Black Dub — Black Dub

Het viel eind vorig jaar nog niet mee om een top-10 van mijn favori­ete albums samen te stellen. Ik kreeg mijn short­list niet kor­ter dan zes­tig albums. Met de belofte om ze alle­maal een keert­je wat uit­ge­brei­der voor­bij te lat­en komen maak­te ik begin jan­u­ari een valse start, maar hier ein­delijk een nieuwe poging.

De cd’s zet ik inte­graal op mijn blogsite (hier is de overzichtspag­i­na) zodat je de mogelijkheid hebt om zelf te luis­teren waarom ik ze tot mijn favori­eten reken. Indi­en beschik­baar zet ik er ook de liedtek­sten bij. Als het goed is kun je de muziek niet down­load­en en ik hoop dat wan­neer je het album weet te waarderen dat je het dan op legale wijze aan­schaft.  Veel luis­ter­plezi­er!

~ ~ ~

Van­daag aan­dacht voor het album Black Dub door de gelijk­namige band. Het is een cd die ik meteen bij de release in 2010 heb aangeschaft nadat ik de band was gaan vol­gen van­wege enkele YouTube film­p­jes met live opnames in de stu­dio van Daniel Lanois die ik had gevon­den en waar ik meteen hele­maal van onder de indruk was (niet in de laat­ste plaats van­wege ban­dlid Trix­ie Whit­ley). De band zelf heb ik live mogen zien op het North Sea Jazz fes­ti­val in 2011. Eigen­lijk stond het optre­den voor 2010 gep­land, maar van­wege een zwaar motoron­geluk van Daniel Lanois werd het met een jaar uit­gesteld.

Veel van de albums in mijn top-60 koester ik alweer vele jaren en heb er daarom vanzelf­sprek­end een bepaalde band mee opge­bouwd. Veel herin­ner­in­gen zijn ver­bon­den aan de muziek. Bij dit album van Black Dub en nog wat andere titels in mijn top-60 is dat logis­cher­wi­js min­der. Waarom dan toch op de lijst? Bij dit album voor­namelijk van­wege de herken­bare sound van de eerste negen num­mers. Ondanks (of dankz­ij?) dat het een gele­gen­hei­ds­band is, vormt het een goed inge­speeld geheel waar­bij elk ban­dlid een vol­waardi­ge bij­drage lev­ert. Ik word alti­jd vrolijk van de muziek ondanks dat niet elk num­mer een vrolijk onder­w­erp heeft. En de muziek heeft ook het effect op mij dat ik niet kan bli­jven stilzit­ten. Het dwingt me tot mee­be­we­gen en meezin­gen. Daarom zet ik het album dan ook pas op wan­neer er nie­mand in huis is.

Black Dub (2010)
Black Dub
Daniel Lanois, Trix­ie Whit­ley, Bri­an Blade, Daryl John­son

  1. Love Lives
  2. I Believe in You
  3. Ring the Alarm
  4. Last Time
  5. Sure­ly
  6. Nomad
  7. Slow Baby
  8. Sil­ver­a­do
  9. Canaan
  10. Sing
  11. Sirens

~ ~ ~

1. Love Lives

De cd begint met een lekker vlot num­mer. De man­nen in de band trap­pen af met zachte samen­zang en dan knalt Trix­ie vanaf 00:38 uit de box­en. Vooral de zware basli­jn in com­bi met de uithalen van Trix­ie (“Don’t hurt the heart of the girl!”) werkt per­fect.

