Alle 60 goed

In mijn blog­plan­nen gaf ik het al aan, en hier istie dan. Mijn top-10 van favori­ete muziekalbums voor het blog van Ruud. Ga er zek­er een kijk­je nemen want er begint zich al een mooie verza­mel­ing van lijst­jes te vor­men. Wat nog leuk­er is, stel zelf een top-10 samen en lever die in bij Ruud. Dat weet hij vast te waarderen.

Mijn eigen top-10 heb ik als vol­gt samengesteld. Allereerst ben ik door al mijn albums gegaan en heb puur op intuïtie alleen die titels ges­e­lecteerd welke ik het afgelopen jaar meerdere keren heb afge­speeld. Of waar­bij ik meteen een warm gevoel kreeg toen ik het album in mijn han­den had. Op die manier kwam ik tot een aan­tal van zes­tig stuks. Er moesten er dus vijftig sneu­ve­len. Dat luk­te me niet. Het luk­te pas toen ik het idee kreeg om alle zes­tig albums de komende tijd op mijn blog in het zon­net­je te zetten. Zodat ze alle­maal de kans kri­j­gen te schit­teren en jul­lie te over­tu­igen dat je ze ook moet gaan beluis­teren (als dat niet al het geval zou zijn). Daar­voor ga ik de maandag gebruiken.

Ik kan niet beloven dat ik elke week een album bespreek. Ook kan het zijn dat ik een keer afwijk van de lijst van zes­tig omdat me ineens een ander album toepas­selijk­er lijkt. Of miss­chien wil ik wel eens over een ander aspect van muziek bloggen. Hoe dan ook, de maandag wordt muziekdag. Bij deze is dat afge­spro­ken.

Dan nu mijn lijst. Eerst de top-10 die ik aan­geleverd heb bij Ruud. En het was echt veel makke­lijk­er om er tien uit te kiezen nu ik wist dat ik ze toch alle zes­tig zou gaan bespreken. De top-10 gaat gepaard met een clip per album. Vaak het in mijn ogen mooiste num­mer. Maar ook dat is arbi­trair. De meeste albums bestaan louter uit mooie num­mers.

Na de top-10 vol­gt een opsom­ming van de overige vijftig num­mers die de lijst com­pleet mak­en.

Op maandag 6 jan­u­ari 2014 wil ik met Muziek­maandag van start gaan. Hoogst­waarschi­jn­lijk ga ik begin­nen met allereerst de albums uit de top-10 te bespreken, maar pin me d’r niet op vast. Ik hoop dat er in ieder geval vol­doende vari­atie in de lijst zit, zodat er voor iedereen op zijn tijd iets te geni­eten valt.

~ ~ ~

TOP-10

Black Dub (2010) – Black Dub
Nomad:

Out of the Blue (1977) – E.L.O.
Step­pin’ out:

Rhythm and repose (2012) – Glen Hansard
Maybe not tonight:

Laagstraat 443 (2005) – J.W. Roy
As ge ooit:

Green­dale (2003) – Neil Young
Carmichael:

The Final Cut (1983) – Pink Floyd
The final cut:

One Nite Alone (2002) – Prince
Joy in rep­e­ti­tion:

San­tana III (1971) – San­tana
Taboo:

One day you’ll dance for me, New York City (2004) – Thomas Dyb­dahl
If we want it, it’s right:

Egyp­tol­ogy (1997) – World Par­ty
Her­cules:

~ ~ ~

EN NOG EENS 5X EEN TOP-10

Down the way – Angus and Julia Stone
The white album – The Bea­t­les
Dust bun­nies – Bet­tie Serveert
Self Por­trait – Bob Dylan
The ghost of Tom Joad – Bruce Spring­steen
Straight from the heart – Car­los Gui­tar­los
Déjà Vu – Cros­by, Stills, Nash & Young
Seaborne West – Daryll-Ann
Orchards/Lupine — DeWolff
Com­mu­nique – Dire Straits

Don­ny Hath­away – Don­ny Hath­away
Weird Scenes inside the gold mine – The Doors
Gate­crashin’ – Eric Vloeimans
Tusk – Fleet­wood Mac
Nurs­ery Cryme – Gen­e­sis
Achter­land – Ger­ard van Maasakkers
Jazzmatazz, Vol 1 – Guru
She – Har­ry Con­nick, Jr.
Israel Nash’s Rain plans – Israel Grip­ka Nash
Run­ning on emp­ty – Jack­son Browne

