Schuilbroedplaats

Het uit­broe­den van eieren en groot­bren­gen van jonge vogels is een zware taak. Al meerdere keren hebben we in onze tuin gezien dat vooral eksters een nest wis­ten leeg te roven dat heel even ver­lat­en was.

Meestal kon dit gebeuren omdat het nest niet al te goed was afgescher­md. Maar zelfs bij een nest diep weggestopt in een conifeer of achter het bladerdek van een klimop waren de eieren in som­mige gevallen niet veilig.

Dit jaar heeft een mer­el er daarom voor gekozen een nest te bouwen onder onze car­port vlak bij de deur naar de schu­ur.

Niet echt een rustig plek­je omdat we daar zek­er nu met alle ver­bouw- en ver­huis­bedri­jvigheid vaak moeten zijn. Maar blijk­baar wordt onze aan­wezigheid als min­der bedreigend ervaren dan de eksters die de omgev­ing onveilig mak­en. De mer­el bli­jft in ieder geval rustig zit­ten ter­wi­jl wij aan en aflopen met aller­lei spullen die ver­huisd of ingepakt moeten wor­den.

Nu maar hopen dat de eksters er geen lucht van kri­j­gen.

~ ~ ~

Glazen bol

Mijn Inge heeft voor­spel­lende gaves. Echt waar.
Van nature ben ik een skep­tisch per­soon op dit gebied. Ik geloof in weinig en reageer alti­jd wat lacherig wan­neer mensen bew­eren dat ze bijvoor­beeld in con­tact kun­nen komen met overlede­nen of in de toekomst kun­nen kijken.
Maar Inge heeft al te vaak gelijk gehad met zak­en die ze vooraf met me deelde die lat­er bleken uit te komen. Zo wist ze pre­cies wat de namen van onze kleinkinderen zouden zijn zon­der dat we dit vooraf van onze dochter te horen had­den gekre­gen.
Ik hou er aldus reken­ing mee dat wan­neer Inge weer eens ergens een bepaald gevoel over heeft dat ik daar dan wat serieuzer mee omga dan wan­neer een wild­vreemde mij iets op de mouw wil spelden.
Toen zij vorige week aan­gaf dat er nog voor­dat we ver­huisd zouden zijn iets vreemds zou voor­vallen in ver­band met de verkoop van ons huis was ik er daarom niet hele­maal gerust op. Hopelijk geen kink in de kabel met de kop­ers. Of dat er iets grondig mis zou gaan met de ver­bouwing van het nieuwe huis.
Van­daag kreeg ik een tele­foon­t­je van haar. De make­laar had gebeld om ons op de hoogte te bren­gen van wel iets heel vreemds. Iets dat hij in zijn lange loop­baan als make­laar nog nooit eerder had meege­maakt.
De koop­ster van ons huis was overleden.
Wat het pre­cies betekent voor de verkoop is nog niet hele­maal duidelijk. Het lijkt erop dat zij het geld al had klaarstaan en dat de erf­ge­na­men de koop door willen lat­en gaan. Maar die beves­tig­ing hebben we nog niet.
Eens zien of Inge daar bin­nenko­rt wat meer over kan voor­spellen.
~ ~ ~