There’s a bird in my heart
And it wants to learn to fly
There’s a word and if it’s silenced
It will sure­ly die

I want to live where love lives
I can’t take if I can’t give
Love lives in the sound they make
In the tears of a thou­sand rains

Though the long road make you sweat
But the short road make you bleed
There’s a price you’re going to get
You take just what you need

I want to live where love lives
Where I feel that I can work in
That’s where I’ll find my house to sleep in
Don’t hurt the heart of the girl
Try­ing to find my place in this world

What lies beyond the hori­zon
I know some­thing is aris­ing
I want to live, I want to live
I want to live where love lives

I want to live where love lives
I can’t wait, is this my time?
I want to live, I want to live
I want to live where love lives
Where love lives

2. I Believe In You

Opnieuw is er een hoof­drol voor de bas­gi­taar weggelegd, maar telkens wan­neer ik het num­mer beluis­ter gaat mijn aan­dacht meer uit naar het drumw­erk. Strak. Droog. Sub­tiel. In de tekst vind ik “And now you’re run­ning down my spine; Like a water­fall, like a water­fall” goed gevon­den. En iedere keer opnieuw kri­jg ik hartk­lop­pin­gen bij de manier waarop Trix­ie ‘a lit­tle boat’ zingt.

From where I was stand­ing
It was hard to see, hard to see
But what has always been
Will for­ev­er be, for­ev­er be

And now you’re run­ning down my spine
Like a water­fall, like a water­fall
I want to write your name
On every wall, on every wall

I believe in you
I believe in you
I believe in you, yes, I do
I believe in you

Up and down the riv­er
In a lit­tle boat, a lit­tle boat
All I need is you and a cas­tle
All made of hope, all made of hope

I can walk through the doors of time
Scale any wall and cross any line
I can send any thought to the end of the fin­ger
And burn any knot with a kiss

I believe in you
I believe in you
I believe in you, yes, I do
And I believe in you

From the bot­tom of the root
To the top of the leaf, the top of the leaf
I can drink maple water
Any time I believe, any time I believe

I was frozen, I was blow­ing
In a blade of grass
Of run­ning out of hon­ey
Of liv­ing in the past

I believe in you
‘Cause I believe in you
I believe in you, yes, I do
I believe in you, yes, I do
I believe in you
‘Cause I believe in you
I believe in, I believe in, I believe in you, yeah
I believe in you
Yeah, I believe in you

3. Ring The Alarm

Een gro­ten­deels instru­men­taal num­mer waar alle ban­dle­den zich kun­nen uitleven op hun instru­ment. Regel­matig kun je op de achter­grond horen hoe ze elka­ar ent­hou­si­ast toeschree­uwen en zek­er bij 5:25 is dat goed duidelijk.

Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Anoth­er sound is dying, oh yeah
Anoth­er sound is dying, oh yeah
Anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah

Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah
Anoth­er sound is dying, oh yeah
Anoth­er sound is dying, oh yeah
Anoth­er sound is dying, oh yeah
Ring the alarm, anoth­er sound is dying, oh yeah

4. Last Time

Oh, it may be the last time you hear me moan

This may be my last time
This may be my last time
This may be my last time
It may be the last time I don’t know

I’ve been ask­ing what it is
To have faith in what will come

It may be the last time you hear me moan
It may be the last time, I don’t know

This may be my last time
This may be my last time
This may be my last time
It may be the last time, I don’t know

It may be the last time you hear me moan

This may be my last time
This may be my last time
This may be my last time
It may be the last time, I don’t know

I’ve been walk­ing the secret
But now it’s time to unfold

Oh, it may be the last time you hear me cry
It may be the last time I don’t know

This may be my last time
This may be my last time
This may be my last time
It may be the last time, I don’t know

5. Sure­ly

Dit is een van de num­mers waar ik al snel tege­naan liep toen ik op zoek ging naar meer muziek met Trix­ie Whit­ley toen ik haar bij toe­val had ‘ont­dekt’. Samen met ‘I believe in you’, ‘Nomad’ en ‘Sil­ver­a­do’ vind ik het de mooiste num­mers op deze cd waar het de zang van Trix­ie betre­ft.