Rainy Day Music – The Jay­hawks
Grace – Jeff Buck­ley
Elec­tric Lady­land – Jimi Hen­drix
John­ny Cash at San Quentin – John­ny Cash
The Köln Con­cert – Kei­th Jar­rett
Once I was an eagle – Lau­ra Mar­ling
Led Zep­pelin IV – Led Zep­pelin
Ten new songs – Leonard Cohen
Josephine – Mag­no­lia Elec­tric Co.
Paper walls – Marc Cohn

Push the sky away – Nick Cave
Pen­ta­ton­ic Wars and Love Songs – Otis Tay­lor
22 Dreams – Paul Weller
Stadtaffe – Peter Fox
Polichinelle – The Prayer Boat
Cal­i­for­ni­ca­tion – Red Hot Chili Pep­pers
Wind om het huis – Ricky Koole
The pros and cons of hitch­hik­ing – Roger Waters
Ash­es & Fire – Ryan Adams
Dia­mond Life — Sade

Uni­ver­sal Moth­er – Sinéad O’Connor
Lib­er­a­tion – Smoke Feath­ers
Spin­vis – Spin­vis
Katy lied – Steely Dan
Songs in the Key of Life – Ste­vie Won­der
Laugh­ing Stock – Talk Talk
Achtung Baby – U2
A night in San Fran­cis­co – Van Mor­ri­son
Fisherman’s Blues – The Water­boys
Wolf­moth­er – Wolf­moth­er

~ ~ ~

Roepaen Podium — Ottersum

Diege­nen onder jul­lie die mij al wat langer vol­gen, weten miss­chien dat ik een zwak heb voor de Noorse muzikant Thomas Dyb­dahl. Vorig jaar mei ben ik voor de eerste keer naar een con­cert van hem geweest en in het blog wat ik nader­hand heb geschreven doe ik uit de doeken hoe die liefde is ontstaan.
Eind vorig jaar hoorde ik dat hij Ned­er­land opnieuw zou bezoeken, en wel naar aan­lei­d­ing van het 10-jarig bestaan van zijn debu­u­tal­bum uit 2002: …that great Octo­ber sound. Vol­gens het tourschema zouden het vier con­certen wor­den: in Rot­ter­dam, Den Bosch, Otter­sum en Ams­ter­dam.
Otter­sum? Ik moest even nadenken voor­dat ik wist welk pop­podi­um daar gesitueerd is. Toen wist ik het weer: Roepaen.

Al een paar keer had ik daar naar toe willen gaan, maar het was er tot nu toe nog nooit van gekomen. Gelukkig waren er nog kaart­jes beschik­baar, dus nu was het slechts een kwest­ie van aftellen voor­dat het zover was. Gis­ter­avond arriveer­den we ruim op tijd bij het his­torisch land­goed Roepaen wat door de eeuwen heen van boerder­ij, via kloost­er tot vol­waardig even­e­menten­cen­trum is getrans­formeerd. Ondanks de duis­ter­n­is waren we meteen onder indruk van de geweldige locatie. En een­maal bin­nen was het nog meer geni­eten. Alles ging lekker informeel, het per­son­eel was erg gastvrij en het podi­um in de kapel was betov­erend mooi. Er was vol­doende ruimte om te zit­ten of te staan. Over­al waren kaarsen geplaatst die de sfeer alleen nog maar gezel­liger maak­ten. En door­dat het een ruimte was met een pla­fond op zeer grote hoogte zat het met de akoestiek ook hele­maal goed. Iets wat de optre­dende arti­esten zelf ook benadruk­ten.

