Vrijdag, 23 november 2018

Tij­dens de vlucht van Cluj naar Dort­mund las ik verder in The His­to­ri­an. Het was een feest der herken­ning. Niet ver­won­der­lijk natu­urlijk want een van de rede­nen dat ik met dit boek was begonnen had juist met Roe­menië te mak­en. Eén van de cen­trale fig­uren in deze roman is namelijk Vlad Tepes, oftewel Vlad de Spi­etser (omdat hij gewoon was zijn tegen­standers te spi­et­sen met lange stak­en). Deze his­torische per­soon leefde lang gele­den in Trans­syl­vanië waar­van ook Cluj deel uit­maakt. Er is op kan­toor onder andere een ruimte naar hem ver­noemd waar we ook deze week weer een ver­gader­ing had­den.

In The His­to­ri­an wordt verder gebor­du­urd op de mythe dat Vlad Tepes een vampi­er zou zijn geweest. Iets wat pas met de roman Drac­u­la door Bram Stok­er een eigen lev­en is gaan lei­den. Bram Stok­er. Door­dat hij de bij­naam Drac­u­la (zoon van Drac­ul) gebruik­te werd Vlad gelei­delijk aan syn­on­iem aan de vampi­er uit het boek.

De his­torische Vlad Tepes leverde bij lev­en een felle stri­jd tegen de Turken die langza­am opruk­ten vanu­it Con­stan­tinopel naar het west­en. Zijn tegen­stander uit die tijd was de Turkse sul­tan Mehmet II. Niet geheel toe­val­lig kwam deze con­frontatie enkele keren voor­bij in de gesprekken tussen de Roe­meense collega’s en onze Turkse col­le­ga die eerder dit jaar ons team was komen ver­sterken. Gelukkig leverde dit geen nieuwe stri­jd op maar een amu­sante uitwissel­ing van woor­den en cul­turele tra­di­ties waar­van niet alti­jd duidelijk was of ze nu Roe­meense of Turkse roots had­den. Ook in The His­to­ri­an komen dit voor­beelden aan bod.

Nog meer herken­ning vol­gde toen het ver­haal zich ver­plaat­ste naar Istan­bul. Juist deze week had­den we in de avon­duren na de work­shops bij een goed glas whiskey ver­schei­dene keren stilges­taan bij deze stad waar onze Turkse col­le­ga was geboren en geto­gen. Hij wist er veel over te vertellen en ook nu kwa­men een aan­tal zak­en die ik van hem geho­ord had in het boek terug.

Maar de grap­pig­ste herken­ning kwam toch wel toen ik op bladz­i­jde 271 was aangekomen. De Amerikaanse his­tori­cus die op zoek is naar zijn men­tor heeft hulp gekre­gen van een Roe­meense antropologe en ze zijn inmid­dels in Instab­ul gear­riveerd waar ze ondanks veel nieuwe infor­matie het idee te hebben op een dood spoor te zit­ten. Of althans duidelijke aan­wi­jzin­gen ont­breken wat hun vol­gende stap zou kun­nen zijn.

She shook her head. ‘It is a wild duck chase’.
‘Goose,’ I said, but with­out enthu­si­asm.
‘Goose chase’, she amend­ed.

Het was exact dezelfde con­ver­sa­tie die twee van mijn collega’s had­den naar aan­lei­d­ing van onze eigen Goose chase als onderdeel van de team­build­ing eerder deze week. Het bli­jft fascinerend, deze toe­val­lighe­den tussen realiteit en fic­tie.

~ ~ ~

De verborgen boekbanken van Istanbul

Nu volg ik toch al een hele tijd de belevenis­sen van Elja en zek­er wan­neer ze weer eens op fotocur­sus is geweest in Istan­bul check ik haar blog en tweets met meer dan nor­male belang­stelling. Maar ik kan me niet herin­neren ooit een foto te hebben gezien van de ‘boek­banken’ die blijk­baar op elke straathoek te vin­den zijn.

Elja, waarom heb je dit ver­bor­gen gehouden voor ons?

~ ~ ~

Kusadasi

Weer terug in het Arn­hemse na een relaxed week­je geni­eten van de zon in het Turkse Kusadasi.

