Schuilbroedplaats

Het uitbroeden van eieren en grootbrengen van jonge vogels is een zware taak. Al meerdere keren hebben we in onze tuin gezien dat vooral eksters een nest wisten leeg te roven dat heel even verlaten was.

Meestal kon dit gebeuren omdat het nest niet al te goed was afgeschermd. Maar zelfs bij een nest diep weggestopt in een conifeer of achter het bladerdek van een klimop waren de eieren in sommige gevallen niet veilig.

Dit jaar heeft een merel er daarom voor gekozen een nest te bouwen onder onze carport vlak bij de deur naar de schuur.

Niet echt een rustig plekje omdat we daar zeker nu met alle verbouw- en verhuisbedrijvigheid vaak moeten zijn. Maar blijkbaar wordt onze aanwezigheid als minder bedreigend ervaren dan de eksters die de omgeving onveilig maken. De merel blijft in ieder geval rustig zitten terwijl wij aan en aflopen met allerlei spullen die verhuisd of ingepakt moeten worden.

Nu maar hopen dat de eksters er geen lucht van krijgen.

~ ~ ~

Glazen bol

Mijn Inge heeft voorspellende gaves. Echt waar.
Van nature ben ik een skeptisch persoon op dit gebied. Ik geloof in weinig en reageer altijd wat lacherig wanneer mensen beweren dat ze bijvoorbeeld in contact kunnen komen met overledenen of in de toekomst kunnen kijken.
Maar Inge heeft al te vaak gelijk gehad met zaken die ze vooraf met me deelde die later bleken uit te komen. Zo wist ze precies wat de namen van onze kleinkinderen zouden zijn zonder dat we dit vooraf van onze dochter te horen hadden gekregen.
Ik hou er aldus rekening mee dat wanneer Inge weer eens ergens een bepaald gevoel over heeft dat ik daar dan wat serieuzer mee omga dan wanneer een wildvreemde mij iets op de mouw wil spelden.
Toen zij vorige week aangaf dat er nog voordat we verhuisd zouden zijn iets vreemds zou voorvallen in verband met de verkoop van ons huis was ik er daarom niet helemaal gerust op. Hopelijk geen kink in de kabel met de kopers. Of dat er iets grondig mis zou gaan met de verbouwing van het nieuwe huis.
Vandaag kreeg ik een telefoontje van haar. De makelaar had gebeld om ons op de hoogte te brengen van wel iets heel vreemds. Iets dat hij in zijn lange loopbaan als makelaar nog nooit eerder had meegemaakt.
De koopster van ons huis was overleden.
Wat het precies betekent voor de verkoop is nog niet helemaal duidelijk. Het lijkt erop dat zij het geld al had klaarstaan en dat de erfgenamen de koop door willen laten gaan. Maar die bevestiging hebben we nog niet.
Eens zien of Inge daar binnenkort wat meer over kan voorspellen.
~ ~ ~

Thuis is waar één van onze huizen is


[Klik op de foto voor een artikel op NOS met de uitleg waarom hier geen foto staat van de sleutels van ons nieuwe huis]
Met een zwierige handtekening die er in mijn gedachten altijd mooier uitziet dan op papier ondertekende ik de koopakte. Even daarvoor had Inge hetzelfde gedaan. We zijn nu drie maanden lang de trotse eigenaars van twee huizen. Na 30 april is dat voorbij en zijn we permanent verhuisd naar ons nieuwe adres in Bemmel.
Voor het zover is moet er heel wat gebeuren. We hebben de planning diverse malen van voor naar achter en weer terug doorgenomen. Het zou haalbaar moeten zijn. Of net niet. Zoals dat gaat zijn we afhankelijk van externe factoren (zoals het weer bijvoorbeeld) die we niet kunnen beïnvloeden. Er liggen daarom enkele alternatieve scenarios op de plank voor mocht het onderweg misgaan. Dat zijn echter zorgen voor morgen.
Vandaag vieren we echter de sleuteloverdracht. We hebben meteen onze dochter en kleinkinderen opgehaald om een eerste rondje door het huis en over het erf te maken. Tot nu toe hadden zij alleen nog maar de foto’s gezien. Je kunt je dan wel een beeld vormen maar in het echt is het natuurlijk altijd weer net iets anders.
De reacties waren alleen maar positief. Bij toeval vonden de kleinkinderen een bal in de tuin die waarschijnlijk van de hond is geweest. Een potje voetbal was goed te doen kregen we later te horen. En bij regen konden ze overdekt verder gaan in de grote schuur, zo hadden ze al bedacht (en uitgeprobeerd). Er moest alleen nog een trap komen naar de zolder want daar lag hun bal nu. Wordt geregeld.
Na de bezichtiging reden we naar MacDonalds en sloten aan in de rij van de MacDrive. De bedoeling was om onze fast food menu’s mee te nemen om thuis op te eten. Waar is dat dan? vroeg onze jongste kleinzoon. Tja, daar had hij een punt.