If he refus­es I still go on
Till the heav­en and earth are gone
Time may rage but rage in vain
My designs unchanged remain

Night is my shep­herd, moon­light is my guide
You were close by, now the dis­tance is so wide
You found me blind, you taught me how to see
Now it’s so hard to have you away from me

Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine

You com­mand my hand to write
In the dark hours of deep mid­night
Your love is a love, a love like no oth­er
Wings of joy for­ev­er flut­ter

Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine

For­tune favours the brave they say
My brav­ery could not con­vince me to stay

If he refus­es I still go on
Till the heav­en and earth are gone

For­tune favours the brave they say
My brav­ery could not con­vince me to stay

Sure­ly
Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly you were meant to be mine
Sure­ly, sure­ly, sure­ly
Sure­ly you were meant to be mine

6. Nomad

Een num­mer waar ik hele­maal ver­liefd op ben. Tekst, muziek en zang zijn hier wat mij betre­ft hele­maal in even­wicht. Ik kan het nooit lat­en om juist dit num­mer min­i­maal 1x op de repeat-stand te zetten.

Open up your trans­mis­sion
I’m sit­ting on the out­side of evo­lu­tion
No need to feel sad, I got to be glad
I got to know the price of the path I chose

The way the nomad knows

Shak­ing and rat­tling these chains
I got so much hard work to sus­tain
I got to burn to feel the heat, I got to walk to know my street
I got to move to what goes

The way the nomad knows
The way the nomad knows

I put on my old coat, I wear my bro­ken arrow
Something’s got to flow, through this death and sor­row
I may fall from the trapeze, but I will land down on my knees
I got to sing with praise, and roll the dai­ly blows

The way the nomad knows
The way the nomad knows

Spir­it ris­ing from the ground, it nev­er lets me sleep
I’ve got to go down there, it’s going to be deep
I got to learn to love my sender, my job is here as a receiv­er
Till my bones come to some repose

The way the nomad knows
The way the nomad knows

Skin is feel­ing, feel­ing the ghost
I got to move to some oth­er coast
I feel I want to dance, tear away my clothes
The way the nomad knows
The way the nomad knows
The way the nomad knows

Well, I feel good, yeah, just like I knew I would
Well, I feel good, yeah, just like I knew I would
Well, I feel good, yeah, just like I knew I would
Well, I feel good, yeah, just like I knew I would

7. Slow Baby

8. Sil­ver­a­do

Het hese rand­je aan de zang van Trix­ie komt hier af en toe ver­lei­delijk naar de opper­vlak­te.

Black ice was every­where
At every cor­ner but we didn’t care
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, Sil­ver­a­do
The laugh­ter would not quit
It real­ly felt like it was it
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, Sil­ver­a­do

The depth of the dream we fell in
Not for any tongue to speak in
Ah, yes, it’s all right to see
The light to eter­nal land
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, Sil­ver­a­do

Sweet empire time
Before the bombs burned out the rye
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, Sil­ver­a­do
The fever was so strong
And the nights were nev­er wrong
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, Sil­ver­a­do

No wor­ries came to mind
We blazed it, knew no time
Drunk on a sil­ver moon
Singing out their own tune
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights with you, Sil­ver­a­do

The room was hell on fire
As the engines rode desire
Oh, the nights of the sil­ver nee­dle, Sil­ver­a­do
It final­ly dawned on me
Like the pound­ing of the sea
Those sil­ver nights had slow­ly fad­ed on Sil­ver­a­do

Don’t stand in the cold for too long
We want you stay­ing strong
Don’t walk the plank for your song
Going to miss you when you’re gone

Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, with you Sil­ver­a­do
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, my Sil­ver­a­do
Sil­ver rid­ing, sil­ver nights, on Sil­ver­a­do

9. Canaan

Gospelachtig niemen­dal­let­je, niet hele­maal passend bij het voor­gaande. Wel goed te vert­eren.

Yeah, yeah, I went walk­ing
On the avenue
Lis­ten to the rid­ers who may
Yeah, lis­ten to you

And my foot­steps tan­gle
With per­fume
And the sound of love­mak­ing
Com­ing out of some room
And the indi­ans sing

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?
How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?