We had­den voor een aardig pri­js­je een leuk pen­sion gevon­den niet zo ver van het cen­trum ver­wi­jderd. En ook nog eens met een zwem­bad voor de deur. Gelukkig was het aan een straat waar weinig tot geen ver­keer voor­bij kwam. Dus we kon­den er ongesto­ord zwem­men.

Het pen­sion werd gerund door moed­er en dochter die bei­den allervrien­delijkst waren. Het was hun tweede seizoen nadat ze vorig jaar begonnen waren toen ze kansen zagen met de groei van het toerisme in hun regio. Vol­gens ons gaan ze het wel red­den.

Dit was het uitzicht vanu­it onze kamer richt­ing het cen­trum en de zee. Let vooral op de (rustige en vooral lege) straat voor het hotel. Het overdek­te gedeelte is een plein­t­je bij een klein winkel­cen­trum. Van­wege de hitte hing hier per­ma­ment zeil om voor wat verkoel­ing te zor­gen.

Toen we lat­er die avond terugk­wa­men van onze eerste wan­del­ing richt­ing het cen­trum zagen we tot onze ver­baz­ing dat nu alles overdekt was. Dit was ter gele­gen­heid van de week­markt die de vol­gende ocht­end zou plaatsvin­den.

Het plein bij de haven van Kusadasi. Ook hier was het ondanks het hoog­seizoen nog steeds erg rustig. Veel toeris­ten zit­ten toch vooral aan het strand bij hun all-in resorts net buiten de stad. Dat von­den wij pri­ma. Wij ont­lopen liev­er de druk­te.

Je bent op vakantie en vanzelf­sprek­end maak je dan mooie foto’s van je vriendin op locatie 🙂

En je vriendin doet vanzelf­sprek­end het­zelfde van haar vriend…

Tij­dens onze wan­delin­gen aan de kust hebben we ver­schil­lende grote cruis­eschep­en zien aan­meren met vee­lal amerikaanse toeris­ten aan boord.

Zelf had­den we ook wel zin om een boot­tocht­je te gaan mak­en. Niet op zo’n groot schip maar een­t­je wat beter past bij ons bud­get. Het werd Yas­min Yacht. En een onver­getelijke ervar­ing van­wege de uiterst gezel­lige sfeer aan boord van zow­el onze med­ereizigers als de beman­ning.

Vanaf dit loopgedeelte kon­den we lat­er op diverse plaat­sen waar het boot­je halt hield een duik in het over­al heldere water nemen.

Voor op het dek was plaats voor mooie vrouwen. En de mooiste hoort bij mij.

Kusadasi bij zon­son­der­gang vanu­it onze hotelka­mer gezien. Lat­er vol­gde er een korte maar heftige onweers­bui die net zo snel voor­bij was als dat ze zich aange­di­end had.

Ik ben zelf niet zo’n shop-a-holic, maar op vakantie heb ik er min­der moeite mee om een aan­tal uren rond te slen­teren op deze bazaars. Zek­er als ze overdekt zijn en wat koel­er dan buiten in de felle zon.

Dankz­ij onze vriend (link­erz­i­jde foto naast Inge) die we had­den leren ken­nen in het restau­rant Green Gar­den waar we vanaf de eerste dag de rest van onze vakantie iedere avond zijn gaan eten, kon­den we tegen een flink afgepri­jsd bedrag twee schit­terende kle­den kopen. Ze liggen nu te pronken in de woonkamer.

Green Gar­den dus. Op de eerste dag zijn we er ’s mid­dags iets gaan drinken. Als snel raak­ten we aan de praat met het per­son­eel omdat het op dat moment niet zo druk was. Ze waren zo vrien­delijk om gerecht­en voor ons te mak­en buiten de menukaart om.

Als tegen­presta­tie zou Inge een keert­je voor hen komen koken. Dat was de grap. Maar het is niet bij een grap gebleven.

En ik kan alleen maar zeggen dat iedereen van het per­son­eel daar­na een tijd­lang met smaak heeft zit­ten eten van dat­gene wat Inge voor hen had bereid.

Het was dus erg jam­mer dat we na een week­je alweer afscheid moesten nemen. We hebben echt een buitenge­woon gastvri­je groep mensen ont­moet in Kuşadasi. Hier gaan we zek­er nog eens op bezoek.

~ ~ ~