Het voor­pro­gram­ma werd gevor­md door de Lon­dense band Smoke Feath­ers. Ik had er nog nooit van geho­ord, en ook vooraf geen tijd gezien om wat van hun muziek op te zoeken en te beluis­teren. Maar de eerste ken­nis­mak­ing beviel erg goed. In het half uurt­je dat ze speelden bracht­en ze een aan­tal num­mers die vol­doende gevarieerd waren om nieuws­gierig te bli­jven naar hun eerste cd. Na afloop hebben we nog een tijd­je met de drum­mer Paul Ever­est staan prat­en (de zanger Matt Fal­loon werd bezigge­houden door een of andere dronken niet­snut, die tij­dens het con­cert van Thomas Dyb­dahl uit de zaal werd ver­wi­jderd). Het was voor hen de eerste keer dat ze optraden in Ned­er­land, en ze waren erg posi­tief over deze zaal en het pub­liek. De band is een vier­mans for­matie, maar voor deze korte tour waren ze slechts met z’n tweeën. Als het aan hen ligt, dan komen ze heel graag nog eens terug, en dan met de volledi­ge bezetting. Wan­neer dat het geval is, dan ga ik er zek­er weer naar toe.
Ben je nieuws­gierig gewor­den naar hun muziek, dan kun je sam­ples down­load­en vanaf facebook.com/smokefeathers

Foto: Ste­fan Meeuws

Om elf uur ver­scheen dan ein­delijk Thomas Dyb­dahl op het podi­um. Zijn begelei­d­ing bestond uit Lars Horn­veth (gitaar, lap­steel en auto­harp) en Per Zanus­si (bas). Dat was een ver­rass­ing voor mij, want tot dat moment dacht ik dat hij deze keer in zijn een­t­je zou komen om solo een akoestis­che ver­sie van zijn debu­u­tal­bum te ver­zor­gen. De tweede ver­rass­ing was dat hij na het spe­len van het open­ingsnum­mer ‘From Grace’ er voor koos om ook andere num­mers te spe­len dan alleen van die eerste cd. Zelfs volledig nieuw werk (zo nieuw, dat hij zich bij voor­baat excuseerde voor het feit dat een num­mer nog niet hele­maal af was) kwam voor­bij. De derde, en meest over­rompe­lende ver­rass­ing waren de volledig nieuwe arrange­menten waarin hij zijn bek­end werk had gesto­ken. Deels natu­urlijk van­wege de aangepaste bezetting waarmee hij naar Otter­sum was gekomen, maar ook omdat hij inmid­dels met andere instru­menten is gaan spe­len dan in zijn eerdere peri­ode. Zoals hijzelf in een inter­view in de Gelder­lan­der aangeeft bieden deze nieuwe arrange­menten “een andere kijk op de lied­jes”.

En daarin was het con­cert in mijn ogen (oren) hele­maal ges­laagd. Elk num­mer klonk alsof het de kans had gekre­gen een keert­je te mogen shop­pen in een com­pleet andere kled­ingkast. Het klonk op een vreemde manier vertrouwd en toch anders. Ner­gens verveelde het. De bei­de gast­muzikan­ten kre­gen volop gele­gen­heid hun kun­nen te etaleren en Dyb­dahl zelf liet in alles wat hij deed zien dat hij een rasar­ti­est is. Volop gecon­cen­treerd speelde hij zijn muziek om tussendoor oprecht geïn­ter­esseerd con­tact met het pub­liek te zoeken. Het was geni­eten tot de laat­ste min­u­ut, met nog twee mooie toegiften.

Ook met Thomas Dyb­dahl hebben we na afloop even kun­nen prat­en. Hij wist zich het optre­den in Nijmegen van vorig jaar (de aftrap van zijn Europeese tour) nog goed te herin­neren. De komende tijd gaat hij zich weer richt­en op stu­diow­erk om miss­chien nog dit jaar een nieuwe cd uit te bren­gen. Met dat nieuwe mate­ri­aal wil hij dan heel snel weer gaan touren. De voor­proe­f­jes die hij deze avond had lat­en horen klonken in ieder geval veel­belovend.

De mer­chan­dis­ing die ik dit­maal niet kon weer­staan te kopen, bestaat uit het vol­gende:

  • cd Lib­er­a­tion van de Smoke Feath­ers
  • gesigneerde cd …that great Octo­ber sound door Thomas Dyb­dahl
  • gesigneerde poster (ex 2/50) …that great Octo­ber sound door Thomas Dyb­dahl

~ ~ ~

Het enige smet­je op dit con­cert is dat ik voor de zoveel­ste keer gezwicht ben om mijn Face­book account te activ­eren. Zow­el Smoke Feath­ers, Thomas Dyb­dahl als Roepaen zijn allen aan­wezig op dit social media plat­form, en ze blijken daar wat actiev­er te zijn dan op Twit­ter. Eens zien hoe lang ik het dit keer vol weet te houden…

~ ~ ~

Something Real — Thomas Dybdahl

Lang gele­den, toen ik mijn eerste schre­den op het Twit­ter­pad zette, was @2525 (Fran­cis­co van Jole) een van de eerste per­so­n­en die ik actief ging vol­gen. Al snel was ik ver­slaafd aan zijn dagelijkse zzz afs­luit­ing (muziek­clip­jes-voor-het-slapen-gaan). Niet alti­jd mijn smaak, wel alti­jd orig­i­neel.