There’s a woman lean­ing on the cor­ner
She waits for her gam­bler
Yeah, dress­ing babies up in cot­ton
On the front seat of her ram­bler

Low down
While she says that she remem­bers
Yeah, of a prayer
That mama used to sing
Yeah, and the bat­tered wife sing

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?
How far am I from joy, from joy?

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?
How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?
How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy?

How far am I from Canaan?
How far am I from joy, from joy, from joy?

10. Sing

Opnieuw een weinig bij­zon­der num­mer waar wel plezi­er in het samen­spel voel­baar is, maar samen met het vorige num­mer niet staat voor de ‘echte’ Black Dub sound.

Sing, sing, sing for the night
Sing for your sup­per, sing for what’s right
Sing for the holy ghost, sing for your­self
Sing for the blue sky above

I’m stand­ing deep in the fire
Look­ing for truth in desire
On a night like this all is for­giv­en
From all that’s hid­ing deep with­in, you got to sing

Sing, sing, sing for the night
Sing for your sup­per, sing for what’s right
Sing for the holy ghost, sing for your­self
Sing for the blue sky above

Let’s turn a can­dle into a vol­cano
Dust in the wind will be feed­ing the silo
Sing to the sky and break this chain
Bring a lad­der to the unat­tained, yeah, yeah, and I

Sing, sing, sing for the night
Sing for your sup­per, sing for what’s right
Sing for the holy ghost, sing for your­self
Sing for the blue sky above

I believe that win­ter comes
For the rise of spring and sun
A patient mind, a noise or fable
We’ll wait for har­vest to reach the table
You got to

Sing, sing, sing for the night
Sing for your sup­per, sing for what’s right
Sing for the holy ghost, sing for your­self
Sing for the blue sky above
Sing for the blue sky above
Sing for the blue sky above

You got to sing
You got to sing
Oh, you got to sing, yeah, yeah
You got to
You got to
You got to sing
You got to sing
Sing
You got to sing

11. Sirens

Een vervreem­dende instru­mentele afs­luiter die alles goed maakt na de twee min­dere num­mers die eraan voorafgin­gen, behalve dat het veel te snel is afgelopen. Wat trouwens voor de gehele cd geldt.

Foto: bin­nen­z­i­jde cd hoes­je

~ ~ ~

Ziek

Het viel niet mee afgelopen week. Lang gele­den dat ik zo gevlo­erd was door de griep. Zek­er vier volle dagen heb ik afwis­se­lend doorge­bracht in bed of op de bank. Maar het was bij alle­bei een soort van ver­lan­gen naar het andere, hoewel ik wist dat me dat ook niet de rust zou geven waar ik zo naar smachtte. Er zat niets anders op dan de heftige hoofd- en spier­pi­jn te doorstaan en hopen dat de begelei­dende koorts niet al te hoog zou oplopen. En de dagen, zij kropen voor­bij. En de nacht­en, niet anders.

Op vri­jda­gavond begon ik weer wat op te knap­pen. Ik nam voor de veran­der­ing eens een kop soep in plaats van het zoveel­ste beschuit­je met kaas en bladerde wat lus­teloos door de kran­ten die op de salontafel lagen. Mijn oog viel op een inter­view met Trix­ie Whit­ley. Met foto. Ik knapte nog wat verder op. Want Trix­ie, aaaah. Sinds ik haar live heb zien optre­den met Daniel Lanoïs en Bri­an Blade op het North Sea Jazz fes­ti­val ben ik hele­maal weg van haar. Van haar stem. Haar drum­spel, gitaar­spel, pianospel. Haar per­for­mance. Van haar alles. Van alles aan haar.

