Het zal mij benieuwen of tij­dens de kabe­lop­graafw­erkza­amhe­den ook de bij voor­baat al ver­dachte rat tevoorschi­jn komt. Want die hebben we al een tijd niet meer gezien. Hopelijk heeft het gif wat door de bestri­jd­ings­di­enst is neergelegd ein­delijk effect gehad. En bli­jft de schade beperkt tot deze bij­na-kabel­breuk.

Dat insta­biele inter­net heeft trouwens wel een posi­tieve uitwerk­ing gehad. Ik kreeg wat extra tijd in de schoot gewor­pen die ik van plan was op te vullen met lezen. Over­al in huis liggen boeken waar ik ooit aan begonnen ben zon­der (om welke reden dan ook) het boek tot het einde uit te lezen, of waar ik zelfs nog hele­maal niet aan begonnen ben. Hier sto­orde ik me al geruime tijd aan.

Allereerst heb ik al deze rond­slin­gerende boeken opgeruimd zodat er enig overzicht ontstond. Daar­na heb ik vol­strekt willekeurig een fic­tie en een non-fic­tie boek gepakt met het voorne­men niet aan andere boeken te begin­nen voor­dat ik deze uit heb. Verder heb ik een account aange­maakt bij Goodreads om daar een wid­get te kun­nen gebruiken die de boeken laat zien welke ik momenteel lees (zie hier­naast in de rechterkolom: Op ’t nachtkast­je).

Heb ik aldus daad­w­erke­lijk iets gelezen, of is het bij deze omtrekkende voor­berei­din­gen gebleven? Nee, het is me gelukt Het trom­melv­el van Arturo Pérez-Reverte alsook het boeken­weekgeschenk Heldere hemel van Tom Lanoye te lezen.

En van­daag ben ik (her)begonnen in Impe­r­i­al bed­rooms van Bret Eas­t­on Ellis. Ook zo’n boek waar ik ooit ent­hou­si­ast mee van start ben gegaan waar­na op mys­terieuze wijze het boek uit zicht is verd­we­nen vooraleer het al zijn geheimen had pri­js­gegeven. Hopelijk gaat dat deze keer niet weer gebeuren.

Aldus zal het nie­mand ont­gaan zijn dat ik mijzelf de vri­jheid gun om na een uit­gelezen fic­tie boek door te gaan met een ander fic­tie boek. Maar een vol­gend non-fic­tie boek zal toch pas echt kun­nen nadat ik Willpow­er van Roy Baumeis­ter tot een goed einde heb gebracht. De bedoel­ing is verder nog dat ik zal proberen alle gelezen boeken in de vorm van een korte besprek­ing de revue te lat­en passeren.

Tot zover de mijzelf opgelegde regels en vorderin­gen. Miss­chien dat de aangekondigde boekbe­sprekin­gen ervoor zullen zor­gen de drama­tisch ingeza­k­te blogfre­quen­tie weer wat omhoog te krikken.

~ ~ ~

Making the Difference — 5

Deze blog­post is deel 5 van 17 in de serie Mak­ing the Dif­fer­ence

De afgelopen week heeft voor­namelijk in het teken van de gezond­heid ges­taan. En dan met name de ver­woede pogin­gen tot her­s­tel. Die bestaan er tot nu toe uit dat ik enkele keren per dag de korte oefenin­gen uitvo­er die de fys­io­ther­a­peut mij opge­dra­gen heeft. Deze dienen om mijn nek- en schoud­er­par­tij loss­er te kri­j­gen zodat de beknelling van de zenuwen naar mijn rechter­arm afneemt. En hopelijk ook de daarmee gepaard gaande pijn.
Verder dien ik con­tinu goed op mijn houd­ing te let­ten. Zow­el wan­neer ik aan mijn bureau zit op kan­toor of op mijn werkkamer thuis, als wan­neer ik sta of loop. De bedoel­ing is dat ik niet al te lang bli­jf zit­ten. Zo’n 30 minuten is het max­i­male. Dan dien ik op te staan en wat rek- en strekoe­fenin­gen te doen. Dat valt niet alti­jd mee.
Voor je het weet is er een uur voor­bij gegaan zon­der dat je je ervan bewust was. Ook is het mij aanger­aden om elke dag min­i­maal een half uur tot een uur te gaan lopen. Staan en lopen is in ieder geval alti­jd beter voor mijn rug dan zit­ten. Daar sta je dan met je zit­tend beroep…

Op het werk heb ik de regeling getrof­fen dat ik ongeveer een halve dag naar kan­toor kom, om dan na de lunch naar huis te gaan. Zo kan ik ’s mid­dags een stuk gaan lopen en de resterende calls met onze Amerikaanse collega’s vanu­it mijn werkkamer doen. Met het mobielt­je op luid­sprek­er­stand hoef ik ook niet de hele tijd aan het bureau te bli­jven zit­ten. Dus met de beweg­ing gaat het steeds beter.

