Schuilbroedplaats

Het uit­broe­den van eie­ren en groot­bren­gen van jon­ge vogels is een zwa­re taak. Al meer­de­re keren heb­ben we in onze tuin gezien dat voor­al eksters een nest wis­ten leeg te roven dat heel even ver­la­ten was.
Meest­al kon dit gebeu­ren omdat het nest niet al te goed was afge­schermd. Maar zelfs bij een nest diep weg­ge­stopt in een coni­feer of ach­ter het bla­der­dek van een klim­op waren de eie­ren in som­mi­ge geval­len niet vei­lig.
Dit jaar heeft een merel er daar­om voor geko­zen een nest te bou­wen onder onze car­port vlak bij de deur naar de schuur.
Niet echt een rus­tig plek­je omdat we daar zeker nu met alle ver­bouw- en ver­huis­be­drij­vig­heid vaak moe­ten zijn. Maar blijk­baar wordt onze aan­we­zig­heid als min­der bedrei­gend erva­ren dan de eksters die de omge­ving onvei­lig maken. De merel blijft in ieder geval rus­tig zit­ten ter­wijl wij aan en aflo­pen met aller­lei spul­len die ver­huisd of inge­pakt moe­ten wor­den.
Nu maar hopen dat de eksters er geen lucht van krij­gen. […]  Lees ver­der

Glazen bol

Mijn Inge heeft voor­spel­len­de gaves. Echt waar.
Van natu­re ben ik een skep­tisch per­soon op dit gebied. Ik geloof in wei­nig en rea­geer altijd wat lache­rig wan­neer men­sen bewe­ren dat ze bij­voor­beeld in con­tact kun­nen komen met over­le­de­nen of in de toe­komst kun­nen kij­ken.
Maar Inge heeft al te vaak gelijk gehad met zaken die ze voor­af met me deel­de die later ble­ken uit te komen. Zo wist ze pre­cies wat de namen van onze klein­kin­de­ren zou­den zijn zon­der dat we dit voor­af van onze doch­ter te horen had­den gekre­gen.
Ik hou er aldus reke­ning mee dat wan­neer Inge weer eens ergens een bepaald gevoel over heeft dat ik daar dan wat seri­eu­zer mee omga dan wan­neer een wild­vreem­de mij iets op de mouw wil spel­den.
Toen zij vori­ge week aan­gaf dat er nog voor­dat we ver­huisd zou­den zijn iets vreemds zou voor­val­len in ver­band met de ver­koop van ons huis was ik er daar­om niet hele­maal gerust op. Hope­lijk geen kink in de kabel met de kopers. Of dat er iets gron­dig mis zou gaan met de ver­bou­wing van het nieu­we huis.
Van­daag kreeg ik een tele­foon­tje van haar. De make­laar had gebeld om ons op de hoog­te te bren­gen van wel iets heel vreemds. Iets dat hij in zijn lan­ge loop­baan als make­laar nog nooit eer­der had mee­ge­maakt.
De koop­ster van ons huis was over­le­den.
Wat het pre­cies bete­kent voor de ver­koop is nog niet hele­maal dui­de­lijk. Het lijkt erop dat zij het geld al had klaar­staan en dat de erf­ge­na­men de koop door wil­len laten gaan. Maar die beves­ti­ging heb­ben we nog niet.
Eens zien of Inge daar bin­nen­kort wat meer over kan voor­spel­len.
~ ~ ~ […]  Lees ver­der