Trix­ie Whit­ley, via Knoxville.com

Dus toen ik las dat zij bij DWDD zou optre­den, ben ik dat snel gaan opzoeken bij Uitzend­ing gemist. Maar wat was dat een afk­nap­per. Niet alleen omdat het al lekker begon met een niet hele­maal op de hoogte zijnde Matthi­js (die blijk­baar niet zon­der de pop­pro­fes­sor kan), die haar vroeg hoe het was om in het achter­grond­koort­je(!!!) van Black Dub te hebben gezon­gen. Dat was al buiten alle pro­por­ties, het werd echter nog erg­er voor mijn Trix­ie toen ze ver­vol­gens haar zang op een ver­keerde toon­hoogte (door de zenuwen bleek lat­er) inzette en dat niet meer gecor­rigeerd kreeg. Terug bij af was ik toen ik haar een kleine min­u­ut lat­er als een klein ver­zopen vogelt­je zag zit­ten. Zwak, ziek en mis­selijk sloeg ik het dekbed om me heen en vertrok voor een nieuwe koort­sige nacht naar mijn slaap­kamer.

Nu is het zondag en ben ik alsnog aardig opgek­napt. Tijd om jul­lie (op het gevaar af dat Trix­ie ook hier in NL pop­u­lair gaat wor­den en iedereen er met haar van­door gaat) alsnog te lat­en zien hoe bij­zon­der muzikaal Trix­ie wel niet is. Onder­ga de clip van ‘Breathe you in my dreams’ en oordeel zelf. Koop daar­na haar debu­ut cd ‘Fourth Cor­ner’ wan­neer je meer wil. Ik heb haar al een tijd­je in huis. Zij is de moeite meer dan waard.

 ~ ~ ~

Tussen de muziek – NSJ2011 zondag 10 juli

13.00 uur:
Een uur voor­dat de poort­jes open­gaan arriveer ik bij Ahoy. Mijn par­keer­plaats van gis­ter onder de let­ter B is nog vrij. Opnieuw een déjà-vu gevoel. Eerder ook al onder­weg bij de afs­lag Andelst. Gis­ter ging ik daar op de rem omdat ik mijn toe­gangskaart­je was ver­geten, van­daag moest de rem er op van­wege een over­stek­ende moed­ereend met kuiken­t­jes. In bei­de gevallen zat ik plot­sklaps op de afrit. Bove­naan het viaduct gekomen kon ik nu naar bene­den en door­ri­j­den richt­ing Rot­ter­dam.

13.30 uur:
Dit­maal geen trom­mel­groep om de wacht­ti­jd op te vrolijken, maar een blaas­band die voor­namelijk Hon­gaarse zige­uner­muziek speelt. Er is nog niet veel pub­liek op het plein en de band houdt het snel voor gezien. De front­man die met een sterk Bel­gisch accent spreekt, bedankt ons en geeft aan over een half uur een nieuw optre­den te ver­zor­gen. Hopelijk met meer toeschouw­ers. Al die tijd heeft er een jonge vrouw naast mij op de grond gezeten, driftig tikkend op haar mobielt­je. Wan­neer de band niet verder speelt, springt ze op en begint luid te applaud­is­seren. Gelukza­lig kijkt ze naar mij om uitvo­erig uit de doeken te doen hoe intens deze muziek wel niet is. Wat het los­maakt bij je. Hoe het je terugvo­ert naar je oor­sprong. Als ik een reac­tie wil geven ziet ze dat er een nieuw bericht op haar mobiel is bin­nengekomen. Zon­der verder nog iets te zeggen laat ze zich op de grond zakken om weer in haar virtuele social media wereld te verd­wi­j­nen.

