Roepaen Podium — Ottersum

Diege­nen onder jul­lie die mij al wat langer vol­gen, weten miss­chien dat ik een zwak heb voor de Noorse muzikant Thomas Dyb­dahl. Vorig jaar mei ben ik voor de eerste keer naar een con­cert van hem geweest en in het blog wat ik nader­hand heb geschreven doe ik uit de doeken hoe die liefde is ontstaan.
Eind vorig jaar hoorde ik dat hij Ned­er­land opnieuw zou bezoeken, en wel naar aan­lei­d­ing van het 10-jarig bestaan van zijn debu­u­tal­bum uit 2002: …that great Octo­ber sound. Vol­gens het tourschema zouden het vier con­certen wor­den: in Rot­ter­dam, Den Bosch, Otter­sum en Ams­ter­dam.
Otter­sum? Ik moest even nadenken voor­dat ik wist welk pop­podi­um daar gesitueerd is. Toen wist ik het weer: Roepaen.

Al een paar keer had ik daar naar toe willen gaan, maar het was er tot nu toe nog nooit van gekomen. Gelukkig waren er nog kaart­jes beschik­baar, dus nu was het slechts een kwest­ie van aftellen voor­dat het zover was. Gis­ter­avond arriveer­den we ruim op tijd bij het his­torisch land­goed Roepaen wat door de eeuwen heen van boerder­ij, via kloost­er tot vol­waardig even­e­menten­cen­trum is getrans­formeerd. Ondanks de duis­ter­n­is waren we meteen onder indruk van de geweldige locatie. En een­maal bin­nen was het nog meer geni­eten. Alles ging lekker informeel, het per­son­eel was erg gastvrij en het podi­um in de kapel was betov­erend mooi. Er was vol­doende ruimte om te zit­ten of te staan. Over­al waren kaarsen geplaatst die de sfeer alleen nog maar gezel­liger maak­ten. En door­dat het een ruimte was met een pla­fond op zeer grote hoogte zat het met de akoestiek ook hele­maal goed. Iets wat de optre­dende arti­esten zelf ook benadruk­ten.

Het voor­pro­gram­ma werd gevor­md door de Lon­dense band Smoke Feath­ers. Ik had er nog nooit van geho­ord, en ook vooraf geen tijd gezien om wat van hun muziek op te zoeken en te beluis­teren. Maar de eerste ken­nis­mak­ing beviel erg goed. In het half uurt­je dat ze speelden bracht­en ze een aan­tal num­mers die vol­doende gevarieerd waren om nieuws­gierig te bli­jven naar hun eerste cd. Na afloop hebben we nog een tijd­je met de drum­mer Paul Ever­est staan prat­en (de zanger Matt Fal­loon werd bezigge­houden door een of andere dronken niet­snut, die tij­dens het con­cert van Thomas Dyb­dahl uit de zaal werd ver­wi­jderd). Het was voor hen de eerste keer dat ze optraden in Ned­er­land, en ze waren erg posi­tief over deze zaal en het pub­liek. De band is een vier­mans for­matie, maar voor deze korte tour waren ze slechts met z’n tweeën. Als het aan hen ligt, dan komen ze heel graag nog eens terug, en dan met de volledi­ge bezetting. Wan­neer dat het geval is, dan ga ik er zek­er weer naar toe.
Ben je nieuws­gierig gewor­den naar hun muziek, dan kun je sam­ples down­load­en vanaf facebook.com/smokefeathers

Foto: Ste­fan Meeuws

Om elf uur ver­scheen dan ein­delijk Thomas Dyb­dahl op het podi­um. Zijn begelei­d­ing bestond uit Lars Horn­veth (gitaar, lap­steel en auto­harp) en Per Zanus­si (bas). Dat was een ver­rass­ing voor mij, want tot dat moment dacht ik dat hij deze keer in zijn een­t­je zou komen om solo een akoestis­che ver­sie van zijn debu­u­tal­bum te ver­zor­gen. De tweede ver­rass­ing was dat hij na het spe­len van het open­ingsnum­mer ‘From Grace’ er voor koos om ook andere num­mers te spe­len dan alleen van die eerste cd. Zelfs volledig nieuw werk (zo nieuw, dat hij zich bij voor­baat excuseerde voor het feit dat een num­mer nog niet hele­maal af was) kwam voor­bij. De derde, en meest over­rompe­lende ver­rass­ing waren de volledig nieuwe arrange­menten waarin hij zijn bek­end werk had gesto­ken. Deels natu­urlijk van­wege de aangepaste bezetting waarmee hij naar Otter­sum was gekomen, maar ook omdat hij inmid­dels met andere instru­menten is gaan spe­len dan in zijn eerdere peri­ode. Zoals hijzelf in een inter­view in de Gelder­lan­der aangeeft bieden deze nieuwe arrange­menten “een andere kijk op de lied­jes”.

En daarin was het con­cert in mijn ogen (oren) hele­maal ges­laagd. Elk num­mer klonk alsof het de kans had gekre­gen een keert­je te mogen shop­pen in een com­pleet andere kled­ingkast. Het klonk op een vreemde manier vertrouwd en toch anders. Ner­gens verveelde het. De bei­de gast­muzikan­ten kre­gen volop gele­gen­heid hun kun­nen te etaleren en Dyb­dahl zelf liet in alles wat hij deed zien dat hij een rasar­ti­est is. Volop gecon­cen­treerd speelde hij zijn muziek om tussendoor oprecht geïn­ter­esseerd con­tact met het pub­liek te zoeken. Het was geni­eten tot de laat­ste min­u­ut, met nog twee mooie toegiften.

Ook met Thomas Dyb­dahl hebben we na afloop even kun­nen prat­en. Hij wist zich het optre­den in Nijmegen van vorig jaar (de aftrap van zijn Europeese tour) nog goed te herin­neren. De komende tijd gaat hij zich weer richt­en op stu­diow­erk om miss­chien nog dit jaar een nieuwe cd uit te bren­gen. Met dat nieuwe mate­ri­aal wil hij dan heel snel weer gaan touren. De voor­proe­f­jes die hij deze avond had lat­en horen klonken in ieder geval veel­belovend.

De mer­chan­dis­ing die ik dit­maal niet kon weer­staan te kopen, bestaat uit het vol­gende:

  • cd Lib­er­a­tion van de Smoke Feath­ers
  • gesigneerde cd …that great Octo­ber sound door Thomas Dyb­dahl
  • gesigneerde poster (ex 2/50) …that great Octo­ber sound door Thomas Dyb­dahl

~ ~ ~

Het enige smet­je op dit con­cert is dat ik voor de zoveel­ste keer gezwicht ben om mijn Face­book account te activ­eren. Zow­el Smoke Feath­ers, Thomas Dyb­dahl als Roepaen zijn allen aan­wezig op dit social media plat­form, en ze blijken daar wat actiev­er te zijn dan op Twit­ter. Eens zien hoe lang ik het dit keer vol weet te houden…

~ ~ ~