In de weinige uren die ik nu nog op kan­toor door­breng (het voelt bij­na als afkick­en, zes i.p.v. tien uur per dag) probeer ik wel heel gestruc­tu­urd aan mijn vele pro­ject­tak­en te werken. Ook hier moet ik dus noodged­won­gen de hoofd- van de bijza­k­en schei­den om een real­is­tis­che week­plan­ning te kri­j­gen. En dat niet alleen, ook moet ik effec­tiev­er met mijn tijd omgaan. Tegelijk­er­ti­jd wil ik het niet lat­en lijken alsof ik alles afraf­fel en voor nie­mand tijd heb. Daarom heb ik de afgelopen tijd goed gekeken naar hoe we bin­nen ons project samen­werken. De komende maan­den staan er een aan­tal belan­grijke mijl­palen gep­land. Ik heb gemerkt dat niet voor iedereen duidelijk is wat de hoog­ste pri­or­iteit heeft. Of in hoev­erre de andere pro­jec­tle­den op de hoogte zijn van elka­n­ders vorderin­gen. Van­wege ziek­te van onze pro­ject­man­ag­er heb ik besloten om dit aspect de meeste aan­dacht te geven. Door deze stap kan ik invulling geven aan het mezelf meer als ‘lei­der’ pre­sen­teren zoals ik dat in mijn 100 dagen actieplan ten doel had gesteld.

Bij het plan­nen van mijn activiteit­en op een zodanige wijze dat ik niet te hard van stapel loop, maar wel in staat ben om veran­derin­gen aan te bren­gen, heb ik onder­tussen al heel wat nut­tige tips gehaald uit ‘Willpow­er — Redis­cov­er­ing the great­est human strength’, geschreven door Roy F. Baumeis­ter en John Tier­ney.
Twee weken gele­den citeerde ik al een stuk­je uit een recen­sie over dit boek in NRC. Dit week­end ben ik er in begin­nen te lezen wat me uit­stek­end bevalt. De schri­jf­sti­jl is pret­tig lees­baar. De aange­haalde voor­beelden zijn niet voor­spel­baar (In the begin­ning was the list. Cre­ation, as the Bible tells it, was not a sim­ple job, not even for an omnipo­tent deity. The project had to be bro­ken down into a sched­ule of dai­ly tasks). En de te verdedi­gen stelling (Willpow­er in fact has a phys­i­cal basis and oper­ates like a mus­cle: it can be strength­ened with prac­tice and fatigued by overuse) wordt goed opge­bouwd en uit­gew­erkt.
Ik ben pas halver­wege maar denk wel dat er een blog­je van gaat komen. Mits ik me daar tijd voor toebe­deel, natu­urlijk.

~ ~ ~

Naar aan­lei­d­ing van de tweedaagse work­shop ‘Mak­ing the Dif­fer­ence’, waar­bij we afs­loten met een 100 dagen actieplan om te zien in hoev­erre we in staat zijn veran­derin­gen door te voeren, geef ik hier weke­lijks reken­schap af van mijn vorderin­gen.  

Hier nog eens de 10 principes die ik eerder heb toegelicht. Het is een set van ver­schil­lende lei­draden die los van elka­ar, maar zek­er in samen­hang met elka­ar een krachtig mid­del kun­nen zijn om richt­ing te geven aan je lev­en:

  1. I am respon­si­ble / I choose
  2. I clar­i­fy my val­ues / My foun­da­tion
  3. I have a vision / The prin­ci­ple of lead­er­ship
  4. I live my mis­sion / The prin­ci­ple of exe­cu­tion
  5. I strive for life bal­ance / Putting more liv­ing in our life
  6. I give and take / The fair­ness-prin­ci­ple in nego­ti­a­tion, sell­ing and in life
  7. I focus on empa­thy / Under­stand­ing is the key
  8. I believe in involve­ment and diver­si­ty / A small com­mit­ted group of peo­ple can change the world
  9. I make rela­tion­ship deposits / It’s the small things
  10. I re-ener­gize week­ly / You can’t man­age time, but you can man­age your ener­gy
    [copy­right: Mark McGre­gor — Being on a mis­sion]

Het 100 dagen actieplan dat ik voor mezelf heb opgesteld, ziet er ver­vol­gens als vol­gt uit:

  • Begin met een week­plan­ning
  • Drink meer water — Meer bal­ans in voed­ing
  • Vak­er sporten — Dagelijkse work­out
  • Leg visie en missie vast
  • Pre­sen­teer jezelf als lei­der
  • Maak een betere tijdsverdel­ing bin­nen je rollen

~ ~ ~

Making the Difference – 3

Deze blog­post is deel 3 van 17 in de serie Mak­ing the Dif­fer­ence

Iemand ooit geho­ord van Tom Hop­kins? Nou, ik ook niet hoor. En ik zal zijn naam ook wel weer bin­nenko­rt ver­geten zijn. Maar niet zijn mot­to. Tij­dens de work­shop kre­gen we het aan­gereikt, en de opdracht was sim­pel. Schri­jf het op, kopieer het ver­schei­dene keren, en hang het op strate­gis­che plaat­sen op zodat dit mot­to je regel­matig onder ogen komt. En ga er dan naar lev­en. Sim­pel toch?
Benieuwd naar het mot­to? OK dan, hier zijn Gold­en Dozen, oftewel Gouden Doz­i­jn:

I must do the most pro­duc­tive thing pos­si­ble at every giv­en moment.

Dat is het.
Zo een­voudig, en tegelijk­er­ti­jd zo ver­domde moeil­ijk. Want ga d’r maar aan staan. Wat is het meest pro­duc­tieve? Hoe bepaal je dat?

Daar­voor wer­den ons 10 principes als hulp­mid­del voorge­houden. Een set van ver­schil­lende lei­draden die los van elka­ar, maar zek­er in samen­hang met elka­ar een krachtig mid­del kun­nen zijn om richt­ing te geven aan je lev­en.

Wat zijn dan die 10 principes?

  1. I am respon­si­ble / I choose
  2. I clar­i­fy my val­ues / My foun­da­tion
  3. I have a vision / The prin­ci­ple of lead­er­ship
  4. I live my mis­sion / The prin­ci­ple of exe­cu­tion
  5. I strive for life bal­ance / Putting more liv­ing in our life
  6. I give and take / The fair­ness-prin­ci­ple in nego­ti­a­tion, sell­ing and in life
  7. I focus on empa­thy / Under­stand­ing is the key
  8. I believe in involve­ment and diver­si­ty / A small com­mit­ted group of peo­ple can change the world
  9. I make rela­tion­ship deposits / It’s the small things
  10. I re-ener­gize week­ly / You can’t man­age time, but you can man­age your ener­gy
    [copy­right: Mark McGre­gor — Being on a mis­sion]

Laat ik ze hier in ’t kort toelicht­en. Op mijn manier, en uit het blote hoofd, om te zien of ik het alle­maal nog kan repro­duc­eren (The best learn­ing is teach­ing).

De principes 1 t/m 4 vor­men een sub-groep­je. Wan­neer je accepteert dat je je lev­en kunt veran­deren, dat jezelf ver­ant­wo­ordelijk bent voor je daden (1) dan kun je dus een visie (3) opstellen over hoe je jezelf in de toekomst ziet. Of welke doe­len je voor ogen hebt. De missie (4) is dan ver­vol­gens je stap­pen­plan om je visie te realis­eren. Wan­neer je een helder idee hebt over je interne waar­den en nor­men (2) zul je beter in staat zijn om je visie helder te kri­j­gen. Je eigen waar­denset ontwikke­len is nor­maal gespro­ken een pro­ces van vele jaren.

Principe 5 staat op zichzelf. Het heeft veel raakvlakken met het Gouden Doz­i­jn van Hop­kins. Probeer die din­gen te doen die het meeste effect sorteren voor de bal­ans in je lev­en. Niet zo effi­ciënt mogelijk, dus. Het is belan­grijk posi­tieve energie op te doen met die zak­en die het je kun­nen geven. Dus dat heb je zelf in de hand (1). Bewust zijn van het effect welke som­mige activiteit­en sorteren is een eerste stap.

De principes 6 t/m 9 vor­men ook een sub-groep­je. Deze staan alle in het teken van aan­gaan en uit­bouwen van relaties. Is het eerste sub-groep­je gericht op per­soon­lijke zel­fontwik­kel­ing, met de principes 6 t/m 9 kun je werken aan het groep­spro­ces of tea­mon­twik­kel­ing. Het gaat over geven en nemen (6), over empathisch of coachend ver­mo­gen (7), en over de bewust­word­ing van ver­schillen in cul­tu­ur en karak­ter (8). En last but not least, bli­jvend investeren in reeds aange­gane relaties (9). Ga er niet van uit dat je eeuwig kunt teren op inspan­nin­gen uit het verleden. Bli­jf investeren, hoe klein ook.