14.30 uur:
Voor de poort­jes sta ik in de rij te wacht­en tot ze open­gaan. Achter mij staat een hip gek­lede oud­ere vrouw op en neer te hup­pe­len. Ik vraag haar of ze al voor­pret heeft voor wat er alle­maal te wacht­en staat van­daag. Ook, zegt ze, maar voor­namelijk moet ze naar het toi­let. Na een autorit vanu­it Fries­land kan ze het nu bij­na niet meer ophouden. Wan­neer ik haar wil vertellen dat ze dan beter na de poort­jes een stuk­je door kan lopen richt­ing Maas-zaal, onder­breekt ze me. Als trouw NSJ-bezoek­ster is ook zij op de hoogte van een aan­tal toi­let­ten waar je niet een uur in de rij hoeft te staan. Spe­ci­aal voor het optre­den van Tom Jones heeft ze een extrav­a­gante slip meegenomen die ze op het podi­um wil gooien. Dat komt nu goed uit, mocht ze per ongeluk in haar broek plassen. Ze durft niet te hard te lachen om haar eigen grap­je.

15.15 uur:
Ik sta vooraan in afwacht­ing van Kyte­man. Naast me een man die ik gis­ter ook al een paar keer meen te hebben gezien. Hij heeft het­zelfde. Als twee oude vrien­den die elka­ar al jaren ken­nen rak­en we in een geanimeerd gesprek over onze geza­men­lijke liefde voor muziek. Kort voor­dat het con­cert begint vertrouwt hij me toe dat hij nor­maal alti­jd met zijn dochter gaat. Die kan er dit jaar helaas niet bij zijn. Als ik in zijn ogen kijk durf ik niet naar de reden te vra­gen. “Je kunt het niet delen, he. Hoe je het ervaart. Wat het met je doet. De muziek. Daarom praat ik nu tegen iedereen aan. Dat deed ik anders nooit. Dan had ik genoeg aan mijn dochter.” Hij heeft een rugzak bij zich die voor zijn voeten op de grond staat, tegen het hek­w­erk. Tij­dens het con­cert haalt hij er een blik­je Grolsch uit.

 

Kyte­man Jam­ses­sion — NSJ2011 from Peter Pel­lenaars on Vimeo.

17.15 uur:
Na de Jam­ses­sions van Kyte­man kondigt hous­es­peak­er Ray­man de exen­trieke Dr John aan als de vol­gende arti­est. De zaal loopt langza­am leeg en ik haal een brood­je been­ham. Wan­neer ik op mijn gemak terug wan­del is er nog vol­doende ruimte vooraan bij het podi­um. Ik installeer me tussen een groep­je van vier scholieren aan de rechterkant en twee vrien­den  met kaart­jes voor Prince aan de link­erkant. De scholieren zijn ver­wikkeld in een dis­cussie over Mark Zucker­berg en de begin­jaren van Face­book. Ze vra­gen of ik de film The Social Net­work heb gezien en wan­neer ik een beves­ti­gend antwo­ord geef mag ik als schei­d­srechter fun­geren in hun dis­pu­ut. Omdat ik ‘er uit zie alsof ik er ver­stand van heb’. Wan­neer The Low­er 911 opkomt, oftewel de band van Dr John, hoor ik een van de man­nen links van me zeggen dat hij het maar een vreemde begelei­d­ing vin­dt voor Dr Dre. Zijn vriend schi­et in de lach.

18.30 uur:
Het optre­den van Dr John woon ik niet tot het einde toe bij. Ik wil ruim op tijd aan­wezig zijn in de Con­go-tent waar Black Dub een optre­den geeft. Hier­door kri­jg ik nog een half uurt­je mee van Mavis Sta­ples. Ze weet van geen ophouden en men moet haar er op wijzen dat de vol­gende groep al klaar staat. Een poging om die groep aan te kondi­gen slaagt maar half omdat Mavis hun naam ver­geten is. Wan­neer haar de juiste naam inge­fluis­terd wordt verzucht ze dat ze in ieder geval nog wist dat het ‘some­thing black’ was. Ik geloof niet dat ze ooit geho­ord had van Black Dub of Daniel Lanois.