Thuis is waar één van onze huizen is


[Klik op de foto voor een artikel op NOS met de uit­leg waarom hier geen foto staat van de sleu­tels van ons nieuwe huis]
Met een zwierige handteken­ing die er in mijn gedacht­en alti­jd mooier uitzi­et dan op papi­er ondertek­ende ik de koopak­te. Even daar­voor had Inge het­zelfde gedaan. We zijn nu drie maan­den lang de trotse eige­naars van twee huizen. Na 30 april is dat voor­bij en zijn we per­ma­nent ver­huisd naar ons nieuwe adres in Bem­mel.
Voor het zover is moet er heel wat gebeuren. We hebben de plan­ning diverse malen van voor naar achter en weer terug doorgenomen. Het zou haal­baar moeten zijn. Of net niet. Zoals dat gaat zijn we afhanke­lijk van externe fac­toren (zoals het weer bijvoor­beeld) die we niet kun­nen beïn­vloe­den. Er liggen daarom enkele alter­natieve sce­nar­ios op de plank voor mocht het onder­weg mis­gaan. Dat zijn echter zor­gen voor mor­gen.
Van­daag vieren we echter de sleutelover­dracht. We hebben meteen onze dochter en kleinkinderen opge­haald om een eerste rond­je door het huis en over het erf te mak­en. Tot nu toe had­den zij alleen nog maar de foto’s gezien. Je kunt je dan wel een beeld vor­men maar in het echt is het natu­urlijk alti­jd weer net iets anders.
De reac­ties waren alleen maar posi­tief. Bij toe­val von­den de kleinkinderen een bal in de tuin die waarschi­jn­lijk van de hond is geweest. Een pot­je voet­bal was goed te doen kre­gen we lat­er te horen. En bij regen kon­den ze overdekt verder gaan in de grote schu­ur, zo had­den ze al bedacht (en uit­geprobeerd). Er moest alleen nog een trap komen naar de zold­er want daar lag hun bal nu. Wordt geregeld.
Na de bezichtig­ing reden we naar Mac­Don­alds en sloten aan in de rij van de Mac­Drive. De bedoel­ing was om onze fast food menu’s mee te nemen om thuis op te eten. Waar is dat dan? vroeg onze jong­ste klein­zoon. Tja, daar had hij een punt.

Defecte hangplek

Lukt het me om ’s avonds voor de inval­lende duis­ter­n­is thuis te zijn, dan zit­ten er vaak twee duiv­en te wacht­en op een lan­taarn­paal in de hoop dat ik wat gratis vogelvo­er voor ze klaarzet in onze tuin. Deze avond viel me op dat ze voor­lop­ig op zoek moeten naar een andere hang­plek.

lantaarnpaal

~ ~ ~
~ ~ ~

Ge-niet-en

Bij ons achter in de tuin waait van­daag zo’n beet­je alles weg. Buiten zit­ten is geen optie wan­neer er niet eerst een wind­vri­je plek gecon­strueerd kan wor­den. Vroeger, toen ik voor mijn doen een fanatieke wind­surfer was, zou ik ges­muld hebben van dit weer. Als ik ten­min­ste mocht (lees: de auto van mijn vad­er kon lenen) gaan sur­fen, want anders was ik niet te geni­eten. De hele tijd hield ik me bezig met deze sport die toen in Ned­er­land nog in de kinder­schoe­nen stond. Was ik niet in de gele­gen­heid om te sur­fen dan baalde ik ontzettend, want dan was ik aan het niet-sur­fen. Zo sim­plis­tisch zag ik de wereld.

Dit sim­plisme was niet alleen aan het wind­sur­fen voor­be­houden. Alti­jd was er wel iets waar ik boven­matig in geïn­ter­esseerd was en waar ik het lief­st alleen maar mee bezig wilde zijn. Al het andere was bijza­ak en hield me weg van mijn passie (wat dat op dat moment dan ook mocht zijn). Ik ben bang dat ik een redelijk ontevre­den man­net­je moet zijn geweest wan­neer ik ver­plicht was om iets te doen wat niet strook­te met de tijds­beste­d­ing zoals ik die in gedacht­en had.

Dit wel­haast obsessieve gedrag had twee negatieve effecten. Allereerst kon ik niet geni­eten van activiteit­en waar ik me niet mee bezig wilde houden. Eerder was ik aan het ge-niet-en, oftewel (opzichtig) benadrukken wat ik niet aan het doen was. Ik kon alleen maar denken aan de ver­spilling van al die kost­bare tijd en energie die naar het ver­keerde ging. In mijn hoofd telde ik de minuten af die me schei­d­den van het moment dat ik ein­delijk (ein­delijk!) kon gaan doen wat ik echt wilde doen. Waar mijn hart lag. (Ja, best wel erg over­dreven achter­af bezien.) Echter het had hier­door als een tweede effect dat door al dit aanstel­lerige aftellen richt­ing het moment dat ik mijn eigen ding kon gaan doen, dat het bij­na alleen nog maar kon tegen­vallen. De verwachtin­gen waren te hoog ges­pan­nen. Ik kon zelfs niet meer voluit geni­eten van het enige waar ik al die tijd zo naar ver­langd had. Erg frus­terend alle­maal.