Defecte hangplek

Lukt het me om ‘s avonds voor de invallende duisternis thuis te zijn, dan zitten er vaak twee duiven te wachten op een lantaarnpaal in de hoop dat ik wat gratis vogelvoer voor ze klaarzet in onze tuin. Deze avond viel me op dat ze voorlopig op zoek moeten naar een andere hangplek.

lantaarnpaal

~ ~ ~
~ ~ ~

Ge-niet-en

Bij ons achter in de tuin waait vandaag zo’n beetje alles weg. Buiten zitten is geen optie wanneer er niet eerst een windvrije plek geconstrueerd kan worden. Vroeger, toen ik voor mijn doen een fanatieke windsurfer was, zou ik gesmuld hebben van dit weer. Als ik tenminste mocht (lees: de auto van mijn vader kon lenen) gaan surfen, want anders was ik niet te genieten. De hele tijd hield ik me bezig met deze sport die toen in Nederland nog in de kinderschoenen stond. Was ik niet in de gelegenheid om te surfen dan baalde ik ontzettend, want dan was ik aan het niet-surfen. Zo simplistisch zag ik de wereld.

Dit simplisme was niet alleen aan het windsurfen voorbehouden. Altijd was er wel iets waar ik bovenmatig in geïnteresseerd was en waar ik het liefst alleen maar mee bezig wilde zijn. Al het andere was bijzaak en hield me weg van mijn passie (wat dat op dat moment dan ook mocht zijn). Ik ben bang dat ik een redelijk ontevreden mannetje moet zijn geweest wanneer ik verplicht was om iets te doen wat niet strookte met de tijdsbesteding zoals ik die in gedachten had.

Dit welhaast obsessieve gedrag had twee negatieve effecten. Allereerst kon ik niet genieten van activiteiten waar ik me niet mee bezig wilde houden. Eerder was ik aan het ge-niet-en, oftewel (opzichtig) benadrukken wat ik niet aan het doen was. Ik kon alleen maar denken aan de verspilling van al die kostbare tijd en energie die naar het verkeerde ging. In mijn hoofd telde ik de minuten af die me scheidden van het moment dat ik eindelijk (eindelijk!) kon gaan doen wat ik echt wilde doen. Waar mijn hart lag. (Ja, best wel erg overdreven achteraf bezien.) Echter het had hierdoor als een tweede effect dat door al dit aanstellerige aftellen richting het moment dat ik mijn eigen ding kon gaan doen, dat het bijna alleen nog maar kon tegenvallen. De verwachtingen waren te hoog gespannen. Ik kon zelfs niet meer voluit genieten van het enige waar ik al die tijd zo naar verlangd had. Erg frusterend allemaal.

Vandaag de dag is dat allang niet meer zo. Of het voortschrijdend inzicht is of juist het besef van eindigheid en daardoor een toegenomen druk om van zoveel mogelijk te genieten voordat het over is, dat weet ik niet. Kan me eigenlijk ook niet zoveel schelen. Feit is dat ik nog steeds probeer mijn tijd te besteden aan zaken die ik leuk vind, maar mocht dat niet lukken dan ben ik niet meer bezig om het zo snel mogelijk achter de rug te hebben. Nee, ik zie tijd als iets waardevols en laat elke minuut niet zomaar voorbij gaan. Er valt altijd wel van iets te genieten waar je ook mee bezig bent.

Neem nu de logeerhond die ik vanochtend ging uitlaten. Het weer was al perfect op de vroege morgen. De vogels floten uitbundig en een paar schoenen schommelde vrolijk hoog boven me in de aanwakkerende wind. Iets wat ik vroeger zeker niet gezien zou hebben wanneer ik tegen mijn zin met gebogen schouders en het hoofd naar beneden onze huishond weer eens verplicht moest uitlaten terwijl ik net zo lekker midden in een goed boek zat.

~ ~ ~

Raad een domme vogel

Goedenavond, lieve lezers van mijn ‘domme vogels die tegen dichte ramen aanvliegen’ blog.

Ook vandaag heb ik voor jullie weer een mooie foto uitgezocht van een domme vogel afdruk. Om jullie een beetje op weg te helpen bij het raden welke vogel zo dom was om tegen een dicht raam aan te vliegen, zal ik wat kleine hints geven.

Allereerst de temperatuur. Die was ten tijde van het moment (13:15 uur) dat de domme vogel tegen het dichte raam aanvloog rond de 17 graden Celsius. Verder stond er een zwakke oostenwind. Terwijl het dichte raam zelf op het westen georiënteerd is.

Wat betreft de inslag kan ik alleen bij benadering aangeven dat het geluid in de buurt van een soort ‘Plofff’ kwam. Waarbij de fff-en alledrie even hard dienen te worden uitgesproken. Ik schat het aantal decibel wat met de plof gepaard ging ergens tussen de 60 en 70 db.

Misschien ook nog vermeldenswaardig is dat het dichte raam nog heel eventjes in de sponning getrild heeft, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben.

Jammer genoeg heb ik buiten geen sporen van de domme vogel gevonden, dus een foto van bijvoorbeeld een staartveer of ander aspect wat kan helpen om de domme vogel te duiden ontbreekt daarom. Als tegemoetkoming zal ik alleen deze ene keer verklappen wanneer deze foto genomen is. Vandaag. En vandaag was tevens de dag dat deze domme vogel tegen het dichte raam aanvloog.

Zo. Met al deze informatie moet het niet al te moeilijk zijn om te raden welke vogel zo dom was om tegen het dichte raam aan te vliegen. Dan komt hier de foto:

Weten jullie het al? Vermeld dan zoals het de gewoonte is je antwoord hieronder in de commentaar sectie. Geef ook aan hoe jullie tot je antwoord gekomen zijn zodat nieuwe lezers van deze blog hiervan kunnen leren.

Bedankt alvast voor het meedoen, en tot volgende week maandag wanneer er weer een nieuwe ‘raad een domme vogel’ foto wordt gepost!

~ ~ ~