Thuis is waar één van onze huizen is


[Klik op de foto voor een arti­kel op NOS met de uit­leg waar­om hier geen foto staat van de sleu­tels van ons nieu­we huis]
Met een zwie­ri­ge hand­te­ke­ning die er in mijn gedach­ten altijd mooi­er uit­ziet dan op papier onder­te­ken­de ik de koop­ak­te. Even daar­voor had Inge het­zelf­de gedaan. We zijn nu drie maan­den lang de trot­se eige­naars van twee hui­zen. Na 30 april is dat voor­bij en zijn we per­ma­nent ver­huisd naar ons nieu­we adres in Bem­mel.
Voor het zover is moet er heel wat gebeu­ren. We heb­ben de plan­ning diver­se malen van voor naar ach­ter en weer terug door­ge­no­men. Het zou haal­baar moe­ten zijn. Of net niet. Zoals dat gaat zijn we afhan­ke­lijk van exter­ne fac­to­ren (zoals het weer bij­voor­beeld) die we niet kun­nen beïn­vloe­den. Er lig­gen daar­om enke­le alter­na­tie­ve sce­na­ri­os op de plank voor mocht het onder­weg mis­gaan. Dat zijn ech­ter zor­gen voor mor­gen.
Van­daag vie­ren we ech­ter de sleu­tel­over­dracht. We heb­ben met­een onze doch­ter en klein­kin­de­ren opge­haald om een eer­ste rond­je door het huis en over het erf te maken. Tot nu toe had­den zij alleen nog maar de foto’s gezien. Je kunt je dan wel een beeld vor­men maar in het echt is het natuur­lijk altijd weer net iets anders.
De reac­ties waren alleen maar posi­tief. Bij toe­val von­den de klein­kin­de­ren een bal in de tuin die waar­schijn­lijk van de hond is geweest. Een pot­je voet­bal was goed te doen kre­gen we later te horen. En bij regen kon­den ze over­dekt ver­der gaan in de gro­te schuur, zo had­den ze al bedacht (en uit­ge­pro­beerd). Er moest alleen nog een trap komen naar de zol­der want daar lag hun bal nu. Wordt gere­geld.
Na de bezich­ti­ging reden we naar Mac­Do­nalds en slo­ten aan in de rij van de MacDri­ve. De bedoe­ling was om onze fast food menu’s mee te nemen om thuis op te eten. Waar is dat dan? vroeg onze jong­ste klein­zoon. Tja, daar had hij een punt. […]  Lees ver­der

Defecte hangplek

Lukt het me om ’s avonds voor de inval­len­de duis­ter­nis thuis te zijn, dan zit­ten er vaak twee dui­ven te wach­ten op een lan­taarn­paal in de hoop dat ik wat gra­tis vogel­voer voor ze klaar­zet in onze tuin. Deze avond viel me op dat ze voor­lo­pig op zoek moe­ten naar een ande­re hang­plek. […]  Lees ver­der

Ge-niet-en

Bij ons ach­ter in de tuin waait van­daag zo’n beet­je alles weg. Bui­ten zit­ten is geen optie wan­neer er niet eerst een wind­vrije plek gecon­stru­eerd kan wor­den. Vroe­ger, toen ik voor mijn doen een fana­tie­ke wind­sur­fer was, zou ik gesmuld heb­ben van dit weer. Als ik ten­min­ste mocht (lees: de auto van mijn vader kon lenen) gaan sur­fen, want anders was ik niet te genie­ten. De hele tijd hield ik me bezig met deze sport die toen in Neder­land nog in de kin­der­schoe­nen stond. Was ik niet in de gele­gen­heid om te sur­fen dan baal­de ik ont­zet­tend, want dan was ik aan het niet-sur­fen. Zo sim­plis­tisch zag ik de wereld. […]  Lees ver­der

Raad een domme vogel

Goe­den­avond, lie­ve lezers van mijn ‘dom­me vogels die tegen dich­te ramen aan­vlie­gen’ blog.

Ook van­daag heb ik voor jul­lie weer een mooie foto uit­ge­zocht van een dom­me vogel afdruk. Om jul­lie een beet­je op weg te hel­pen bij het raden wel­ke vogel zo dom was om tegen een dicht raam aan te vlie­gen, zal ik wat klei­ne hints geven. […]  Lees ver­der