Van­daag de dag is dat allang niet meer zo. Of het voortschri­j­dend inzicht is of juist het besef van eindigheid en daar­door een toegenomen druk om van zoveel mogelijk te geni­eten voor­dat het over is, dat weet ik niet. Kan me eigen­lijk ook niet zoveel sche­len. Feit is dat ik nog steeds probeer mijn tijd te best­e­den aan zak­en die ik leuk vind, maar mocht dat niet lukken dan ben ik niet meer bezig om het zo snel mogelijk achter de rug te hebben. Nee, ik zie tijd als iets waarde­vols en laat elke min­u­ut niet zomaar voor­bij gaan. Er valt alti­jd wel van iets te geni­eten waar je ook mee bezig bent.

Neem nu de logeer­hond die ik vanocht­end ging uit­lat­en. Het weer was al per­fect op de vroege mor­gen. De vogels floten uit­bundig en een paar schoe­nen schom­melde vrolijk hoog boven me in de aan­wakkerende wind. Iets wat ik vroeger zek­er niet gezien zou hebben wan­neer ik tegen mijn zin met gebo­gen schoud­ers en het hoofd naar bene­den onze huis­hond weer eens ver­plicht moest uit­lat­en ter­wi­jl ik net zo lekker mid­den in een goed boek zat.

~ ~ ~

Raad een domme vogel

Goe­de­navond, lieve lez­ers van mijn ‘domme vogels die tegen dichte ramen aan­vliegen’ blog.

Ook van­daag heb ik voor jul­lie weer een mooie foto uit­ge­zocht van een domme vogel afdruk. Om jul­lie een beet­je op weg te helpen bij het raden welke vogel zo dom was om tegen een dicht raam aan te vliegen, zal ik wat kleine hints geven.

Allereerst de tem­per­atu­ur. Die was ten tijde van het moment (13:15 uur) dat de domme vogel tegen het dichte raam aan­vloog rond de 17 graden Cel­sius. Verder stond er een zwakke oost­en­wind. Ter­wi­jl het dichte raam zelf op het west­en georiën­teerd is.

Wat betre­ft de inslag kan ik alleen bij benader­ing aangeven dat het gelu­id in de buurt van een soort ‘Plofff’ kwam. Waar­bij de fff-en alledrie even hard dienen te wor­den uit­ge­spro­ken. Ik schat het aan­tal deci­bel wat met de plof gepaard ging ergens tussen de 60 en 70 db.

Miss­chien ook nog ver­meldenswaardig is dat het dichte raam nog heel even­t­jes in de spon­ning getrild heeft, maar dat mag eigen­lijk geen naam hebben.

Jam­mer genoeg heb ik buiten geen sporen van de domme vogel gevon­den, dus een foto van bijvoor­beeld een staartveer of ander aspect wat kan helpen om de domme vogel te duiden ont­breekt daarom. Als tege­moetkom­ing zal ik alleen deze ene keer verk­lap­pen wan­neer deze foto genomen is. Van­daag. En van­daag was tevens de dag dat deze domme vogel tegen het dichte raam aan­vloog.

Zo. Met al deze infor­matie moet het niet al te moeil­ijk zijn om te raden welke vogel zo dom was om tegen het dichte raam aan te vliegen. Dan komt hier de foto:

Weten jul­lie het al? Ver­meld dan zoals het de gewoonte is je antwo­ord hieron­der in de com­men­taar sec­tie. Geef ook aan hoe jul­lie tot je antwo­ord gekomen zijn zodat nieuwe lez­ers van deze blog hier­van kun­nen leren.

Bedankt alvast voor het mee­doen, en tot vol­gende week maandag wan­neer er weer een nieuwe ‘raad een domme vogel’ foto wordt gepost!

~ ~ ~