Taaie blokkeerfriezen

We eten peper­no­ten op kan­toor. Al sinds begin augus­tus. Zodra de eer­ste zak­ken ver­sche­nen in de super­markt nam een col­le­ga ze mee. En als ze er een­maal lig­gen eet je ze op. Zo werkt ver­sla­ving.

Ook een nieu­we col­le­ga uit Tur­kije die ergens in febru­a­ri ons team is komen ver­ster­ken eet vol­op mee. Van­af dag 1 pro­beert hij alles uit wat in zijn ogen typisch Neder­lands is. Zelf had hij op een dag de cho­co­la­de-vari­ant mee­ge­no­men.

Tot nu toe ging het niet over Sin­ter­klaas of Zwar­te Piet. De lek­ker­nij­en waren gewoon wat ze waren, lek­ker­nij­en. Voor bij de kof­fie of (voor­al) tus­sen­door.

Toen doken daar gis­ter ineens de blok­keer­frie­zen op. Ze wer­den onge­vraagd geïn­tro­du­ceerd door een col­le­ga van een ande­re afde­ling die zich bru­taal de peper­no­ten (voort­du­rend) goed laat sma­ken.

Onze Turk­se col­le­ga keek hem ver­baasd aan. Vroeg waar hij die kon kopen en of ze lek­ker waren. Er werd een half­slach­ti­ge poging gedaan te beschrij­ven hoe deze wil­de hor­de opstan­de­lin­gen uit het hoge noor­den de strijd aan was gegaan voor het behoud van Zwar­te Piet.

Oh, Black­fa­ce! zei hij.

Uit­ein­de­lijk kozen we voor een sim­pe­le uit­weg. Het waren pop­pe­tjes, zo leg­den wij uit. Erg taai. Hij zocht het woord op in zijn Neder­lands woor­den­boek.

Van­daag eten we taai-taai pop­pe­tjes bij de kof­fie. Ze heb­ben een nare bij­smaak gekre­gen.

~ ~ ~

 

ZwartWit – dag 4

Zater­dag­och­tend. Het moment om bood­schap­pen te doen. Als gewoon­lijk ga ik vroeg op de och­tend. Lek­ker rus­tig is het dan altijd. Dit­maal iets druk­ker dan nor­maal. Ik bedacht dat het mis­schien te maken had met de intocht van Sin­ter­klaas later van­daag.
Waar­om ik daar­aan moest den­ken? Omdat ik zwar­te Piet zag zit­ten op een tuin­stoel bij de slij­te­rij. Geen ‘ech­te’ Piet, maar een pop. Hij zat er wat ver­lo­ren bij op deze vroe­ge och­tend. Sneu ook. Als­of hij als een wan­ho­pi­ge alco­ho­list zat te wach­ten tot­dat de win­kel open­ging om zijn heil in de drank te zoe­ken. Met alle com­mo­tie rond­om zijn per­soon­tje kan ik het ergens wel begrij­pen.
~ ~ ~
No peo­p­le, pets, expla­na­ti­ons. 7 days 1 b/w pho­to of your life. Let’s sha­re some beau­ty, art and life around!
Dat is de opdracht op facebook. Maar hier kan ik explai­nen zoveel ik wil. Voor de rest hou ik me aan de regels.
~ ~ ~

“Een land waarin we op een volwassen manier kunnen praten over een kinderfeest”

zwartepiet

Kin­der­om­buds­man Mar­g­ri­te Kal­ver­boer op NOS:

Zwar­te Piet is in zijn hui­di­ge vorm in strijd met het VN-Kin­der­rech­ten­ver­drag omdat de figuur kan bij­dra­gen aan pes­ten, uit­slui­ting of dis­cri­mi­na­tie. Daar­om moet Zwar­te Piet zoda­nig wor­den aan­ge­past dat kin­de­ren geen nega­tie­ve effec­ten meer kun­nen erva­ren bij het Sin­ter­klaas­feest.

Ondanks ver­schil­len zijn de geraad­pleeg­de kin­de­ren eens­ge­zind, aldus de ombuds­man. “Alle jon­ge­ren met wie is gespro­ken vin­den dat het uiter­lijk van Zwar­te Piet aan­ge­past moet wor­den als er kin­de­ren en jon­ge­ren zijn die zich door zijn hui­di­ge uiter­lijk gedis­cri­mi­neerd voe­len.”

Ook vin­den ze dat vol­was­se­nen de Zwar­te Piet-dis­cus­sie op een onple­zie­ri­ge manier domi­ne­ren.

Kin­der­om­buds­man Mar­g­ri­te Kal­ver­boer in Trouw:

“Het debat is gepo­la­ri­seerd rond vol­was­se­nen. Kin­de­ren zijn er de dupe van. Wij heb­ben met veel kin­de­ren gespro­ken, in een vei­li­ge omge­ving, waar ze niets inge­fluis­terd kre­gen door ouders. Opval­lend vaak geven ze aan dat vol­was­se­nen moe­ten stop­pen met ruzie maken. Ik zat daar eer­lijk gezegd wel met plaats­ver­van­gen­de schaam­te.