Lat­er, toen ik inmid­dels weer eens opnieuw begonnen was met mijn aarze­lende schre­den op het Blog­pad, ging ik op zoek naar een passend stuk­je muziek als onder­s­te­un­ing voor een vers ver­haalt­je. Een deun­t­je diende zich al snel aan, maar geen naam van arti­est en/of titel van lied. Het blog par­keerde ik, en bij­na obsessief ging ik op zoek naar de clip die ik in mijn hoofd glashelder voor me zag, maar waar­bij ik van de overige infor­matie ver­sto­ken bleef => een jong stel tegen­over elka­ar aan tafel gezeten die elka­ars hand vasthouden en een gevoelig lied als voice-over, door de jon­gen geplay­backt. Zo ging het, maar meer wist ik niet.

Hoe deze zoek­tocht te starten? Via Google en YouTube natu­urlijk. Met aller­lei zoek­ter­men begon ik method­isch op basis van tri­al and error het inter­net in kaart te bren­gen. Een ondoen­lijke zaak, ware het niet dat na een aan­tal dagen een nieuw stuk­je info uit mijn ver­sleten geheugen omhoog bor­relde. Ik was er vast van over­tu­igd dat de clip ooit door @2525 als zzz-tje gepost was. Met die extra infor­matie in de zoek­ter­men kwam ik bij From Grace van Thomas Dyb­dahl terecht:

Ik was opnieuw verkocht! Deze clip bli­jft me elke keer weer boeien van begin tot eind. En de muziek is betov­erend. Grap­pig genoeg is er een soort cult­sta­tus ontstaan rond deze clip en zwer­ven er zeer veel remakes rond op YouTube door stel­let­jes die in ver­schil­lende set­tings de scene naspe­len. Er zit­ten zeer mooie exem­plaren tussen voor wie de moeite neemt er eens naar te gaan zoeken. Hier zomaar een voor­beeld.

Gaan­deweg raak­te ik ook gefasci­neerd door de overige muziek van Thomas Dyb­dahl. Het bleek dat hij op het moment dat ik hem ‘ont­dek­te’ net een nieuwe verza­mel-cd had uit­ge­bracht. Impuls­mens die ik ben als het op muziek aankomt heb ik die meteen besteld en het was nog meer liefde op het eerste gehoor. De aan­schaf van een high-end cd-spel­er plus dito luid­sprek­ers die ik al jaren voor me uitschoof is mede door (en met) de muziek van die cd nog datzelfde jaar gedaan. Nadat de nieuwe appa­ratu­ur aanges­loten was klonk het alsof Dyb­dahl een privé-con­cert in de huiskamer gaf. Bij­na echt!

Gis­ter kreeg ik het bewi­js geleverd dat die thuis-ervar­ing hele­maal niet zo ver bez­i­j­den de realiteit is, want in Doorn­roos­je (Nijmegen) stond ik oog in oog met deze fab­uleuze arti­est en zijn band.

Echt fan­tastisch! Echt over­rompe­lend! Echt indruk­wekkend!

Hier was een muziekdi­er aan het werk die er zin in had, waar het plezi­er van afs­pat­te, die con­tact zocht met het pub­liek, grap­jes maak­te, zich te buiten ging op zijn gitaar en ban­jo om er alles uit te halen wat er in zat, en die de band een rust­mo­men­t­je gaf ter­wi­jl hijzelf aan de piano plaat­snam om een een inge­to­gen bal­lad te zin­gen. Een alleskun­ner. Een charmeur.

Ik was opnieuw verkocht.

Nu weet ik alleen niet meer voor welk blog ik ook alweer op zoek was gegaan naar de From Grace clip, en of ik het blog + clip eigen­lijk ooit wel heb gepub­liceerd… *driftig zoek­end gaat bin­nen eigen blogsite*

~ ~ ~