19.30 uur:
Ook deze keer lukt het me weer een stoel te bemachti­gen op de eerste rij. De man naast mij gezeten blijkt een Engels­man te zijn. Hij komt uit Portsmouth. Wan­neer ik hem ver­tel over mijn bezoek onlangs aan Bogn­or ‘Bor­ing’ Reg­is kan ik niet meer stuk. Hij blijkt al jaren naar het fes­ti­val te komen en logeert dan bij Ned­er­landse vrien­den die hij heeft leren ken­nen in Peru. Op vakantie aldaar wilde hij de voet­bal­wed­stri­jd Ned­er­land-Schot­land zien. De enige andere per­soon in de hotel­bar was een Ned­er­lan­der. De vriend­schap was onder het genot van enkele biert­jes snel ges­loten. Vol trots laat hij me zijn oran­je t-shirt zien. Vorig jaar gekocht toen de finale van het WK gespeeld werd op de laat­ste dag van North Sea Jazz. Hij was voor Ned­er­land. Ook hij had nog nooit geho­ord van Black Dub. Wel van Bri­an Blade op drums en Daniel Lanois. Niet van Trix­ie Whit­ley. Hij hoopt dat het niet te funky gaat wor­den, maar dat er een goede groove is. Want dan gaat hij de cd kopen. Halver­wege het con­cert pakt hij me met bei­de han­den bij de schoud­ers en schudt me hevig door elka­ar. Van dicht­bij bezweert hij me dat hij verkocht is. En ver­liefd op Trix­ie Whit­ley.
Hij ook al…

21.15 uur:
Na afloop van Black Dub ben ik uit­ge­hongerd. Met een bord vol schuif ik aan bij een groep­je oud­ere jon­geren. Het zijn doorgewin­ter­de jazz-ken­ners die de ene na de andere anec­dote vertellen. Ik geni­et van de ver­halen en het eten. Wan­neer ik aanstal­ten mak­en om op te stap­pen bedank ik hen voor het enter­tain­ment. De oud­ste uit de groep heeft nog een goed advies: “Als jij nou ook elk jaar trouw het fes­ti­val bli­jft bezoeken jon­gen, dan kun je lat­er ook sterke ver­halen aan je kleinkinderen vertellen.” Ik bedank hen nog­maals en baan me een weg naar de zaal waar Gotan Project op gaat tre­den.

22.30 uur:
Het laat­ste con­cert van de avond waar ik naar toe ga is dat van het Bran­ford Marsalis Quar­tet. Het is al afge­laden vol, maar bij toe­val kri­jg ik een zit­plaats aange­bo­den op de tri­bune achter in de zaal. Ook nu weer een ervaren NSJ-bezoek­er naast mij. Al sinds 1980 is hij elk jaar op het fes­ti­val te vin­den. Hoewel erg kri­tisch is de edi­tie van 2011 hem niet tegen gevallen. Wel is het anders gelopen dan hij ingeschat had. De vri­jdag, waar hij hoge verwachtin­gen van had, viel tegen. De zater­dag en zondag waren top. Nu is hij benieuwd naar Bran­ford Marsalis, want die had er in zijn ogen/oren vorig jaar een pot­je van gemaakt. Of ik dat ook vond? Ik moet beken­nen dat het mijn eerste ken­nis­mak­ing met Bran­ford is. Vol ongeloof staart hij me enkele minuten zwi­j­gend aan. Na afloop van het con­cert felici­teert hij me. Een betere ken­nis­mak­ing had ik me niet kun­nen wensen. Ik ben het volkomen met hem eens. Tijd om naar huis te gaan.

 

De mensen van North Sea Jazz from nrc.nl on Vimeo.

Alle foto’s heb ik zelf gemaakt. Alle obser­vaties heb ik zelf gedaan. Alle gevol­gtrekkin­gen heb ik zelf getrokken.
Een ver­slag van zater­dag 9 juli staat hier.
Bezoek de spe­ciale web­sites van NRC en Radio6 voor uit­ge­brei­de sfeer­im­pressies van North Sea Jazz en prachtige foto’s.

~ ~ ~