Aan de oevers van de tijd

Eerder deze week stuitte ik op de volgende passage:

“I lay there for a long time, letting my mind wander from one memory to another.
For some strange reason, lying in this room seemed to bring back old memories that I had rarely if ever recalled before. Some of them were pleasant, but others carried a trace of sadness.”
[p.135 Norwegian Wood, Haruki Murakami]

Het is een overpeinzing gedaan door de jonge student Toru, die in afwachting is van zijn vriendin Naoko.
Zij heeft zich vrijwillig laten opnemen in een sanatorium omdat ze hevig in de war is. Toru bezoekt haar en wordt naar haar kamer gebracht. Naoko is echter nog niet aanwezig. Toru besluit even te gaan liggen op een sofa en wordt al snel aangestoken door het meditatieve gehalte van de in stilte gehulde omgeving. Niet veel later merkt hij dat Naoko geruisloos in de kamer is gearriveerd en hem aandachtig observeert.

In eerste instantie las ik verder, geboeid door het verhaal van Toru en Naoko. Later zocht ik het betreffende stuk tekst nog eens op. De strekking ervan was me door het hoofd blijven spoken maar ik wist niet precies meer hoe het ging. Toen ik het weer gevonden had werd me echter niet meteen duidelijk waarom ik het onthouden had. Eventjes moest ik denken aan het blog wat ik recent geschreven had over een verwensing aan mijn adres dat ik maar in een inrichting moest verdwijnen. Tenslotte is de plek waar Toru zich ongedwongen overgeeft aan allerlei herinneringen ook een soort inrichting. Weliswaar niet gesloten maar toch een instelling gericht op mentaal herstel van geesteszieken.

Toch was dit voor mijn gevoel niet de reden waarom de alinea bleef hangen.
Na er wat langer over nagedacht te hebben zie ik het nu als een soort metafoor voor wat mijn blogactiviteiten hebben teweeggebracht bij mezelf. Sinds ik eind 2008 een aarzelend begin heb gemaakt om eindelijk weer gedachtenspinsels aan het digitale papier toe te vertrouwen, merk ik dat dit gaandeweg allerlei herinneringen naar boven brengt. Als een soort kettingreactie fungeert de ene herinnering als de aanleiding voor een volgende, die weer aanleiding is, enzovoort ad infinitum. Hoewel mijn bijna achtenveertig jaar die ik hier heb doorgebracht niet veel spectaculaire gebeurtenissen bevatten, is het natuurlijk ook niet zo dat het een leeg bestaan is geweest. Er zijn voldoende momenten geweest die mij hebben gevormd tot de persoon die ik nu ben maar waar ik nog niet voldoende over heb nagedacht. Of die ik vergeten was.
Het bloggen geeft me de ruimte om mijn verleden nader te onderzoeken. Intensiever dan ik ooit gedaan heb. Mijn persoonlijke blog is de ruimte waar ik het kwijt kan. In de vorm van veelal fictie en, steeds vaker, persoonlijke overdenkingen. Maar nog niet alles. Want er zijn zaken waar ik niet trots op mezelf kan zijn hoe ik daarmee ben omgegaan. Het is mij nog niet duidelijk hoe ik zulks moet verwerken in een blog, als ik het al wil delen. Laat staan datgene wat zo diep begraven ligt dat het maar de vraag is of ik het ooit kan of durf te ontginnen.

Voorlopig is het een melancholisch getint avontuur om aan de oevers van de tijd te mogen verblijven en mijn ‘eigenste’ verleden opnieuw te beleven.

 

~ ~ ~