Principe 10 staat ook weer op zichzelf. Het gaat over je fysieke toe­s­tand. Een gezonde geest in een gezond lichaam, zeg maar. Werk aan je con­di­tie, eet goed en zorg voor vol­doende tijd om te reflecteren en ander­szins te relax­en.

~ ~ ~

Tij­dens de work­shop werd veel tijd besteed aan het leren begri­jpen van deze principes. Via aller­lei opdracht­en kre­gen we er meer grip op. Als laat­ste oefen­ing van die eerste dag moesten we een vra­gen­li­jst invullen om te zien hoe we zelf ‘sco­or­den’. Waar waren we al sterk en waar zat er poten­tieel. De train­er Mark McGre­gor was onder­tussen zo behulpza­am om op de achterkant van onze naamkaart­jes zijn assess­ment van ieder van ons in te vullen. Achter­af bleek dat hij bij de meeste er niet ver naast zat van wat we zelf inge­vuld had­den. Bij mij had hij het voor 90% het­zelfde als ikzelf.

Hier­bij zijn feed­back. Boven de vouwli­jn staan de principes waar ik vol­gens hem goed in scoor, en onder de vouwli­jn waar ik aan kan werken. Op de vouwli­jn staan de principes waar ik neu­traal scoor.

Uit deze en mijn eigen assess­ment is het 100days action­plan gekomen waarover ik hier weke­lijks ver­slag doe.

Kijk­end naar de afgelopen week heb ik voor­namelijk tijd gesto­ken in het verder werken aan visie, missie en plan­ning. Wat me steeds duidelijk­er wordt is dat ik teveel tijd ‘ver­spil’ met het mak­en van keuzes of het doen van de ver­keerde zak­en i.p.v. een keer goed door­denken wat ik eigen­lijk de komende tijd van plan ben te bereiken en daar dan de juiste acties bij zetten. Dat gaat privé iets min­der ver dan op het werk, maar ook hier kan ik soms te lang dralen voor­dat ik actie onderneem of teveel tijd ver­liezen in zak­en die miss­chien wel even aflei­d­ing bieden, maar uitein­delijk niet de juiste posi­tieve energie bieden. En ik wil echt niet dat mijn privéleven vol­gens een over­ge­or­gan­iseerde plan­ning gaat ver­lopen, maar wel dat het vol­doende tegen­wicht biedt aan een nogal druk kan­toor­leven.
Daarom heb ik toch maar heel sim­pel een aan­tal grote blokken in mijn agen­da gezet met die din­gen die ik de komende weken wel degelijk wil bereiken. Denk aan: sport, gitaar­spe­len, studie, bloggen, lezen. Wan­neer dit het belan­grijk­ste is, dan moet je daar tijd voor reserveren. Bli­jft er tijd over voor andere zak­en, pri­ma. Zo niet, dan niet. Want blijk­baar is het niet belan­grijk genoeg.

Ver­vol­gens is het een kwest­ie van rou­tine, zoals ik onlangs las in NRC:

Tem uzelf!
In een maatschap­pij vol overvloed en keuzestress is wilskracht belan­grijk­er dan ooit. Maar wat is wilskracht, en kun je het leren? Een goed getimed en hoogst inter­es­sant boek geeft antwo­ord.
[…]
Een mens heeft geen ein­de­loze voor­raad wilskracht. De een heeft van nature miss­chien meer zelf­con­t­role dan een ander, maar als je die beperk­te ver­mo­gens tot zelf­con­t­role vooral besteedt aan dagelijkse beslissinkjes (‘zal ik toch dan toch maar géén choco­la eten?’ ‘wel scheren? niet scheren?’ ‘zal ik nu of straks de vuil­nis buiten zetten?’ ‘nu nog hard­lopen?’) houd je min­der men­tale energie over voor groot­sere daden. En tegen nieuwe, belan­grijkere zak­en ga je enorm opzien. Liev­er nog even tv. Of de krant lezen. En dus niet ein­delijk die schu­ur eens opruimen, laat staan een nieuwe hob­by begin­nen.
[Boeken­bi­jlage NRC 4 novem­ber 2011, besprek­ing van Willpow­er — Redis­cov­er­ing the great­est human strength, door John Tier­ney en Roy Baumeis­ter]

Ik ga stug verder met het tem­men van mezelf en bli­jf hard­nekkig ver­slag doen van de wel­haast onzicht­bare stap­jes die ik afleg in deze moeizame zoek­tocht naar mijn ware ik…

~ ~ ~