Ik zou echt hopen dat ouders en scho­len zich iets nede­ri­ger opstel­len en eerst eens vra­gen wat kin­de­ren er zelf van vin­den. Die kun­nen heel prak­ti­sche oplos­sin­gen beden­ken. Het maakt hen vaak niet uit als hij niet meer zwart is of ande­re kleu­ren krijgt. Dan noe­men ze hem gewoon Piet.”

De Kin­der­om­buds­man op NOS:

zegt dat ze veel e‑mails heeft gekre­gen met doods­be­drei­gin­gen, ver­wen­sin­gen van ern­sti­ge ziek­tes en opmer­kin­gen dat ze naar een ander land moet. Ze hield wel reke­ning met hef­ti­ge reac­ties, maar dit had ze niet ver­wacht, zegt ze. Het gaat alleen om dreig­mails, tele­foon­tjes zijn er niet bin­nen­ge­ko­men.

PvdA-lei­der Samsom op NOS:

vindt dat bedrei­gers en schel­ders zich moe­ten scha­men. Als Zwar­te Piet ver­an­dert is dat vol­gens hem niet het ein­de van Neder­land. “Dat ís Neder­land. Een land waar­in we op een vol­was­sen manier kun­nen pra­ten over een kin­der­feest.”

Vol­was­se­nen op facebook:

~ ~ ~

Sint Halloween

Afge­lo­pen week kreeg ik de film­pos­ter van de nieu­we film van Dick Maas onder ogen. Natuur­lijk her­ken­de ik met­een de goed­hei­lig­man.

Dacht ik. Maar ook voel­de ik een soort van steek in mijn onder­buik. Dat er iets niet klop­te. Een gevoel van onbe­ha­gen. Het­zelf­de gevoel dat ik vroe­ger ook had tegen de tijd dat we rich­ting 5 decem­ber gin­gen. De drei­ging die uit­ging van de (toen­der­tijd min­der sub­tiel gebrach­te) ver­wij­zin­gen naar wat er even­tu­eel ging gebeu­ren met de min­der lie­ve kin­der­tjes onder ons. Waar ik mij­zelf (wie niet?) toch ook wel toe reken­de.

Ik zal hier niet gaan ont­ken­nen dat ik de nodi­ge por­tie kat­te­kwaad voor mijn reke­ning heb geno­men. En het hele jaar hoor­de daar de gebrui­ke­lij­ke straf bij, zoals zon­der eten naar bed, geen zon­dags­geld of een enke­le keer zelfs een pak slaag, wan­neer je gesnapt werd. Dat was soms ver­ve­lend, soms pijn­lijk maar uit­ein­de­lijk altijd over­ko­me­lijk. Dit in tegen­stel­ling tot wat er boven de hoof­den van stou­te kin­der­tjes hing als het aan de zoge­naam­de kin­der­vriend lag. Opslui­ting in een stof­fi­ge jute zak en depor­ta­tie naar Span­je! Dat voor­uit­zicht was zeker in de jaren ‘60 geen pret­je. Ik heb dus menig nacht wak­ker gele­gen, mijn oren gespitst of ik niet iemand via het dak ons huis hoor­de bin­nen­slui­pen op weg naar mijn slaap­ka­mer. Groot was altijd mijn vreug­de wan­neer ik ‘s och­tends iets in mijn schoen­tje zag lig­gen. Niet zozeer van­we­ge de omvang van het pre­sen­tje, maar juist van­we­ge het feit dat het leek als­of ook dit jaar de Sint mij weer gun­stig gezindt was. Opge­lucht kon ik adem halen. Nog een aan­tal dagen mijn best doen en ik kon er weer een jaar tegen.

Dat gevoel dus. En het was even­tjes terug toen ik die pos­ter zag. Net zoals ikzelf even­tjes terug was.

Maar dit is dus een ande­re Sint. De ech­te Sint. En het gevoel van nade­rend onheil is terecht. Want dit is de man die lang gele­den op 5 decem­ber om het leven is geko­men. Ver­moord is. En sinds­dien uit is op wraak.  Bloe­di­ge wraak. Gaat dit zien!
Dit is het ware ver­haal van DE SINT.
Van­af nu heb­ben wij onze eigen Hal­lo­ween. En niet op 31 okto­ber, maar op 5 decem­ber.

Kin­der­tjes van Neder­land, ver­berg je goed!
Het hor­ror avond­je is geko­men.

Ein­de­lijk ver­heug ik me weer eens op de don­ke­re dagen voor Kerst­mis…

~ ~ ~

Klik hier voor de trai­ler

Lees hier voor alle com­mo­tie die er nu al rond­om de film en film­pos­ter is.

~ ~ ~